Τρίτη, 26 Ιουλίου 2016

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΓΙΑ ΤΟ ΦΤΩΧΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΡΙ ΜΑΣ.

Αν όχι όλοι οι Αγγελοκαστρίτες, οι μισοί, κάνουν μια στάση σαν περνάνε από δω κι αντικρίζουν το αναμμένο καντήλι, στο μικρό, πέτρινο εικονοστάσι της αγίας Παρασκευής που απ’ τα τέλη του 1800 στέκει εκεί στο ξεκίνημα της ανηφόρας για το Κάστρο.
Και ξαποσταίνοντας λίγο πριν την ανηφόρα, κάνουν ευλαβικό σταυρό και προσευχή, ζητώντας την απλόχερη Θεϊκή ελπίδα, τη σιγουριά, τη βεβαιότητα που φέρνει μόνο με τη σκέψη, ετούτη η παμπάλαια Αγιά Παρασκευούλα.
Γιατί Κάπως έτσι είναι η πίστη. Δεν τη βλέπεις, όμως έχεις μια περίεργη σιγουριά για τα αόρατα χέρια που στέκουν δίπλα σου, σε σπρώχνουνε στην ανηφόρα και σε βαστάνε όρθιο σ’ όλους τους δύσκολους καιρούς.
Σ’ όλους χρόνια πολλά για το φτωχό προσκυνητάρι μας συγχωριανοί.
Κώστας Μπούτιβας.

Σάββατο, 23 Ιουλίου 2016

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΑΓΓΟΥΡΙΑ.

Αντί Σαββατιάτικου χρονογραφήματος.
Φεύγω για Αγγελόκαστρο
δεν θέλω εχεμύθειες,
σας το δηλώνω ευθαρσώς
θα πάω για προμήθειες.

Με λίγα ζαρζαβατικά
την ξεγελάς την πείνα,
που να τα βρεις τα έρημα
στην ξερικιά Αθήνα;

Έμαθα ο Χριστόφορος
έχει ένα κήπο πρώτης,
φίλος καλός, και συγγενής
μα και συνουζοπότης.

Έχει απ΄όλα τα καλά
αυτή είναι η αλήθεια,
μπάμιες, πεπόνια, πιπεριές
και φρέσκα κολοκύθια.

Μα εκείνα που αξίζουνε
μου δήλωσε με φούρια,
είναι κάτι τεράστια
αριστερά αγγούρια.

Γέμισε ο τόπος  απ΄αυτά
μου είπε μες την πίκρα,
ειν΄από σπόρο αριστερό
απ’ τον Αλέξη Τσίπρα.

Θα φέρουν λέει ανάπτυξη
που λένε μέρα νύχτα,
αυτά τα σπόρια μου ’δωσαν
και μου παν τράβα μπήχτα.

Και την πατήσαμε πολλοί
έτσι μ’ αυτό το τρόπο,
θα δείς πολλά παράξενα
σα 'ρθεις σ' αυτό το τόπο.

Θα δείς όλους τους χωριανούς
που παν σαν συγκαμένοι,
γιατί στ’ αγγούρια κάθονται
επάνω ανεβασμένοι.

Αυτά φίλε μας κάνανε
του κράτους τα γαϊδούρια,
για αριστερή ανάπτυξη
μας δώσανε αγγούρια.

Κώστας Καστρινός.

Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2016

ΕΝΑΣ ΑΓΓΕΛΟΚΑΣΤΡΙΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΤΤΙΛΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΤΟ’74. (Επετειακό)

Πάντα κάθε χρόνο, μήνα Ιούλιο έρχονται στο μυαλό μου όσα μου εξιστορούσε όσο ήταν εν ζωή ο Νονός-Θείος μου (αδελφός του πατέρα μου) Τριαντάφυλλος Γαλιάτσος*, ο οποίος υπηρετούσε τότε ως Αρχικελευστής Τ/ΠΒ του Πολεμικού Ναυτικού στο Ναύσταθμο της Κερύνειας. Mου ανέφερε για την βιαιότητα του πολέμου και δη για τις βιαιοπραγίες των Τούρκων που σκότωναν και βίαζαν. Έλεγε χαρακτηριστικά πως μας πρόδωσαν οι πολιτικοί χειρισμοί στο θέμα της Κύπρου και πως δεν μας νίκησαν οι Τούρκοι αλλά μόνοι μας ηττηθήκαμε.
Συνέχιζε να μου λέει πως κατάφεραν να υπερασπιστούν το Κάστρο της Κερύνειας για όσο μπορούσαν και να μην πέσουν στα χέρια των Τούρκων τους οποίους μάχονταν με κάθε τι είχαν διαθέσιμο. Έχοντας αναλάβει την Διοίκηση του Ναύσταθμου καθώς ο Διοικητής του Σταθμού Σημαιοφόρος Πετρόπουλος ήταν βαριά άρρωστος μαζί με τους υπόλοιπους 17 άνδρες υπό τις διαταγές του πήρε την απόφαση να υπερασπιστούν το Ναύσταθμο μέχρι εσχάτων.
Την επόμενη μέρα όμως, 23 Ιουλίου, όταν τέλειωσαν τα πυρομαχικά του Σταθμού, εκτός από 17 χειροβομβίδες. Τότε οι άνδρες του Ναυτικού Σταθμού Κερύνειας αποφάσισαν ότι η μόνη λύση που τους απέμενε ήταν μια ηρωική έξοδος. Έτσι με διαταγή του Γαλιάτσου κατέστρεψαν το αρχείο και το υλικό και με εφ’ όπλου λόγχη και μία χειροβομβίδα ο καθένας στο χέρι, εξήλθαν αιφνιδιαστικά από μια μικρή ανατολική πόρτα του φρουρίου, εξόντωσαν 10 Τούρκους και κατέστρεψαν 2 άρματα μάχης, που συνάντησαν και στη συνέχεια, μετά από 9 ώρες πορεία, πάνω από το βουνό Πενταδάκτυλο, έφθασαν στην Κυθρέα, συντεταγμένοι, μεταφέροντας και τον ασθενή Σημαιοφόρο Πετρόπουλο.
Μετά από όλα αυτά όταν πια είχε τελειώσει το κακό παρέμεινε αγνοούμενος για αρκετούς μήνες μέχρι να καταφέρει να επιστρέψει στο τόπο γέννησης του το Αγγελόκαστρο Αιτ/νίας. Αυτό ήταν ένα από τα πολλά που μου διηγούταν ο θείος μου.
Νονέ, ο Θεός να αναπαύει την ψυχή σου και θα σε θυμάμαι πάντα για το πόσο ηρωικά ανταπεξήλθες και μας γέμισες υπερηφάνεια. Επέλεξα να υπηρετήσω στις Ένοπλες Δυνάμεις ως αξιωματικός αποδίδοντας τον ελάχιστο φόρο τιμής και τον μέγιστο σεβασμό σε σένα και σε όλους τους αγωνιστές της Κύπρου. Θα έρθει η στιγμή που θα ανταμώσουμε πάλι….
Η ΚΥΠΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ.
Γαλιάτσος Απόστολος.        Εφ. Ανθυπολοχαγός (ΠΖ-Ο)

Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016

ΕΝΑΣ ΑΓΓΕΛΟΚΑΣΤΡΙΤΗΣ ΣΤΟΥΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟΥ.

Ο πρόεδρος του Παναιτωλικού Φώτης Κωστούλας έριξε το σύνθημα για την ανάδειξη νέων παιδιών απ’ τα τμήματα ακαδημιών του Παναιτωλικού, κι ο Γιάννης Ματζουράκης που κι αυτός είναι στην νοοτροπία της ανάδειξης ταλέντων, το έκανε πράξη. Έτσι υπέγραψαν επαγγελματικό συμβόλαιο μέχρι το 2020 από την U20 του Παναιτωλικού 4 πιτσιρικάδες γεννημένοι όλοι το 1997.
Ένας απ’ αυτούς είναι ο Αγγελοκαστρίτης Ηλίας Παν. Γιαννιώτης που έφυγε πρόπερσι απ’ τον ΑΧΕΛΩΟ Αγγελοκάστρου για τις ακαδημίες του Παναιτωλικού. Ο 19χρονος ταλαντούχος επιθετικός, αγωνίζεται κυρίως στο δεξί άκρο της επίθεσης, τον διακρίνει η ταχύτητα και η γρήγορη σκέψη. Είναι εξτρέμ μπουκαδόρος, με πολύ καλές σέντρες, και η παρουσία του μέχρι στιγμής στην προετοιμασία ήταν εντυπωσιακή. Ταξίδεψε ήδη στην Ιταλία με τη βασική ομάδα για το βασικό στάδιο της προετοιμασίας.
Άντε και βασικός στην ομάδα ευχόμαστε εμείς, γιατί ο πιτσιρικάς είναι «μπαλαδόρος» και τ’ αξίζει.
Κώστας Καστρινός.

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2016

ΚΑΠΟΤΕ ΚΑΤΩ ΣΤΟΝ ΑΪΛΙΑ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ.

Τούτο το βιαστικό προσκύνημα κάτω στο ξωκλήσι στον ΑϊΛια , σαν σήμερα στις 20 Ιουλίου εκείνα τα χρόνια στο Αγγελόκαστρο, ήτανε σύντομο, κάτι σαν τις μυστηριακές τελετές, από κείνες που συναντάς σε βιβλία από άγνωστες λατρείες παλιών Θεών. Ήτανε βλέπεις τα καπνά αυτές τις μέρες πάνω στο «φόρτε τους», τσουρουφλίζονταν στο καυτό λιοπύρι, κι ήταν λογαριασμός να χάσεις μέρα ολόκληρη, γι αυτό κι όλα γένονταν βιαστικά. Κι όμως παρ’ όλα αυτά τιμούσαν οι Αγγελοκαστρίτες τον απομακρυσμένο από το χωριό προφήτη τους.
Και ήταν κακοτράχαλος ο δρόμος για να φτάσεις. Σαμάρωναν το λοιπόν γαϊδούρια, η έστρωναν κουρελούδες στις πλατφόρμες των τρακτέρ, μέχρι να φτάσουν όπως – όπως στον λόφο του Αϊ Λιά δίπλα εκεί στις όχθες του Αχελώου. Μια μικρή καμπάνα δεμένη τότε σε μια «αγριελιά» καλούσε τους πιστούς στο εκκλησάκι με την ανθοστολισμένη εικόνα του προφήτη πάνω στο άρμα του, και όσο η λειτουργία έστελνε προσευχές που πνίγονταν μέσα στον Αγγελοκαστρίτικο κάμπο, τόσο γαλήνευαν οι ψυχές και τα σκαμμένα απ’ το κόπο πρόσωπα των χωραφοφαγωμένων χωριανών.
Αν αφαιρέσεις όλα τούτα τα παλιά βιώματα δεν απομένει πια Ελλάδα λέω εγώ. Δεν ξέρω στις μέρες μας τι γίνεται - έχω πάνω από τριάντα χρόνια να βρεθώ στη χάρη του. Πιστεύω όμως ότι και σήμερα πάνω στον ψημένο στην ανθρώπινη ελπίδα λόφο, και την υγρασία που ξερνά η αδιάντροπη κάψα του Αχελώου, να είναι ίδια μ’ εκείνα τα χρόνια η τιμή στον ΑϊΛια, και να χαμογελάει κάτω απ’ τ’ άσπρα γένια του, και να μάς ευλογά, όλους τους απανταχού της γης Αγγελοκαστρίτες στο κατόπι μας.
Μπούτιβας Κώστας – Καστρινός.

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2016

ΟΛΑ ΤΑ ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΤΗΣ ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΣΕ ΜΙΑ ΕΚΔΟΣΗ.

Ο συγχωριανός μας και φίλος απ’ τα παλιά, εκπαιδευτικός, Θεόδωρος Λ. Τσιλίκας, υπεύθυνος σήμερα Σχολικών Δραστηριοτήτων Ν. Αιτωλοακαρνανίας εξέδωσε πρόσφατα ένα υπέροχο βιβλίο. Σ’ αυτό το βιβλίο έχει καταγράψει και παρουσιάζει τα σχολικά διδακτήρια που κτίσθηκαν στο νομό Αιτωλοακαρνανίας και στέγασαν τις εκπαιδευτικές ανάγκες των μαθητών και των εκπαιδευτικών από τον 19ο αιώνα μέχρι σήμερα.
«Όταν ο λαός μας λέει τη λέξη Σχολείο, εννοεί μόνο το Διδακτήριο, το σχολικό κτίριο. Παιδαγωγικά όμως, όταν μιλάμε για σχολείο, δεν εννοούμε μόνο το Διδακτήριο, μα και τη διδακτική και παιδαγωγική διαδικασία που λαμβάνει χώρα μέσα σε αυτό. Βέβαια, ο καθένας μας αντιλαμβάνεται πως για την πραγμάτωση αυτής της αδιαμφισβήτητα σπουδαίας διαδικασίας, σημαντικό ρόλο επιτελεί και το εκάστοτε διδακτήριο με τον εξοπλισμό του. Ένα καλοχτισμένο, άνετο και ευχάριστο διδακτήριο διαφορετικά επιδρά στο σώμα και την ψυχή του μαθητή από ένα στενό, κακοχτισμένο, και πεπαλαιωμένο κτίριο.» Μας εξηγεί ο εξειδικευμένος στο αντικείμενο συγγραφέας.


Για να μάθετε περισσότερα για αυτό το ενδιαφέρον θέμα μέσω του βιβλίου μπορείτε να επικοινωνήσετε με τον συγγραφέα μέσω email (teo1teakos@yahoo.gr) και στο τηλέφωνο 6974385680.
Κώστας Μπούτιβας.

Σάββατο, 16 Ιουλίου 2016

ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΜΟΝΟ.

Αντί Σαββατιάτικου Χρονογραφήματος.
Εργάτη φίλε απ’ τη Κωνσταντινούπολη,
ξέρω μες το κατακαλόκαιρο ότι τα πόδια σου παγώσαν.
Εκεί ως ριζωθήκανε στου Βόσπορου τη γέφυρα
επάγωσαν και τρέμουν.
Κι ακόμα ξέρω,
πως η ομορφιά της ελευθερίας,
που ’χει βαθιά μες την ψυχή της ολάκερη η ανθρωπότητα,
η ομορφιά ετούτη που γελάει απόψε μες τα μάτια σου,
της γέφυρας του Βόσπορου ελευθερωτή,
κι απόψε, κι αύριο και πάντα θα γελάει.
Άλλο δεν έχω τι να κάνω ως γείτονας,
παρά να σου ευχηθώ καλό ξεμπέρδεμα,
κι όταν τελειώσεις, έλα να δώσουμε τα χέρια,
να πιούμε κι ένα τσίπουρο μαζί.
Κώστας Μπούτιβας - Καστρινός.

Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2016

ΑΧΕΛΩΟΣ ΠΟΤΑΜΟΣ. Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ.

Ο Αχελώος δεν είναι απλώς ένα ποτάμι, μια μακριά μπλέ γραμμή στο χάρτη, σαν ένα ακόμα στοιχείο του φυσικού περιβάλλοντος. Είναι και αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας του χώρου από τις απαρχές της ιστορίας του τόπου μας. Και είναι αυτός που καθόρισε τις θέσεις των οικισμών, τις ασχολίες των κατοίκων, τις οδούς επικοινωνίας, τα πεδία των μαχών, την ίδια τη ζωή των ανθρώπων στην μακρόχρονη πανάρχαια ροή του. Κι αυτή η παμπάλαια αύρα που περιβάλλει τον Αχελώο δεν σε αφήνει να περιοριστείς μόνο σε ένα σημείο του. Ο ποταμός είναι τόσο δεμένος με την ιστορία και την παράδοση, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, που όπου κι αν κοιτάξεις σου δημιουργεί ένα ξεχωριστό δέος, και χθες και σήμερα και πάντοτε.
Και για «του λόγου του αληθές», ο φωτογραφικός φακός του κοντοχωριανού και φίλου, του Γιώργου του Πανταζόπουλου απ’ τα Καλύβια, αποτύπωσε εικόνες απαράμιλλης ομορφιάς εδώ κοντά στην περιοχή μας, στα μέρη τα δικά μας.
Εγώ αυτό που θέλω να προσθέσω είναι ότι ο Αχελώος παραμένει απροστάτευτος στις μέρες μας. Όχι βέβαια μόνο με ευθύνη των αρμοδίων. Αυτή η περιβόητη ευαισθησία για το περιβάλλον δεν υπάρχει πιστεύω εγώ στα βιώματα των ανθρώπων που κατοικούν στις περιοχές γύρω από τον ποταμό. Και μακάρι να έχω άδικο!
Κώστας Μπούτιβας. (Φωτογραφίες: Γιώργος Πανταζόπουλος)
Πατήστε στις εικόνες για μεγάλωμα. 

Σάββατο, 9 Ιουλίου 2016

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΟΙ ΠΟΝΗΡΟΙ ΚΙ ΑΚΑΘΑΡΤΟΙ.

Το χρονογράφημα του Σαββάτου.
Κι εκεί που είχα αράξει για να ρουφήξω λίγο αρμύρα, και να γευτώ το δειλινό σε φόντο κόκκινο- πορτοκαλί δυό τσογλάνια μου διέκοψαν την ηρεμία. Ένα μυρμήγκι καχεκτικό κι ένα κουνούπι τροφαντό είχανε πιάσει δίπλα το σκαμπό, κι είχανε στήσει «λακριτί» επί παντός επιστητού. Αφού είπανε για την πολιτική κατάσταση, το Τσίπρα το Κατρούγκαλο και τον Κουρουμπλή, την οικονομική τη κρίση και τα μνημόνια, το θέμα έφτασε στη γελοιότητα των ανθρώπων. Το λόγο είχε το μυρμήγκι μ’ εκείνη τη τσιριχτή φωνή που τρύπαγε τ’ αυτιά μου, και είπε τα εξής:
-Εγώ μαγκίτη λόγω επαγγέλματος – μαζεύω όλη μέρα προϊόντα και τ’ αποθηκεύω – έχω μια ιδιαίτερη σχέση με τα φαγάδικα. Που αλλού θα βρεις τόσο απεριόριστη τροφή. Άκου να δεις τώρα τι παίζεται εδώ πιο πέρα στην ταβέρνα, μ’ ετούτα τα αλλόκοτα τα πλάσματα που λέγονται άνθρωποι. Εκείνη η σχιστομάτα η πιτσιρίκα που κάνει εκεί όλες τις δουλειές, όταν ήρθε απ’ τη μακρινή πατρίδα της λόγω φτώχειας, ήτανε ένα σκέτο κουτορνίθι. Κι αυτό μέχρι που την πρόσεξε καλύτερα τ’ αφεντικό με τη στρογγυλή κοιλιά και το βαμμένο το μαλλί, άφησε το σοβαροφανές ύφος κι άρχισε το «ρεμάλι» να την χουφτώνει κανονικά. Και η σχιστομάτα η κοπέλα φαίνονταν να το απολαμβάνει με τ’ αζημίωτο βέβαια, γιατί κάθε φορά ξεραίνονταν στα γέλια. Και μόνο με την εμφάνιση της ταβερνιάρισσας σταμάταγε ο τύπος, και γίνονταν πάλι τάχα αυστηρός σαν Ταγματάρχης. Μια μέρα μάλιστα την ξεμονάχιασε στο αποθηκάκι με τις μπίρες, και μ’ έκαναν να κλείσω τα μάτια απ’ τη ντροπή. Αλλά ο Ταβερνιάρης φοβάται πολύ απ’ ότι φαίνεται την ταβερνιάρισσα, που είναι πολύ μετρημένη και σοβαρή.
Χα χα χα χα ξεράθηκε στα γέλια το κουνούπι, και έκοψε τη διήγηση του μυρμηγκιού στη μέση.
-Φιλάρα. Μου φαίνεται δεν ξέρεις τι λες. Βέβαια εσύ από εκεί κάτω αυτά βλέπεις αυτά λες. Εγώ όμως φίλε μου πετάω. Πετάω στα ύψη και βλέπω πιο πολλά. Η Ταβερνιάρισσα σοβαρή; Ε! όχι φιλτατε. Μια μέρα που είχα καθίσει στην κουρτίνα της κρεβατοκάμαρας για να ξεκουραστώ για λίγο, εγώ από εκεί ψηλά τα είδα όλα. Ναι η κυρία ταβερνιάρισσα, με τον Μπάμπη το γκαρσόνι, με το μουστάκι και τα τριχωτά ποδάρια. Μάλιστα ο Μπάμπης προχθές, τσίμπησε στον «ποπό» και τη σχιστομάτα, κι εκείνη του είπε: -Κάτσε ρε Μπάμπη, για ποιά με πέρασες εμένα; Για την Κυρία.
Αυτά έλεγε το κουνούπι με σκοπό ν’ αποδείξει ότι η ταβερνιάρισσα δεν ήταν καθόλου όπως πρέπει και σοβαρή. Και θα το αποδείκνυε κατά όπως φαίνεται αν δεν έμπαινε στη μέση το «φιδάκι» για τα έντομα, που άναψα ο βλάκας σε ακατάλληλη στιγμή, κι έκανε το κουνούπι να πετάξει τρομαγμένο στον αέρα, και το μυρμήγκι ν’ αναρωτιέται φωνακτά.
-Ρε λες να ’μαι τόσο κορόϊδο;
Όχι εργατάκο μου είπα από μέσα μου. Δεν είσαι εσύ κορόϊδο ούτε βλάκας. Οι άνθρωποι είναι πονηροί κι ακάθαρτοι.
Ο ήλιος είχε πια κρυφτεί. Αυτός να δεις, που τόσα έχουν δει τα μάτια του, το τι θα έχει για να λέει για τους ανθρώπους.
Μπούτιβας Κώστας. – Καστρινός.

Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2016

ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΑΓΓΕΛΟΚΑΣΤΡΙΤΙΚΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΤΟΥ ΙΟΥΝΗ.

Πέρασαν τόσες γενιές Αγγελοκαστριτών με τους πολιούχους Αγίους δώδεκα Αποστόλους πάνω απ’ τα κεφάλια τους, και τη γιορτή τους πότε να παίρνει το επάνω της, και να γίνεται ένα δεύτερο πανηγύρι του Ιούνη, και πότε τα κάτω της, λόγω και της «φούριας» του καπνού που κυριαρχούσε τότε σ’ όλο το χωριό. Κάποτε μάλιστα έφτασε και στον αφανισμό, μέχρι να έρθει ο σύλλογος Αγγελοκαστριτών της Αθήνας και να καθιερώσει με τη συμβολή της Μητρόπλης και του τότε Δεσπότη την λιτάνευση της εικόνας στους δρόμους του χωριού με την αμέριστη συμπαράσταση πάντα του Δήμου Αγγελοκάστρου. Φεύγοντας όμως η έδρα του Δήμου απ’ το χωριό με εκείνον τον ανεκδιήγητο «Καλλικράτη» η γιορτή άρχισε πάλι να μαραζώνει.
Και ξαφνικά φέτος θα έφτανε ένα μικρό απόλυτο Τσαφ! Ένα άνοιγμα του διακόπτη και ένα ξέπνοο φύσημα στις αστείρευτα γλεντζέδικες καρδιές των Αγγελοκάστριτών. Μετά από χρόνια αρκετά, στήθηκε ένα «κουτσοπανηγύρι» στο κέντρο του χωριού, και η σελίδα γύρισε απότομα, και μετέφερε όλο το χωριό στο ωραίο παρελθόν.
Να ’ναι καλά ο Αποστόλης ο Φώτος που το αποτόλμησε εκεί μπροστά απ’ το «καλίγευστο» Ψητοπωλείο του.
Έτσι μες το στενό οικονομικό παρόν, και όλη την κοινωνία να πνίγετε δεμένη βαθιά στο πάτο των αναγκών της, δεν ξέρω αν νοιάστηκε τόσο πολύ για το σπουδαίο τούτο γεγονός, που απέπνεε λίγο απ’ την παράδοση του παλιότερου Αγγελοκάστρου που χάνεται στο χρόνο. 
Δεν βαριέσαι, περισσεύουν πάντως λίγα megabyte για το νοιάξιμο ετούτης της παμπάλαιας γιορτής και τη μνημόνευση του γεγονότος, μιας και η καθημερινότητα φέρνει όλο και περισσότερες αδιάφορες ειδήσεις.
Κώστας Μπουτιβας.