ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ ΒΡΑΔΥ.

" Παιδί μου! Ποῦ ἔδυσε η ομορφιά σου ; "Ο σπαρακτικός θρήνος της μάνας Παναγίας… Της κάθε μάνας του κόσμου. Ο σπαραγμός για κάθε παιδί που φεύγει… Στιγμές που Θεός και άνθρωπος χωράνε στα μητρικά σπλάγχνα.

«Ἐπὶ ξύλου βλέπουσα κρεμάμενον, Χριστέ, σὲ τὸν πάντων κτίστην καὶ Θεὸν ἡ σὲ ἀσπόρως τεκοῦσα, ἐβόα πικρῶς. Υἱέ μου, ποῦ τὸ κάλλος ἔδυ τῆς μορφῆς σου; οὐ φέρω καθορᾶν σε ἀδίκως σταυρούμενον. σπεῦσον οὒν ἀναστηθι, ὅπως ἴδω καγῶ, σοὺ τὴν ἐκ νεκρῶν τριήμερον ἐξανάστασιν».

"Ἐπὶ ξύλου βλέπουσα" Ἑρμηνευτική απόδοση του ύμνου, Εὐθύμιος Πριόβολος.

Χριστέ, ἡ μητέρα σου, αὐτὴ πού σὲ γέννησε μὲ τρόπο θαυμαστό, βλέποντας ἐσένα, τὸν δημιουργὸ καὶ Θεὸ τῶν ἁπάντων, νὰ κρέμεσαι ἐπάνω στὸ σταυρό, ἐκραύγαζε πικραμένη: Παιδί μου! Ποῦ ἔδυσε τὸ κάλλος τῆς μορφῆς σου; Δὲν ἀντέχω νὰ σὲ βλέπω νὰ σταυρώνεσαι ἄδικα. Βιάσου, λοιπόν, νὰ ἀναστηθεῖς, γιὰ νὰ δῶ καὶ ἐγὼ τὴν τριήμερη ἀπὸ τοὺς νεκροὺς ἀνάστασή σου.

Ποιητική αλληγορική απόδοση του Κώστα Καστρινού.

Μεγάλη Πέμπτη σ’ ανυπόφορη σιωπή 
κι η πίκρα να σκαλώνει απ' το φεγγίτη, 
κι ο χειμωνιάτικος  Απρίλης τι να πει 
κραυγή έγιναν τα πάθη του πλανήτη. 

Kάτι υπολείμματα ζωής, απατηλά 
που ζούσαν στων ονείρων μας την κοίτη, 
γκρίζα έχουν γίνει μαύρα και θολά 
και ένας Γολγοθάς  το κάθε σπίτι. 

Και περιμένουμε μπας κι έρθει η Ανάσταση 
η αποκαθήλωση από τούτο το μαρτύριο, 
δεν πάει άλλο ετούτη η παράσταση 
ξίδι μας πότισαν,  χολή και δηλητήριο.

Μεγάλη Πέμπτη μ' ανυπόφορη σιωπή 
στο Γολγοθά του ο καθ' ένας ανεβαίνει, 
εδώ « Τετέλεσται» από καιρό έχουμε πει 
σ’ αυτή τη χώρα όχι άλλοι σταυρωμένοι.

ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΒΡΑΔΥ.

Μεγάλη Δευτέρα με βροχή σήμερα στο Αγγελόκστρο. Και μετά τσίπουρου και μπύρας και αφού εξαντλήσαμε τα τετριμένα του χωριού φύγαμε πιο πέρα απ’ τα εγκόσμια. Σήμερα αδερφέ έχει ωραία τροπάρια σήμερα στην εκκλησία μου είπε ο Θύμιος Δηλαδή;

Δεν έπαψε ποτέ να βρέχει. Καμιά φορά όμως… Σαν σήμερα, Μεγάλη Δευτέρα, πριν ακόμα ανέβει το φως, όταν το βράδυ έρχεται ο Νυμφίος, όταν μάτια, κλειστά πια, εννοούν την ώρα του τέλους, η βροχή …ιερουργεί το μυστήριο. Σμίγει με δάκρυα και μύρα και εν κλαυθμώ καταφιλεί τα άχραντα πόδια του Ερχόμενου.

 [ Ὁ Νυμφίος ὁ κάλλει ὡραῖος, παρὰ πάντας ἀνθρώπους, ὁ συγκαλέσας ἡμᾶς, πρὸς ἑστίασιν πνευματικὴν τοῦ νυμφῶνός σου, τὴν δυσείμονά μου μορφήν, τῶν πταισμάτων ἀπαμφίασον, τῇ μεθέξει τῶν παθημάτων σου, καὶ στολὴν δόξης κοσμήσας, τῆς σῆς ὡραιότητος, δαιτυμόνα φαιδρὸν ἀνάδειξον, τῆς Βασιλείας σου ὡς εὔσπλαγχνος ]

Ὁ Νυμφίος ὁ κάλλει ὡραῖος» /Ἑρμηνευτικὴ ἀπόδοση Εὐθύμιος Πριόβολος.

Νυμφίε Χριστέ, ἐσὺ ποὺ στὴν ὡραιότητα ξεπερνᾶς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ἐσὺ ποὺ μᾶς κάλεσες ὅλους σὲ συμπόσιο πνευματικὸ στὴν αἴθουσα τοῦ γάμου σου, σὲ παρακαλῶ, μὲ τὴ συμμετοχή μου στὰ παθήματά σου, ἀφαίρεσε ἀπὸ επάνω μου τὰ ροῦχα ποὺ φοράω, τὰ ροῦχα τῶν ἁμαρτιῶν μου, ποὺ μὲ κάνουν νὰ ἐμφανίζομαι μὲ τόσο ἄσχημη μορφή. Καὶ μετά, ἀφοῦ πρῶτα μὲ στολίσεις μὲ λαμπρὴ στολὴ, τη στολή τῆς δικῆς σου ὡραιότητας, σὰν εὔσπλαχνος ποὺ εἶσαι, ἀνάδειξέ με εὔθυμο συνδαιτυμόνα τῆς βασιλείας σου.

Ποιητική απόδοση του Κώστα Καστρινού.

Ιδού ο νυμφίος  πάλι κίνησε να ’ρθει
και χθες με βάγια του ετοιμάζανε τους δρόμους, 
κι ας ξέρει πάλι πως εδώ θα σταυρωθεί 
και το τεράστιο σταυρό θα κουβαλάει στους ώμους.
 
Κι αυτοί με βάγια που τους δρόμους είχαν ράνει 
που τους αντίκριζε δίχως οργή, χωρίς μιλιά, 
είναι οι ίδιοι εκείνοι και ο νους σου δεν το βάνει 
που ετοιμάζουν τα καρφιά, του Ιούδα τα φιλιά.
 
Δεν έχει αλλάξει τίποτα στο διάβα των αιώνων 
οι λαοπλάνοι πάντοτε του μίσους οι ατσίδες, 
τα βάγια κάνουνε καρφιά πικρά αγκάθια πόνων 
τα κατακάθια των λαών, οι αιώνιοι Σταυρωτήδες.
 
Ευλαβικά τη μέρα αυτή υμνώ το κίνητρό σου 
κρυμμένο μέσα σε λαών πανάρχαιων τους τόμους, 
και των προγόνων η φωνή μου λέει: βιάσου λυτρώσου 
από αισχρών κυβερνητών, αιώνιες λαιμητόμους.

Καλό Μεγαλοβδόμαδο.  AGGELOKASTRO NEWS.

ΠΑΝΤΑ ΠΑΡΩΝ ΤΟ ΑΓΓΕΛΟΚΑΣΤΡΟ.

Απ’ τις φετινές εκδηλώσεις της εξόδου του Μεσολογγίου.

Και στων προγόνων την τιμή,  με τα όμορφα κορίτσια του Πάντα παρών το Αγγελόκαστρο.

Ε ΟΡΕ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑ ΣΚΥΛΑΡΑΠΑ. (Επετειακό Διήγημα)

Χίμηξε πρώτος  και του κατάφερε ένα θανάσιμο χτύπημα.

Τα μαντάτα ήτανε μαύρα κι άραχνα. Δεν έφτανε τ’ ασκέρι του Κιουταχή που έσφιγγε σαν τανάλια το έρμο το Μεσολόγγι ήρθαν τώρα κι ετούτοι οι αραπάδες, του Μπραήμ οι «τακτικοί», λεφούσι ολόκληρο για αίμα διψασμένο. Και στείλανε πρεσβείες και μαντατοφόρους οι Τουρκοαιγύπτιοι, και ζήταγαν συνθηκολόγηση και παράδοση άνευ όρων.

Άλλο όμως ήταν το χειρότερο. Κάθε πρωί σαν έσκαγε ο ήλιος πάνω απ’ τη Βαράσοβα, ένας «νέγρος» γκρεντάλι ολόκληρο, τεράστιος κι αγριεμένος, ανέβαζε επιδεικτικά σ΄ένα μακρύ κοντάρι την οθωμανική σημαία με το μισοφέγγαρο, απειλώντας με τη σπάθα του και βρίζοντας αισχρά τους Μεσολογγίτες. Λυσσομάναγαν οι πολιορκημένοι στις ντάπιες και τα χαρακώματα, και ένα πράγμα απασχολούσε μικρομέγαλους, πως θα απαλλαγούν απ’ το θρασίμι τον «σκυλάραπα».

Ένας νεαρός Κερασοβίτης, θα’ταν δεν θα’τανε δεκαοχτώ χρονών, Μανόλης ήταν τ’ όνομά του, είχε απ’ όλους το μεγαλύτερο θυμό, κι εκείνες οι βρισιές και τα αισχρόλογα, φλόγιζαν όσο κανέναν άλλο την ψυχή του. Τον εξαγρίωναν τον έκαναν θεριό ανήμερο, μα τι να έκανε; Σε τέτοιες στιγμές και στην ταραχή,  που ενεργεί μόνο το ένστικτο, το πήρε απόφαση. Ένα βράδυ βγήκε οπλισμένος απ’ το Μεσολόγγι με το κοφτερό γιαταγάνι του, και με μεγάλες προφυλάξεις χώθηκε σε μια τρύπα που σχημάτιζε το χώμα και την σκέπαζαν τα σκοίνα με σκοπό να μείνει κρυμμένος όλη νύχτα εκεί. Το χάραμα επισκόπησε το μέρος για μια ακόμα φορά, κι έπειτα άρχισε να προχωράει με τα τέσσερα, προς το μέρος που ήτανε το ψηλό κοντάρι της σημαίας. Σε λίγο ανασκίρτησε. Ο άνθρωπος που μισούσε περισσότερο από ότι δήποτε στον κόσμο, αυτό το ελεεινό υποκείμενο ήταν μπροστά του.

-Ε ορέ κατσαπλιά σκυλάραπα. Δεν είπε τίποτ’ άλλο. Χίμηξε πρώτος  και του κατάφερε ένα θανάσιμο χτύπημα με το γιαταγάνι του. Πήδηξε μέσα στη πλησιέστερη σκοιναριά, κι αψηφώντας τα βόλια που βούϊζαν δίπλα του τράπηκε γρήγορα σε φυγή, κι έτρεξε να χωθεί μέσα στο φρούριο. Στις ντάπιες του «Κεραυνοβόλου» και του «Γουλιέλμου της Οράγγης» οι πολιορκημένοι άρχισαν να πετάν τις σκούφιες τους απ’ τη χαρά τους, κι έτρεξαν να σφίξουνε στην αγκαλιά τους έναν ακόμα ήρωα του Μεσολογγιού.

Μπούτιβας Κώστας – Καστρινός.

Το Αγγελόκαστρο της Αιτωλίας.

Πατήστε στην πρόσκληση για μεγέθυνση.

ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑΤΙΚΟ…

Την πατάς πανεύκολα μ’ ένα ψέμα, κι εγώ μια ζωή την πάταγα κάθε Πρωταπριλιά, αλλά κατά βάθος το χαιρόμουνα... Καλύτερα πρωταπριλιά παρά να την πατάω όλο τον υπόλοιπο το χρόνο. Και προτιμάω τα ψέματα της πρωταπριλιάς, από εκείνα τα άλλα που ολόκληρη τη χρονιά μας αραδιάζουνε. Έτσι λοιπόν φέτος «για το πρωταπριλιάτικο έθιμο» είπα να σας την φέρω εγώ, αλλά και πάλι δεν κατάφερα πολλά πράγματα, γιατί παρά και τις αληθοφανείς  επεξεργασμένες φωτογραφίες με το Photoshop  πολύ λίγοι πιστέψανε ότι γκρεμίστηκε απ’ τις καιρικές συνθήκες το χιλιόχρονο απομεινάρι του κάστρου στο χωριό μας. Εξ άλλου οι παροικούντες έστρεψαν το βλέμμα προς τα εκεί και διαπίστωσαν αμέσως το πρωταπριλιάτικο ψέμα. Δεν είναι ψέμα όμως, αληθέστατη είναι κι εγκάρδια η ευχή. Καλό μήνα και καλό Πάσχα να έχουμε όλοι.

Καστρινός.

ΑΓΓΕΛΟΚΑΣΤΡΟ: ΕΠΕΣΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΟΥ ΚΑΣΤΡΟΥ.

Μια τραγική είδηση ήρθε σήμερα ηλεκτρονικά απ’ το χωριό να μας συνταράξει. Λόγω των εκτεταμένων φέτος άθλιων καιρικών συνθηκών σ’ ολόκληρη την περιοχή μας, ένα ολόκληρο κομμάτι του κάστρου πάνω στον ΑϊΓιώργη αποκολλήθηκε και έπεσε. Το τραγικό αυτό γεγονός που απεικονίζεται και στις φωτογραφίες, θεωρήθηκε από πολλούς συγχωριανούς σαν κακό σημάδι, και σκόρπισε ανησυχία στο χωριό. Αυτό πάντως τώρα που έχει σημασία είναι να ειδοποιηθεί έγκαιρα η 22η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων που έχει την εποπτεία του Χιλιόχρονου κάστρου προκειμένου να προχωρήσει στην αποκατάσταση και αναστήλωση του κομματιού.

Καστρινός.