Πέμπτη, 9 Απριλίου 2015

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ ΒΡΑΔΥ.

" Παιδί μου! Πο δυσε η ομορφιά σου ; "Ο σπαρακτικός θρήνος της μάνας Παναγίας… Της κάθε μάνας του κόσμου. Ο σπαραγμός για κάθε παιδί που φεύγει… Στιγμές που Θεός και άνθρωπος χωράνε στα μητρικά σπλάγχνα.
«π ξύλου βλέπουσα κρεμάμενον, Χριστέ, σ τν πάντων κτίστην κα Θεν σ σπόρως τεκοσα, βόα πικρς. Υέ μου, πο τ κάλλος δυ τς μορφς σου; ο φέρω καθορν σε δίκως σταυρούμενον. σπεσον ον ναστηθι, πως δω καγ, σο τν κ νεκρν τριήμερον ξανάστασιν».
"π ξύλου βλέπουσα" ρμηνευτική απόδοση του ύμνου, Εθύμιος Πριόβολος.
Χριστέ, μητέρα σου, ατ πού σ γέννησε μ τρόπο θαυμαστό, βλέποντας σένα, τν δημιουργ κα Θε τν πάντων, ν κρέμεσαι πάνω στ σταυρό, κραύγαζε πικραμένη: Παιδί μου! Πο δυσε τ κάλλος τς μορφς σου; Δν ντέχω ν σ βλέπω ν σταυρώνεσαι δικα. Βιάσου, λοιπόν, ν ναστηθες, γι ν δ κα γ τν τριήμερη π τος νεκρος νάστασή σου.
Ποιητική αλληγορική απόδοση του Κώστα Καστρινού.
Μεγάλη Πέμπτη σ’ ανυπόφορη σιωπή 
κι η πίκρα να σκαλώνει απ' το φεγγίτη, 
κι ο χειμωνιάτικος  Απρίλης τι να πει 
κραυγή έγιναν τα πάθη του πλανήτη. 

Kάτι υπολείμματα ζωής, απατηλά 

που ζούσαν στων ονείρων μας την κοίτη, 
γκρίζα έχουν γίνει μαύρα και θολά 
και ένας Γολγοθάς  το κάθε σπίτι. 

Και περιμένουμε μπας κι έρθει η Ανάσταση 

η αποκαθήλωση από τούτο το μαρτύριο, 
δεν πάει άλλο ετούτη η παράσταση 
ξίδι μας πότισαν,  χολή και δηλητήριο.

Μεγάλη Πέμπτη μ' ανυπόφορη σιωπή 
στο Γολγοθά του ο καθ' ένας ανεβαίνει, 
εδώ « Τετέλεσται» από καιρό έχουμε πει 
σ’ αυτή τη χώρα όχι άλλοι σταυρωμένοι.

Δεν υπάρχουν σχόλια :