Κυριακή, 19 Απριλίου 2015

ΞΕΡΕΙΣ ΝΑ ΜΑΖΕΥΕΙΣ ΧΑΜΟΜΗΛΙ;

Με γρήγορους ρυθμούς καλπάζουνε οι εποχές, σαν άλογα σε καουμπόϊκη ταινία, κι όλα αλλάζουν μέρα με τη μέρα. Ήδη οι σπόροι της προηγούμενης χρονιάς, απαγορεύεται λέει πια να ξαναφυτευτούν, και η μόλυνση του εδάφους, από τους νέους υβριδικούς σπόρους, τα ενισχυμένα φυτοφάρμακα και τα λιπάσματα, τεράστιες έχει πάρει διαστάσεις. Όμως παρ’ όλα αυτά, σε πείσμα αυτής της νέας εποχής, το χαμομήλι ξαναγέμισε τον κάμπο.
Αυτό το ταπεινό σε εμφάνιση, αλλά με τόσο πολύ σημαντικές ιδιότητες φυτό που θεωρούνταν από τα πιο χρήσιμα φαρμακευτικά οικιακά σκευάσματα. Γνωστή η δράση του εξάλλου από την αρχαιότητα, καθώς οι αρχαίοι Έλληνες εκμεταλλεύονταν τις πολύτιμες και καταπραϋντικές του ιδιότητες για ένα ευρύτατο φάσμα παθήσεων.
Μπορεί τα γιατροσόφια του περασμένου αιώνα, να μοιάζουν με αστεία κομπογιανίτικα κόλπα και να προκαλούν γέλιο, όμως και τα σημερινά δεν πάνε πίσω. Η χημεία και φαρμακολογία μέσα από μια μαζική, βιομηχανική αντίληψη κονόμας, ανέθρεψε και θέριεψε σημεία και τέρατα.
Παλιοί άνθρωποι όμως όπως η βάβω η Κώσταινα φωτίζουν δρόμους, που μπορεί να είναι ξεχασμένοι, ευτυχώς όμως δεν έχουν σβήσει τελείως τα χνάρια τους.
Λίγα χρόνια πίσω, πίναμε στο χωριό εκείνο το παράξενο ρόφημα που είχε σαν βάση το μαζεμένο πέρα απ’ τη «σκαφίδα» χαμομήλι, σχεδόν για κάθε σωματική δυσλειτουργία. Αλήθεια, μήπως είναι καιρός τώρα που είναι και η εποχή του, να ξαναβγούμε στα χωράφια και να μαζέψουμε πέντε - έξη ματσάκια χαμομήλι; Ας βρίσκεται, κι αχρείαστο να είναι.
Μπούτιβας Κώστας – Καστρινός.

Σάββατο, 18 Απριλίου 2015

ΤΑ ΛΕΜΕ ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ.

Πέμπτη με χαιρετάς στο Τσουμαρέϊκο το στενό, τα λέμε είπες Κώστα, Καληνύχτα. Όλα σε προβλεπόμενα όρια, μέσα σε χρόνους που εμείς ορίζουμε. Νομίζουμε!
Παρασκευή απόγεμα με το τρακτέρ σου, σε μέρος σημαδιακό, που σε απόσταση ούτε χιλιομέτρου, τρείς χωριανοί πήγανε πλακωμένοι από τρακτέρ. Καταραμένο μέρος; Τι να πω! έχασες το παιγνίδι της ζωής, στου τρακτεριού σου το αβάστακτο το βάρος.
Πάνω σε μια στιγμή, το ίδιο σου το αγαπημένο εργαλείο, σταμάτησε και σου ’κοψε τον χρόνο.
Σε μια στιγμή όλα γράφονται, δεύτερη δεν υπάρχει, ούτε επανάληψη καμία ούτε διόρθωση. Και η κακιά στιγμή δεν έχει επιστροφή, δεν έχει γειά σου φίλε.
Θα σε δω στην άλλη βάρδια, καλό ταξίδι φίλε, τα λέμε Γιάννη καληνύχτα.
Μπούτιβας Κώστας – Καστρινός.

Παρασκευή, 17 Απριλίου 2015

ΘΑΝΑΤΙΚΟ ΣΤΟ ΑΓΓΕΛΟΚΑΣΤΡΟ. ΤΟΝ ΚΑΤΑΠΛΑΚΩΣΕ ΤΟ ΤΡΑΚΤΕΡ.

Άσκημο παιχνίδι έπαιξε η μοίρα στον άτυχο 63χρονο συγχωριανό μας Γιάννη Τσούμαρη (Κρούτα) πατέρα τεσσάρων παιδιών, όταν σήμερα τις απογευματινές ώρες κάτω από άγνωστες συνθήκες καταπλακώθηκε απ’ το τρακτέρ που οδηγούσε στην περιοχή του Αγγελοκάστρου «Παλιαλίας».
Καστρινός.

ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ ΤΟΥ ΚΑΠΝΟΧΩΡΑΦΟΥ.

Έπαιρνε φωτιά τέτοια εποχή το ξύλινο «σουβλί», και κατατρύπαγε το φρεσκοσβαρνισμένο χώμα δίπλα στο τεντωμένο «ράμμα»,  ότι  θά ’πρεπε να ’ναι ευθεία τα «κατεβατά» και όλα ίσια τα αυλάκια που θα δεχόταν το «φυντάνι». Μπονόρα μικρομέγαλοι επί ποδός στην ιερή τελετουργία του καπνοφυτέματος. Και η ώρα η πιο γλυκιά του χωραφιού, του διαλλείματος για φαγητό η ώρα. Κάτω απ’ τη «σκαμνιά» η τη συκιά στρωμένο πρόχειρα απάνω στ’ αγριόχορτα το παρδαλό μεσάλι. Ψωμί, ελιές τυρί κάνα βραστό αυγό και οι παστές σαρδέλες το κύριο το πιάτο. Εκείνες οι σαρδέλες οι βουτηγμένες στο αλάτι, απ’ του μπακάλη το κόκκινο κουτί, οι τυλιγμένες στην παλιά εφημερίδα. Τις ξέπλενε ο πατέρας με νερό καλά να φύγει όλο το αλάτι, τις μοίραζε στα τσίγκινα τα πιάτα με δικαιοσύνη,  κι έπειτα έριχνε η μάνα το λαδόξιδο, να πέσει η «βούτα» με το ζυμωτό ψωμί. Γενιές ολόκληρες μεγάλωσαν στο τόπο μας τέτοια εποχή καπνοφυτέματος μ’ αυτό το ιερό το γεύμα. Τώρα ούτε καπνά υπάρχουν και ούτε καπνοτραπεζώματα. Κι όλα ετούτα, ανάμνηση γλυκιά έξω απ’ το καφενείο του χωριού τις συζητήσεις.  Έμειναν χέρσα τα χωράφια, πάνω στο γέρικο κουφάρι μιας χέρσας κι άνυδρης μισοτελειωμένης χώρας.
Μπούτιβας Κώστας – Καστρινός.

Τρίτη, 14 Απριλίου 2015

ΣΗΜΕΙΑ ΑΓΓΕΛΟΚΑΣΤΡΙΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ.

Στο γεμάτο Δημαρχιακό μέγαρο του χωριού τη δεύτερη μέρα του Πάσχα, παρουσιάστηκε το νέο βιβλίο του Θύμιου Πριόβολου «Το Αγγελόκαστρο της Αιτωλίας, τόμος γ΄,  Λαογραφικά και άλλα ενθυμήματα».
Είναι το 7ο  βιβλίο του συγγραφέα για τη μικρή μας πατρίδα και είναι λαογραφικό. Μιλάει για τα ήθη, τα έθιμα, τον τρόπο της ζωής, τις συνήθειες των κατοίκων του Αγγελοκάστρου τα περασμένα χρόνια. Μεγάλο βιβλίο, 660 σελίδες, καλαίσθητο και πλήρες κατατοπιστικό στο αντικείμενο που πραγματεύεται. Μια μικρή εγκυκλοπαίδεια του Αγγελοκάστρου όπως εύστοχα ειπώθηκε στην εκδήλωση, που στους παλιότερους θα φέρει αναμνήσεις και συγκίνηση, και οι νεότεροι θα μάθουν κάτι παραπάνω για τον τόπο τους.
Οι Oμιλητές της εκδήλωσης ήταν:
Μπούτιβας Κώστας , που ήταν και ο συντονιστής της συζήτησης.
Νάνσυ - Αθανασία Γαλιάτσου, φιλόλογος.
Άννα Μήλα, ιατρός,
Γιώργος Πανταζόπουλος, ειδικό επιστημονικό προσωπικό του ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδας.
Όλοι αναφέρθηκαν στο νόημα που έχει σήμερα η λαογραφία, για το τι είναι η λαογραφία και γιατί έχει σημασία η καταγραφή και διάσωση των λαογραφικών στοιχείων.
Παρευρέθηκαν και απεύθυναν χαιρετισμό, η αντιδήμαρχος πολιτισμού Μαρία  Παπαγεωργίου. Η δημοτική σύμβουλος Αγγελοκάστρου Ξανθή Μπούτιβα. Ο πρόεδρος του δημοτικού διαμερίσματος Αγγελοκάστρου Δημήτριος Αρωνιάδας. Η πρόεδρος του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων του χωριού Μαρία Ρούση-Ράπτη. Η πρόεδρος της ομάδας γυναικών Αγγελοκάστρου Γεωργία Ρουσογιάννη. Ενώ παρόν ήταν και ο πρόεδρος του συλλόγου Αγγελοκαστριτών της Αθήνας Άρης Αλιάγας.
Δεν έχω παρά ευχαριστήσω τον φίλο και συγγραφέα Θύμιο Πριόβολο που μου έκανε την τιμή να συντονίσω την παρουσίαση και να τον συγχαρώ θερμά για την τόσο αξιόλογη συνεισφορά του στην τοπική μας κοινωνία. Επτά βιβλία, για το Αγγελόκαστρο, επίπονη δουλειά και συστηματική καταγραφή, δεν είναι μικρή υπόθεση, ούτε αμελητέα.
Μπούτιβας Κώστας – Καστρινός.

Πατήστε πάνω στις φωτογραφίες για μεγέθυνση.

( Ευχαριστούμε για το φωτογραφικό ρεπορτάζ την Πολυνίκη Μπίνα.)

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2015

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ.

Πώς να τυλίξω εσένα σε νεκρικά σεντόνια ;
“Σὲ τὸν ἀναβαλλόμενον, τὸ φῶς ὥσπερ ἱμάτιον, καθελὼν Ἰωσὴφ ἀπὸ τοῦ ξύλου, σὺν Νικοδήμῳ, καὶ θεωρήσας νεκρὸν γυμνὸν ἄταφον, εὐσυμπάθητον θρῆνον ἀναλαβών, ὀδυρόμενος ἔλεγεν· Οἴμοι, γλυκύτατε Ἰησοῦ! ὃν πρὸ μικροῦ ὁ ἥλιος ἐν Σταυρῷ κρεμάμενον θεασάμενος, ζόφον περιεβάλλετο, καὶ ἡ γῆ τῷ φόβῳ ἐκυμαίνετο, καὶ διερρήγνυτο ναοῦ τὸ καταπέτασμα· ἀλλ' ἰδοὺ νῦν βλέπω σε, δι' ἐμὲ ἑκουσίως ὑπελθόντα θάνατον· πῶς σε κηδεύσω Θεέ μου; ἢ πῶς σινδόσιν εἱλήσω; ποίαις χερσὶ δὲ προσψαύσω, τὸ σὸν ἀκήρατον σῶμα; ἢ ποῖα ᾄσματα μέλψω, τῇ σῇ ἐξόδῳ Οἰκτίρμον; Μεγαλύνω τὰ Πάθη σου, ὑμνολογῶ καὶ τὴν Ταφήν σου, σὺν τῇ Ἀναστάσει, κραυγάζων· Κύριε δόξα σοι.»
«Σὲ τὸν ἀναβαλλόμενον, τὸ φῶς ὥσπερ ἱμάτιον»  Ερμηνευτική απόδοση, Ευθύμιος Πριόβολος.
Όταν ο Ιωσήφ, μαζί με τον Νικόδημο, κατέβασε από τον σταυρό εσένα, που φοράς ως ιμάτιο το φως, και σε είδε νεκρό, γυμνό, άταφο, άρχισε θρήνο γεμάτον από πόνο, και κλαίγοντας έλεγε: Αλίμονο σε μένα γλυκύτατε Ιησού! Πριν από λίγο, επειδή σε είδε ο ήλιος κρεμασμένο στο σταυρό, άφησε το φως του και ντύθηκε με βαθύ σκοτάδι, και η γη εσείετο από φόβο, και του ναού το παραπέτασμα σκιζόταν στα δύο. Αλλά, να, τώρα βλέπω ότι για μένα δέχτηκες να υποστείς αυτόν το θάνατο με τη θέλησή σου. Θεέ μου, με πιο θάρρος θα κηδεύσω εσένα τον αθάνατο; Και πώς θα τολμήσω να τυλίξω, εσένα τον αχώρητο, σε νεκρικά σεντόνια ; Πώς δε να αγγίξω το πάναγνο σώμα σου με τα μολυσμένα χέρια μου; Ή, ποια θρηνώδη άσματα να ψάλλω στην εκφορά σου, εύσπλαχνε Κύριε; Δοξολογώ τα πάθη σου, υμνολογώ και την ταφή σου και, μαζί με την ανάστασή σου, κραυγάζω, δόξα σε σένα Κύριε
            Ελεύθερη Ποιητική απόδοση του Κώστα Καστρινού.
Μέσα σε κάθε εκκλησιά κι ερημικό ξωκλήσι
λουλούδια θα σιγοθρηνούν τ' Άγια σου τα Πάθη.                 
Σε κρίνα του επιτάφιου δεν βρίσκει ο πόνος λύση
ήταν και θα’ναι κοφτερό του στεφανιού τ΄ αγκάθι.

Πέμπτη, 9 Απριλίου 2015

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ ΒΡΑΔΥ.

" Παιδί μου! Πο δυσε η ομορφιά σου ; "Ο σπαρακτικός θρήνος της μάνας Παναγίας… Της κάθε μάνας του κόσμου. Ο σπαραγμός για κάθε παιδί που φεύγει… Στιγμές που Θεός και άνθρωπος χωράνε στα μητρικά σπλάγχνα.
«π ξύλου βλέπουσα κρεμάμενον, Χριστέ, σ τν πάντων κτίστην κα Θεν σ σπόρως τεκοσα, βόα πικρς. Υέ μου, πο τ κάλλος δυ τς μορφς σου; ο φέρω καθορν σε δίκως σταυρούμενον. σπεσον ον ναστηθι, πως δω καγ, σο τν κ νεκρν τριήμερον ξανάστασιν».
"π ξύλου βλέπουσα" ρμηνευτική απόδοση του ύμνου, Εθύμιος Πριόβολος.
Χριστέ, μητέρα σου, ατ πού σ γέννησε μ τρόπο θαυμαστό, βλέποντας σένα, τν δημιουργ κα Θε τν πάντων, ν κρέμεσαι πάνω στ σταυρό, κραύγαζε πικραμένη: Παιδί μου! Πο δυσε τ κάλλος τς μορφς σου; Δν ντέχω ν σ βλέπω ν σταυρώνεσαι δικα. Βιάσου, λοιπόν, ν ναστηθες, γι ν δ κα γ τν τριήμερη π τος νεκρος νάστασή σου.
Ποιητική αλληγορική απόδοση του Κώστα Καστρινού.
Μεγάλη Πέμπτη σ’ ανυπόφορη σιωπή 
κι η πίκρα να σκαλώνει απ' το φεγγίτη, 
κι ο χειμωνιάτικος  Απρίλης τι να πει 
κραυγή έγιναν τα πάθη του πλανήτη. 

Kάτι υπολείμματα ζωής, απατηλά 

που ζούσαν στων ονείρων μας την κοίτη, 
γκρίζα έχουν γίνει μαύρα και θολά 
και ένας Γολγοθάς  το κάθε σπίτι. 

Και περιμένουμε μπας κι έρθει η Ανάσταση 

η αποκαθήλωση από τούτο το μαρτύριο, 
δεν πάει άλλο ετούτη η παράσταση 
ξίδι μας πότισαν,  χολή και δηλητήριο.

Μεγάλη Πέμπτη μ' ανυπόφορη σιωπή 
στο Γολγοθά του ο καθ' ένας ανεβαίνει, 
εδώ « Τετέλεσται» από καιρό έχουμε πει 
σ’ αυτή τη χώρα όχι άλλοι σταυρωμένοι.

Τετάρτη, 8 Απριλίου 2015

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΒΡΑΔΥ.

ν εστε φίλοι μου ληθινοί…
« Μυσταγωγν σου Κριε τος Μαθητς, δδασκες λγων. φλοι, ρτε, μηδείς μς χωρσει μου φβος· ε γρ πσχω, λλ' πρ το Κσμου· μ ον σκανδαλζεσθε ν μο· ο γρ λθον διακονηθναι, λλ διακονσαι, κα δοναι τν ψυχν μου, λτρον πρ το Κσμου. Ε ον μες φλοι μου στέ, μ μιμεσθε· θλων πρτος εναι, στω σχατος, δεσπτης, ς δικονος· μενατε ν μο, να βτρυν φρητε· γ γάρ εμί τςζως μπελος».
« Μυσταγωγν σου Κριε…» ρμηνευτικ πόδοση Εθύμιος Πριόβολος.
Θέλοντας, Κύριε, ν μυήσεις τος μαθητές σου στ μυστήριο το σταυρικο σου θανάτου, λεγες: Φίλοι μου, προσέχετε! Κανένας φόβος μ σς χωρίσει π μένα. Γιατί, ναί, τώρα θ ποφέρω παθήματα, λλ ατ θ γίνει γι τ σωτηρία το κόσμου, χι π δυναμία μου. Μν κλονιστετε, λοιπόν, στν πίστη σας γι μένα, (βλέποντάς με ν ποφέρω), γιατί δν ρθα στ γ γι ν μ πηρετήσουν, λλ γι ν πηρετήσω κα ν προσφέρω τ ζωή μου ως λύτρο γι τ σωτηρία το κόσμου. ν σες, λοιπόν, εστε φίλοι μου, πιστο κα ληθινοί, ν μιμηθετε μένα. Δηλαδή, ποιος π σς θέλει ν εναι πρτος, ς μάθει ν γίνεται τελευταος ( μν γαπάει τς τιμς κα τς διακρίσεις). Και ατς πο χει ξουσία, ς εναι πλς κα ταπεινός, σν πηρέτης. Μείνετε νωμένοι μαζί μου, γι ν φέρετε γλυκόχυμα σταφύλια, γιατί γ εμαι μπελος τς ζως, πο δίνει ζω στ κλήματα. 
Ελεύθερη Ποιητική απόδοση του Κώστα Καστρινού.
Γλυκιά της νύχτας η σιωπή
κι εσύ τα πάντα έχεις πει,
μ’ ένα σου βλέμμα .
Γίνονται αιώνες οι στιγμές
γυρνώντας στον Ιούδα λες,
είσαι ένα ψέμα .

Τέτοιες στιγμές αναπολούν
οι αιώνες πια και με καλούν ,
απελπισμένα .
Να ψάξω να ’βρω τη φυγή
και της αλήθειας τη πηγή ,
να βρω σε σένα .

Σ’ ερημοκλήσι η ναό
μ’ ένα κεράκι ταπεινό
κλείνω το γόνα.
Τέτοιες στιγμές ψάχνω αλλού
κι έχουν οι σκέψεις τού μυαλού
εσένα εικόνα.

Στ’ άχαρο απόψε δειλινό
γέφυρα ρίξε στο κενό
κι έλα στον ύπνο.
Πέρα απ τούς φράχτες τ’ ουρανού
φέρε με απόψε με το νου,
στο μυστικό σου δείπνο.