Πέμπτη, 23 Απριλίου 2020

Ο ΑΪΓΙΩΡΓΗΣ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ, ΜΕΓΑΛΗ Η ΧΑΡΗ ΤΟΥ.

Υπάρχουν κάποια κτίσματα που δεν έχουν να κάνουν με τα υλικά που είναι φτιαγμένα, τις πέτρες, τα τούβλα και τα «ντουβάρια». Έχουν να κάνουν με τις ψυχές και τα συναισθήματα και με το πόσο αναλλοίωτα και ταιριαστά παραμένουν αυτά μέσα στο χρόνο.
Έτσι είναι και το εκκλησάκι του Αϊ Γιώργη που αγναντεύει και φυλάει το Αγγελόκαστρο χρόνια και ζαμάνια πάνω απ’ το ύψωμά του, δίπλα απ’ τ’ αγκωνάρι του χιλιόχρονου κάστρου. Κι ο κάθε Αγγελοκαστρίτης απ’ όπου κι αν πρωτοκοιτάξει πάντα τον ΑϊΓιώργη βλέπει μπροστά του! Ο ναός είναι ανακαινισμένος στα 1914, στο ίδιο σημείο που ήταν ομώνυμος Βυζαντινός σταυροειδής ναός με τρούλο του 13ου η 14ου αιώνα.
Σαν σήμερα ανήμερα της γιορτής του που χρόνια και ζαμάνια όλο το χωριό ανηφορίζει κατά κει μέσα ή γύρω απ’ τον ΑϊΓιώργη, ένα είναι σίγουρο. Όλοι οι Αγγελοκαστρίτες έχουν τη κρυφή προσωπική θέση, τη γωνιά τους, αφού πρώτα ανάψουν ένα λεπτό κερί ή μια λαμπάδα ίσα με το μπόϊ τους, και ασπαστούν του Άγιου Στρατηλάτη την εικόνα στην εμπασιά του ναού.
Εκεί λοιπόν, πάνω στο πρωινό αεράκι και στην κουβέντα για τα βάσανα των καιρών, αγναντεύοντας τον φρεσκοοργωμένο κάμπο, ένα κοίταγμα στ’ αγκωνάρια του ναού, αρκεί να φέρει θύμησες παλιές και μνήμες που για τον κάθε έναν είναι διαφορετικές, και που όμως για όλους είναι τόσο κοινή η ρίζα τους. Θύμησες παλιές, εκεί μέσ΄την μικρή εκκλησιά, που ο παπα-Βασίλης ο Πριόβολος σοβαρός πάντα κι αυστηρός, να προβάλει από το ιερό, και να κοιτά μεσ΄το μάτι, εκείνους που σιγοκουβεντιάζαν.
Σύμβολο πίστης και αρχείο κοινής μνήμης ετούτο το ξωκλήσι του ΑϊΓιωργιού που σήμερα έχει ξανά τη τιμητική του, γίνεται μικρή αφορμή για ένα κοίταγμα προς τα πίσω. Και ίσως μπορεί καμιά φορά να γίνονται κουραστικές τέτοιες αναφορές. Όμως και τι απομένει αν πετάξουμε στο γκρεμό και το παρελθόν μας;
Άντε και του χρόνου να είμαστε καλά όλοι χωριανοί απ’ τον ΑϊΓιώργη μας.
Μπούτιβας Κώστας - Καστρινός.


Παρασκευή, 17 Απριλίου 2020

ΤΕΛΟΣ ΑΚΡΟΑΣΗ ΘΕΟΥ.

Σταυρωμένη Παρασκευή Σήμερα. Η μέρα των νεκρών και των ψυχών. Ο ΠαπαΛάμπρος έπιασε τη σιδερένια κλειδωμένη πόρτα του νεκροταφείου, και την ταρακούνησε με οργή και αγανάκτηση. Έβαλε το χέρι στη βαθιά τσέπη του ράσου και τον έπιασε πανικός. Κεσάτια, πέντε έξη κέρματα κι ετούτα ψιλολόϊα. Δεν άντεξε, έπεσε στα γόνατα.
- Πανάγαθε, Παντοδύναμε, Πολυεύσπλαχνε, γιατί;
- Άσε το γλείψιμο Παπά και μπες στο θέμα. Ακούστηκε η απόκοσμη φωνή πίσω απ’ το γερασμένο κυπαρίσσι.
- Το ξέρεις Μεγαλοδύναμε, δεν το ξέρεις;
- Λέγε τι θέλεις, κι άσε τι ξέρω και δεν ξέρω.
- Νααα ξέρεις… ένα σωρό αθώοι άνθρωποι πεθαίνουν …
- Αθώοι άνθρωποι; Δε ντρέπεσαι Παπά; Δεν μου λες; Πόσους θανάτους θα προκαλέσει αυτός ο ιός;
- Πάνω από ένα εκατομμύριο Πάνσοφε, λένε οι επιστήμονες.
- Κι είναι πολλοί Παπά; Πόσους θανάτους προκαλούνε οι πόλεμοι και ο αλληλοσπαραγμό σας; Πόσα ζώα, πόσα πουλιά δηλητηριάζεται; Πόσα δάση καίτε, πόσες θάλασσες, λίμνες και ποτά μολύνεται; Όπου πατάει πόδι ανθρώπου χορτάρι δεν φυτρώνει!
- Εγώ δεν έκανα τίποτα απ’ όλα αυτά φιλεύσπλαχνε.
- Σιωπή, ένας απ’ αυτούς είσαι κι εσύ. Τι έκανες εσύ όλα αυτά να τ’ αποτρέψεις; Είδα πως έψαχνες την τσέπη σου προηγουμένως.
- Τα παραλές Πανάγιε, δείξε λίγο έλεος μιας και καταδέχτηκες να με ακούσεις.
- Τώρα μιλάω εγώ Παπά! Δείξατε έλεος εσείς όταν σαν σήμερα σταυρώνατε τον γιό μου; Έχετε καταπατήσει τη Γη, έχετε εκτοπίσει τα πάντα, κι αυξάνεστε πέρα από κάθε όριο. Είστε το μόνο είδος που αγνοεί τις επιταγές της φύσης. Δεν σας φτάνει ότι έχετε, και πολεμάτε να το επεκτείνετε. Να κλέψετε να ρημάξετε λες και θα είστε αιώνιοι σ’ αυτόν τον κόσμο. Εμ όχι δεν είστε. Και τώρα το καταλαβαίνετε. Ένα φτάρνισμα, ένας βήχας και παν περίπατο τα όνειρα. Όχι Παπά δεν θα παραβιάσω τους νόμους μου για να σας βοηθήσω. Έχετε λογική και δεν τη χρησιμοποιήσατε ποτέ. Εσείς είστε ο πιο φοβερός ιός στη φύση και από σας θα έρθει το δικό σας τέλος. ΤΕΛΟΣ ΠΑΠΑ ΕΛΗΞΕ Η ΑΚΡΟΑΣΗ.
Μπούτιβας Κώστας - Καστρινός.

Τρίτη, 14 Απριλίου 2020

ΠΙΚΡΗ ΑΝΟΙΞΗ.

Εδώ τέτοια εποχή μεγαλοβδόμαδο στο Αγγελόκαστρο,
όταν για τα καλά ανθίζει η άνοιξη,
και δίνει «μαρς» το χαμομήλι,
στου κάμπου το πικρό χαμόγελο,
και αναβοσβήνει εκεί ολημερίς
κόκκινος φάρος ανθισμένης παπαρούνας.
Εδώ στον πρωινό τον ήλιο που τυλίγει τα σπαρτά,
όπως τυλίγει η άνοιξη τη γύμνια από το χώμα,
με πράσινες τεράστιες βραγιές,
που ναυαγούν σ’ αυτές οι μαργαρίτες και οι βουστίνες.
Εδώ τέτοια εποχή, έχει αρχή και νόμο η φύση και η ζωή.

Κι εσύ απλά δεν έχεις τι να πεις
σωπαίνεις και συνθλίβεσαι εντός σου,
στης μεγαλούπολης κλεισμένος τα ντουβάρια,
δεμένος στα δεσμά της πανδημίας.

Ευχαριστώ το φίλο Χρήστο Ν. Καραλή που μου έστειλε ετούτες τις πανέμορφες σημερινές εικόνες του χωριού, και μου ανέβασε για λίγο το ηθικό μου.
Κώστας Καστρινός.
(Πατήστε επάνω στις εικόνες για μεγέθυνση.)
 

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2020

Η ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ.

-Γράφεις, γράφεις, γράφεις. Τι διάολο γράφεις συνέχεια; Με ρώτησε ο υιός Λεωνίδας μέσω βιντεοκλήσης λόγω εγκλεισμού. Συνέχεια σου κάνω κλήση κι εσύ δεν απαντάς. Κι εγώ έτσι αδίστακτα, δεν ξέρω έτσι μου ήρθε εκείνη τη στιγμή:
-Γιατί με πιάνει απελπισία του απάντησα.
Τέντωσε τα μάτια και με κοίταξε περίεργα. -Πατέρα είσαι καλά; να ’ρθώ από εκεί. Ποιος ξέρει; Πάει σαλτάρισε αυτός θα είπε μέσα του.
Μα τώρα όμως που το καλοσκέπτομαι ίσως αυτή ήταν και η σωστή απάντηση. Πώς αλλιώς θα μπορούσα να χαρακτηρίσω αυτά τα «σκουλήκια» - αυτές τις αφόρητης σκηνές καθημερινότητας που ζούμε σήμερα - που έρχονται κι επιμένουν να μου κατατρώνε το μυαλό.
Προκειμένου λοιπόν ν’ απαλλαγώ απ’ αυτά, βάζω το μυαλό μου να ξετυλίξει μια ιστορία, και να την κάνω μια γραπτή αφήγηση, για να μην κουβαλάω ετούτα τα παμφάγα σκουλήκια μια ζωή στις πλάτες μου. Εκεί μπαίνει και η φαντασία που είναι θες δεν θες ένα αναπόσπαστο κομμάτι της πραγματικότητας. Κι αν δεν υπήρχε η φαντασίωση, το όνειρο, η ψευδαίσθηση, χέρσο χωράφι θα ήταν η ζωή μας. Κι αυτό για μένα σίγουρα θα ήταν ένας εφιάλτης.
Έτσι κι αλλιώς, σαν μια εικονική πραγματικότητα μπήκε στη ζωή μας ετούτο το κακό. Και που αν δεν έχεις τούτο το φονικό ιό, δια μέσου των μέσων ενημέρωσης ο εγκλεισμός της καθημερινότητας σου τον «μπολιάζει». Είναι κανείς μας σήμερα πια Ελεύθερος; Όχι βέβαια! Παρά μόνο σε επίπεδο αυταπάτης. Κι όταν πια αντιληφθείς ότι κάποιοι άνθρωποι , όποιοι κι αν είναι, θα σου δώσουν κάποια στιγμή τη λευτεριά να ξαναζήσεις, Ε! τότε εκεί είναι που σε πιάνει η απελπισία που έλεγα παραπάνω στον Λεωνίδα.
Κι εκεί αρχίζεις να δημιουργείς τις αυταπάτες σου, για να’ χεις κάτι να κονταροχτυπηθεί με τούτη την απελπισία.
Κώστας Καστρινός.

Τετάρτη, 8 Απριλίου 2020

ΜΕΡΑ ΤΟΥ ΑΠΡΙΛΗ 2020.

Σηκώθηκε η γονατισμένη Άνοιξη,
ποτέ ως φαίνεται δεν ήτανε παραιτημένη.
Δειλά-δειλά ξεπρόβαλε ο ήλιος,
του φόβου τις σταγόνες να νικήσει.
Νιώθω ανακούφιση.
Το θόρυβο από την σειρήνα του ασθενοφόρου,
τον σκέπασε το βουητό των μελισσών.
Άλλη μια μέρα στο κατώφλι, άλλη μια μάχη που δεν άφησε πληγές.
Και οι αριθμοί που αραδιάζουν οι οθόνες, δεν μπαίνουν καν σε προσθαφαίρεση,
ποτέ δεν ήμουνα καλός στα μαθηματικά.
Δε θα κηδέψω πια άλλη μια μέρα, να πάει άκλαυτη κι αυτή,
θα μεταφράσω σε τραγούδι τη σιωπή, για να κρατήσω ζωντανή τη άνοιξη.
Και ξάγρυπνος θα μένω πια τα μεσημέρια,
να διώχνω του καιρού μας τα φαντάσματα.
Καστρινός.

Σάββατο, 4 Απριλίου 2020

Η ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ.

Η αρρώστια του φόβου ξεσπάει, σε φτωχού και σε πλούσιου κατώφλι,
και κανένας δεν ξέρει που πάει, στο όνομά της τρυπώνουν οι όχλοι.

Αλλοπρόσαλλες σκέψεις μας καίνε, και μας ρίχνουν σε άγνωστο τρόμο,
και γιατροί κι αστυνόμοι μας λένε, για ευθύνη, για ανάγκη, για νόμο.

Οι ατέλειωτες ώρες μας πνίγουν, οι ψυχές σε δυο τοίχους κλεισμένες,
και οθόνες που σπέρνουν τον τρόμο, συναθροίζουν νεκρούς στις αρένες.

Κι όσο η νόσος του φόβου καλπάζει, και μας κάνει μπαρούτι κεφάλι
μια ερώτηση μένει μεγάλη, όπως ήμασταν θα βρεθούμε και πάλι;

Μα αν νόσος του φόβου θερίζει, κι ο ιός που τρυπώνει στο σώμα,
πάντα τούτη η πατρίδα θυμίζει, επιζούμε και υπάρχουμε ακόμα.

Καστρινός.