Δευτέρα, 2 Μαΐου 2016

Ο ΑΪΓΙΩΡΓΗΣ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ, ΜΕΓΑΛΗ Η ΧΑΡΗ ΤΟΥ.

Υπάρχουν κάποια κτίσματα που δεν έχουν να κάνουν με τα υλικά που είναι φτιαγμένα, τις πέτρες, τα τούβλα και τα «ντουβάρια». Έχουν να κάνουν με τις ψυχές και τα συναισθήματα και με το πόσο αναλλοίωτα και ταιριαστά παραμένουν αυτά μέσα στο χρόνο.
Έτσι είναι και το εκκλησάκι του Αϊ Γιώργη που αγναντεύει και φυλάει το Αγγελόκαστρο χρόνια και ζαμάνια πάνω απ’ το ύψωμά του, δίπλα απ’ τ’ αγκωνάρι του χιλιόχρονου κάστρου. Κι ο κάθε Αγγελοκαστρίτης απ’ όπου κι αν πρωτοκοιτάξει πάντα τον ΑϊΓιώργη βλέπει μπροστά του! Ο ναός είναι ανακαινισμένος στα 1914, στο ίδιο σημείο που ήταν ομώνυμος Βυζαντινός σταυροειδής ναός με τρούλο του 13 η 14ου αιώνα.
Σήμερα ανήμερα της γιορτής του που όλο το χωριό ανηφορίζει κατά κει, μέσα ή έξω απ’ τον ΑϊΓιώργη, ένα είναι σίγουρο. Όλοι οι Αγγελοκαστρίτες έχουν τη κρυφή προσωπική θέση, τη γωνιά τους, αφού πρώτα ανάψουν ένα λεπτό κερί ή μια λαμπάδα ίσα με το μπόϊ τους, και ασπαστούν του Άγιου Στρατηλάτη την εικόνα στην εμπασιά του ναού.
Εκεί λοιπόν, πάνω στο πρωινό αεράκι και στην κουβέντα για τα βάσανα ετούτων των καιρών, αγναντεύοντας τον φρεσκοοργωμένο κάμπο, ένα κοίταγμα στ’ αγκωνάρια του ναού, αρκεί να φέρει θύμησες παλιές και μνήμες που για τον κάθε έναν είναι διαφορετικές, και που όμως για όλους είναι τόσο κοινή η ρίζα τους. Όπως παλιά, εκεί μέσ΄την μικρή εκκλησιά, ο παπα-Βασίλης ο Πριόβολος σοβαρός πάντα κι αυστηρός να προβάλει από το ιερό, και να κοιτά μεσ΄το μάτι, εκείνους που σιγοκουβεντιάζαν.
Σύμβολο πίστης και αρχείο κοινής μνήμης ετούτο το ξωκλήσι του ΑϊΓιωργιού που σήμερα έχει ξανά τη τιμητική του, γίνεται μικρή αφορμή, για ένα κοίταγμα προς τα πίσω και ίσως καμιά φορά γίνονται κουραστικές τέτοιες αναφορές. Όμως και τι απομένει αν πετάξουμε στο γκρεμό και το παρελθόν μας;
Αϊ και του χρόνου να είμαστε καλά όλοι χωριανοί απ’ τον ΑϊΓιώργη μας.
Μπούτιβας Κώστας - Καστρινός.
Πατήστε πάνω στις εικόνες για μεγέθυνση.

Παρασκευή, 29 Απριλίου 2016

Στο κλίμα των ημερών. Μ ε γ ά λ η Π α ρ α σ κ ε υ ή: Μὲ πιὸ θάρρος Θεέ μου;

Ἀλλιώτικα λόγια κι ἀλλιώτικη σιωπὴ.... (ερμηνευτική απόδοση Εὐθ. Πριόβολος )
« …. πῶς σε κηδεύσω Θεέ μου; ἢ πῶς σινδόσιν εἱλήσω; ποίαις χερσὶ δὲ προσψαύσω, τὸ σὸν ἀκήρατον σῶμα; ἢ ποῖα ᾄσματα μέλψω, τῇ σῇ ἐξόδῳ Οἰκτίρμον; Μεγαλύνω τὰ Πάθη σου, ὑμνολογῶ καὶ τὴν Ταφήν σου, σὺν τῇ Ἀναστάσει, κραυγάζων· Κύριε δόξα σοι.»

... μὲ πιὸ θάρρος θὰ σὲ κηδεύσω Θεέ μου; Καὶ πῶς θὰ τολμήσω νὰ τυλίξω, ἐσένα τὸν ἀχώρητο, σὲ νεκρικὰ σεντόνια; Πῶς δὲ νὰ ἀγγίξω τὸ πάναγνο σῶμα σου μὲ τὰ μολυσμένα χέρια μου; Ή, ποιὰ θρηνώδη ἄσματα νὰ ψάλλω στὴν ἐκφορά σου Εὔσπλαχνε; Δοξολογῶ τὰ πάθη σου, ὑμνολογῶ καὶ τὴν ταφή σου καί, μαζὶ μὲ τὴν ἀνάστασή σου, κραυγάζω, δόξα σὲ σένα Κύριε!

Ποιητικό τετράστιχο του Κώστα Καστρινού.

Μέσα σε κάθε εκκλησιά κι ερημικό ξωκλήσι
λουλούδια θα σιγοθρηνούν τ' Άγια σου τα Πάθη.
Στα κρίνα του επιτάφιου δεν βρίσκει ο πόνος λύση
ήταν και θα’ναι κοφτερό του στεφανιού τ΄ αγκάθι
Κώστας Καστρινος.

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2016

Στο κλίμα των ημερών. Μ ε γ ά λ η Π ε μ π τ η: Παιδί μου, ποῦ ἔδυσε ἡ ὀμορφιά σου.

Ανέγγιχτα λόγια από την ακολουθία των Παθών! (ερμηνευτική απόδοση Εὐθ. Πριόβολος )

« Ἐπὶ ξύλου βλέπουσα κρεμάμενον, Χριστέ, σὲ τὸν πάντων κτίστην καὶ Θεὸν ἡ σὲ ἀσπόρως τεκοῦσα, ἐβόα πικρῶς. Υἱέ μου, ποῦ τὸ κάλλος ἔδυ τῆς μορφῆς σου; οὐ φέρω καθορᾶν σε ἀδίκως σταυρούμενον. σπεῦσον οὒν ἀναστηθι, ὅπως ἴδω καγῶ, σοὺ τὴν ἐκ νεκρῶν τριήμερον ἐξανάστασιν ».

Χριστέ, ἡ μητέρα σου, αὐτὴ πού σὲ γέννησε μὲ τρόπο θαυμαστό, βλέποντας ἐσένα, τὸν δημιουργὸ καὶ Θεὸ τῶν ἁπάντων, νὰ κρέμεσαι ἐπάνω στὸν σταυρό, φώναξε πικραμένη: Παιδί μου! Ποῦ ἔδυσε τὸ κάλλος τῆς μορφῆς σου; Δὲν ἀντέχω νὰ σὲ βλέπω νὰ σταυρώνεσαι ἄδικα. Βιάσου, λοιπόν, νὰ ἀναστηθεῖς, γιὰ νὰ δῶ καὶ ἐγὼ τὴν τριήμερη ἀπὸ τοὺς νεκροὺς ἀνάστασή σου.
Ποιητική αλληγορική απόδοση του Κώστα Καστρινού.

Μεγάλη Πέμπτη σ’ ανυπόφορη σιωπή 
κι η πίκρα να σκαλώνει απ' το φεγγίτη, 
κι ο Ανοιξιάτικος Απρίλης τι να πει 
κραυγή έγιναν τα πάθη του πλανήτη. 

Kάτι υπολείμματα ζωής, απατηλά 
που ζούσαν στων ονείρων μας την κοίτη, 
γκρίζα έχουν γίνει μαύρα και θολά 
και ένας Γολγοθάς  το κάθε σπίτι. 

Και περιμένουμε μπας κι έρθει η Ανάσταση 
η αποκαθήλωση από τούτο το μαρτύριο, 
δεν πάει άλλο ετούτη η παράσταση 
ξίδι μας πότισαν,  χολή και δηλητήριο.

Μεγάλη Πέμπτη μ' ανυπόφορη σιωπή 
στο Γολγοθά του ο καθ' ένας ανεβαίνει, 
Εδώ « Τετέλεσται» από καιρό έχουμε πει 
σ’ αυτή τη χώρα όχι άλλοι σταυρωμένοι.
Κώστας Καστρινός.

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2016

Στο κλίμα των ημερών. Μ ε γ ά λ η Τ ε τ ά ρ τ η: Ἂν ἀλήθεια Τὸν ἀγαποῦσες …

Στίχοι ἀπὸ τὴν ἀποψινὴ ἀκολουθία, κατάφορτοι ἀπὸ ἀλήθειες, ἀνθρώπινες καὶ θεῖες … (ερμηνευτική απόδοση Εὐθ. Πριόβολος )

[ … εἰ γὰρ πλοῦτον ἠγάπας, τὶ τῷ περὶ πτωχείας διδάσκοντι ἐφοίτας; εἰ δὲ καὶ ἐφίλεις, ἵνα τὶ ἐπώλεις τὸν ἀτίμητον, προδιδοὺς εἰς μιαιφονίαν. Φρῖξον ἥλιε, στέναξον ἡ γῆ, καὶ κλονουμένη βόησον. Ἀνεξίκακε Κύριε, δόξα σοι ! ]
… ἀφοῦ ἀγαποῦσε τὸν πλοῦτο, γιατί ἤσουν κοντὰ σὲ Ἐκεῖνον πού δίδασκε τὴ φτώχεια; Ἂν ἀλήθεια τὸν ἀγαποῦσες, γιατί πούλησες αὐτόν, τὸν Ἀτίμητο, καὶ τὸν πρόδιδες γιὰ νὰ θανατωθεῖ μὲ ἄτιμο θάνατο; Φρίξον ἥλιε, στέναξε γῆ, καὶ σὰν ἀπὸ σεισμὸ κλονισμένη βόησε: Δόξα σὲ Σένα Κύριε, ποὺ ἀνέχεσαι τὶς κακίες μας!

Ελεύθερη Ποιητική απόδοση του Κώστα Καστρινού.

Γλυκιά της νύχτας η σιωπή
κι εσύ τα πάντα έχεις πει,
μ’ ένα σου βλέμμα .
Γίνονται αιώνες οι στιγμές
γυρνώντας στον Ιούδα λες,
είσαι ένα ψέμα .

Τέτοιες στιγμές αναμοχλούν
οι αιώνες πια και με καλούν ,
απελπισμένα .
Να ψάξω νά ’βρω τη φυγή
και της αλήθειας τη πηγή ,
να βρω σε σένα .

Σ’ ερημοκλήσι η ναό
μ’ ένα κεράκι ταπεινό
κλείνω το γόνα.
Τέτοιες στιγμές ψάχνω αλλού
κι έχουν οι σκέψεις τού μυαλού
εσένα εικόνα.

Στ’ άχαρο απόψε δειλινό
γέφυρα ρίξε στο κενό
κι έλα στον ύπνο.
Πέρα απ τούς φράχτες τ’ ουρανού
κοινώνησεμε  με το νου,
στο μυστικό σου δείπνο.
Κώστας Καστρινός.

Τρίτη, 26 Απριλίου 2016

ΒΙΒΛΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΚΑΜΠΟ ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΚΑΣΤΡΟΥ.

Σε απόγνωση βρίσκονται οι αγρότες του Αγγελοκάστρου απ’ την καταστροφή που υπέστη το χωμάτινο ενισχυμένο και με πέτρες ανάχωμα της κοίτης του Αχελώου. Καλλιεργήσιμα χωράφια και περιβόλια πλημύρισαν εκεί κοντά στο βιολογικό καθαρισμό στα σύνορα με τα Καλύβια θυμίζοντας κατακλυσμό.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως είναι ότι το νερό που ποτίζονται τα χωράφια, δεν μπαίνει πια στην αρδευτική διώρυγα που ποτίζει πάνω από πέντε χιλιάδες στρέμματα του Αγγελοκαστρίτικου κάμπου. Κι όλα αυτά δημιουργήθηκαν τον τελευταίο καιρό που ανέβηκαν τα νερά επικίνδυνα στους ταμιευτήρες των φραγμάτων της ΔΕΗ στον Αχελώο, με αποτέλεσμα να αφεθούν ανεξέλεγκτα τα νερά απ’ τα φράγματα, και «να μην μείνει πολυέλαιος»
Οι αναστατωμένοι και απεγνωσμένοι καλλιεργητές του Αγγελοκάστρου και των Καλυβίων ενημέρωσαν για τη σοβαρή καταστροφή τους αρμόδιους φορείς, που ήδη εξετάζουν λέει με ποιο τρόπο θ’ αντιμετωπίσουν το τεράστιο πρόβλημα. Μάλιστα έστειλαν σήμερα και μια μπουλντόζα για τα μάτια του κόσμου, να διευθετήσουν ένα χρόνιο πρόβλημα που με ημίμετρα δεν υπάρχει καμία περίπτωση να διορθωθεί.
Πολλοί μάλιστα Αγγελοκαστρίτες βλέποντας την τέλεια ανυπαρξία της πολιτείας στο τεράστιο πρόβλημά τους, και προκειμένου να μην χάσουν τις καλλιέργειες τους που έχουν για φέτος ξεκινήσει, στρέφονται πια στη λύση των γεωτρήσεων που κι αυτές όμως είναι αρκετά υψηλές σε κόστος παρ’ όλο που το νερό στην περιοχή βρίσκεται στα 9 με 10 μέτρα βάθος.
Κατά τ’ άλλα έρχεται η διπλή Ανάσταση για τους αγρότες και για τη χώρα γενικότερα.
Μπούτιβας Κώστας - Καστρινός.

Οι φωτογραφίες της καταστροφής είναι απ’ το φιλικό site kalyvia.gr Κάντε κλίκ επάνω για μεγέθυνση.

Στο κλίμα των ημερών. Μ ε γ ά λ η Τ ρ ί τ η: Μη με αποδιώξεις.

" Η απεγνωσμένη" . Υπέροχος ύμνος της αποψινής ακολουθίας. (ερμηνευτική απόδοση Εὐθ. Πριόβολος

[ Ἡ ἀπεγνωσμένη διὰ τὸν βίον, καὶ ἐπεγνωσμένη διὰ τὸν τρόπον, τὸ μύρον βαστάζουσα, προσῆλθε σοὶ βοώσα. Μὴ μὲ τὴν πόρνην ἀπορρίψης, ὁ τεχθεῖς ἐκ Παρθένου, μὴ μου τὰ δάκρυα παρίδης, ἡ χαρὰ τῶν Ἀγγέλων, ἀλλὰ δέξαι με μετανοοῦσαν, ἢν οὐκ ἀπώσω ἁμαρτάνουσαν Κύριε, διὰ τὸ μέγα σου ἔλεος] 
Ἡ ἀπελπισμένη γιὰ τὴ ζωή της καὶ στιγματισμένη γιὰ τὴ διαγωγὴ της ἦρθε κοντά σου, και στα χέρια της κρατώντας τὸ μύρο ἔλεγε σπαραχτικά: Χριστέ μου, μὴ μ΄ ἀποδιώξεις, ἐμένα τὴν πόρνη, ἐσὺ ποὺ γεννήθηκες ἀπὸ παρθένο. Μὴν παραβλέψεις τὰ δάκρυά μου, ἐσὺ ποὺ εἶσαι ἡ χαρὰ τῶν ἀγγέλων. Ἀλλά, δέξαι με μεταμελημένη, δέξαι ἐκείνη ποὺ δὲν τὴν ἐδιωξες καὶ δὲν τὴν περιφρόνησες ὅταν ἁμάρτανε. Δέξαι με, Κύριε, μὲ τὴ μεγάλη σου εὐσπλαχνία.

 Ελεύθερη Ποιητική απόδοση του Κώστα Καστρινού.

Ρωμαίοι χιλίαρχοι σε σέρναν σε χορό 
μες σε χαρέμια και ανήθικα παλάτια, 
τις αμαρτίες σου αναδεύοντας σωρό 
έκλεινες στη ζωή τα όμορφά σου μάτια. 

Στη Δαμασκό σ΄ένα ανήλιαγο στενό, 
στα πόδια ενός τελώνη ξαπλωμένη, 
ξεγυμνωμένο είχες το μπούστο ανοικτό 
και κοινωνούσες το χασίσι χαυνωμένη. 

Σ’ ένα πορνείο στη Χεβρώνα σ’ είχαν δει 
μέσα σε έκσταση από όπιο νοθευμένο, 
να αγκαλιάζεις ένα αμούστακο παιδί 
μαζί με ένα στρατιώτη μεθυσμένο. 

Οι αμαρτίες σου τα μόνα σου προικιά 
και η σάρκα σου κρεβάτι του ονείρου, 
της ιστορίας ήσουν μαύρη χαρακιά 
σ΄ένα κατάστιχο ενός παλιού παπύρου. 

Το ’θελε η μοίρα να βρεθείς όμως εκεί 
να βγεις κάποια βραδιά από την πλάνη, 
μπροστά στην άγια του μορφή τη Θεϊκή 
με τις κοτσίδες σου και μια απλή λεκάνη. 

Με δάκρυ καθώς τού 'πλενες τα πόδια, 
τη Θεϊκή του όλοι άκουσαν φωνή, 
με τη μετάνοια να γκρεμίζεις τα εμπόδια 
να γίνεσαι η Αγία, Μαρία Μαγδαληνή.

Κώστας Καστρινός.

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2016

ΤΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ.

Πριν ακόμα «ο ήλιος βγάλει κέρατα» όπως έλεγαν οι παλιότεροι Αγγελοκαστρίτες για το καλοκαίρι, έσκασαν οι πρώτες αφίσες σε τζαμαρίες κεντρικών κτηρίων της περιοχής για τα επερχόμενα κι εφέτος πανηγύρια.
Και πανηγύρι για το λαό της Αιτωλοακαρνανίας γενικότερα, σημαίνει σταθμός για όλους τους συντοπίτες. Σ’ αυτό το αντάμωναν άπαντες φοράνε τα «καλά τους» και οι κοπελιές και τα νεαρά αγόρια περιμένουν πως και πως τη νύχτα που θα τους δοθεί η ευκαιρία να δουν, να ρίξουν κλεφτές ματιές ο ένας στον άλλο. Παλιά έθιμα που σε τούτη τη γεωγραφική ενότητα μένουν ακόμα λίγο ζωντανά. Αυτή η συνάντηση στο πανηγύρι που περιορίζεται στο αντίκρισμα και στο θαυμασμό χορευτικών ικανοτήτων έστω κι από απόσταση,  είναι ακόμα ένα γραφικό κατάλοιπο μιας άλλης εποχής.
Αλά τι λέω ο βλάκας και τι σκέφτομαι σαν βρίσκομαι εδώ στα πάτρια εδάφη. Το πανηγύρι σήμερα έχει μορφοποιηθεί σε μια κακώς οργανωμένη εμπορική επιχείρηση μαζικής διασκέδασης, με στόχο το όσο μεγαλύτερο κέρδος του οργανωτή.
Επιτρέψτε μου όμως να παραμείνω ένας ακόμα απ’ τους λίγους ρομαντικός εραστής μιας άλλης εποχής, που ακούνε γύφτικο τοπικό κλαρίνο και ανατριχιάζουνε.
Μπούτιβας Κώστας – Καστρινός.

Κυριακή, 24 Απριλίου 2016

ΑΧΕΛΩΟΣ Αγγελοκάστρου: ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΚΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ.

Με ανακοίνωση που μας επέδωσε ο πρόεδρος του ΑΧΕΛΩΟΥ Αγγελοκάστρου Πάνος Γ. Κουτούμπας, συγχαίρει δημόσια κι ευχαριστεί όλους όσους "υπηρέτησαν κι εφέτος το αθλητικό ιδεώδες και τον αθλητικό πολιτισμό που συνοδεύει την εβδομηντάχρονη πορεία του ΑΧΕΛΩΟΥ στα γήπεδα της Αιτωλοακαρνανίας".
Η ανακοίνωση του προέδρου αναφέρει αναλυτικά:
Με τη λήξη του πρωταθλήματος της Α’ κατηγορίας της Ε.Π.Σ.Ν.Α αγωνιστικής περιόδου 2015-2016, θέλω δημόσια να συγχαρώ: Όλα τα μέλη της ομάδας γιατί κάτω από τις δυσκολίες και αντιξοότητες που είχε το πρωτάθλημα για την ομάδα μας, επέδειξαν ζήλο, πάθος και σεβασμό, τόσο προς το Σύλλογο, όσο και προς την φίλαθλη κοινή γνώμη, και κατάφεραν να κρατήσουν την ομάδα με νύχια και με δόντια στη μεγάλη κατηγορία. Η διοίκηση του ΑΧΕΛΩΟΥ τους ευχαριστεί και τους συγχαίρει, γιατί υπηρέτησαν κι εφέτος το αθλητικό ιδεώδες και τον αθλητικό πολιτισμό που συνοδεύει την εβδομηντάχρονη πορεία του Συλλόγου στα γήπεδα της Αιτωλοακαρνανίας.
Ευχαριστώ τούς προπονητές της ομάδας Αντρέα Τσιλίκα και Γίωργο Ζήκο που πρόσφεραν τα μέγιστα στη σωτηρία της ομάδος, και όλα τα παιδιά στο συμβούλιο που συνέβαλαν με οποιοδήποτε τρόπο στο να συνεχίσει και να σωθεί η ομάδα. Ευχαριστώ τον ανώνυμο φίλαθλο, άξιο συμπαραστάτη της ομάδας που σ’ όλα τα γήπεδα του νομού, είδε, αναγνώρισε και χειροκρότησε και την φετινή προσπάθεια του ΑΧΕΛΩΟΥ. Ευχαριστώ τέλος και το σύνολο των τοπικών αθλητικών και μη μέσων ενημέρωσης για την αναγνώριση των "ειδικών συνθηκών" της αγωνιστικής παρουσίας του εφετινού ΑΧΕΛΩΟΥ στο πρωτάθλημα, αλλά και την προβολή της νοοτροπίας της ομάδας μας. Στις δύσκολες κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες που ζει η χώρα και κατ’επέκταση το ποδόσφαιρο μας δεν "παρασυρθήκαμε" σε πρόσκαιρες "φιλίες" και "θολές" συμμαχίες κι αυτό τα τοπικά Μ.Μ.Ε το εκτίμησαν.
Εύχομαι στον πρωταθλητή Ναυπακτιακό Αστέρα τα καλύτερα στην πορεία του για τη Γ’ Εθνική, Και στις ανερχόμενες ομάδες στην κατηγορία να έχουν μια καλή και αξιοπρεπή πορεία. Τη νέα χρονιά θα αποφύγουμε τα λάθη της αγωνιστικής χρονιάς που έφυγε, και η «Κακαβαριά» η έδρα του ΑΧΕΛΩΟΥ, θα είναι έτοιμη να φιλοξενήσει και πάλι το καμάρι του χωριού, και να δώσει στους παίκτες μας την ανάλογη βοήθεια που ίσως στερήθηκαν την φετινή σεζόν. Ο ΑΧΕΛΩΟΣ είχε και θα έχει πάντα το πρώτο λόγο στις καρδιές μας.
Ο Πρόεδρος του ΑΧΕΛΩΟΥ Αγγελοκάστρου.
Πάνος Γ. Κουτούμπας.
Να λοιπόν γιατί ο ΑΧΕΛΩΟΣ είναι και θα παραμένει πάντα μεγάλη ομάδα.
Κώστας Καστρινός.

Παρασκευή, 22 Απριλίου 2016

ΠΟΣΙΜΟ ΝΕΡΟ ΚΟΡΠΗΣ.

Το βυτίο με το νερό στο κεντρικό δρόμο του χωριού δημιουργώντας και το σχετικό κυκλοφοριακό κομφούζιο.
Το πολυτιμότερο αγαθό πάνω στο πλανήτη το νερό, κι ενώ η ζήτηση όλο κι αυξάνονταν εμείς χωρίς να υπάρχει δικαιολογία το αφήσαμε αφρόντιστο και σε δεύτερη μοίρα εδώ στο Αγγελόκαστρο. Κι έφτασε ξαφνικά κάποια στιγμή πού όλοι να λένε, ότι πια δεν είναι πόσιμο. Έτσι εδώ και χρόνια τώρα, έρχεται στο χωριό το εισαγόμενο πόσιμο νερό Κορπής. Δυο- τρείς φορές την εβδομάδα, περνάει το πασίγνωστο σε όλους τους χωριανούς βυτιοφόρο, με το γνωστό του ιδιαίτερο κορνάρισμα, (μου ’σπασε τα νεύρα σήμερα μπιπ μπιπ μπιπ απ’ το πρωί σ΄ όλο το χωριό) για να γεμίσει έναντι ταπεινής τιμής τα «κιούπια» σχεδόν όλων των συγχωριανών. Σε μια περιοχή που πνίγεται απ’ τα νερά, τώρα πια που στερεύουν και τα χρήματα έχουμε ν’ αγοράσουμε και το νερό. Γι αυτό σου λέω δεν υπάρχει σ’ αυτή τη χώρα σωτηρία πατριώτη.
Κώστας Καστρινός.

Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016

ΑΓΓΕΛΟΚΑΣΤΡΟ – ΜΕΓΑΛΗΒΡΥΣΗ. Ένας παράδεισος έξω απ’ τη πόρτα μας.

Μόλις τελειώνουνε τα τελευταία σπίτια του χωριού, στον παμπάλαιο εκείνο δρόμο για την παλιά δεξαμενή, που όλοι οι παλιότεροι τον ξέρουμε από τη παιδική μας ηλικία απ' έξω κι ανακατωτά, μιας κι εκεί ήταν μια απ’ τις συνηθισμένες εκδρομές του 9θέσιου τότε τη δεκαετία του 60 δημοτικού σχολείου, ξεκινάει και το πανόραμα μιας εκκωφαντικής φύσης, θρεμμένης με ήλιο και τρεχούμενο νερό.
Καμιά σκηνογραφία δεν θα σου αποκαλύψει τόσο πράσινο μες την βαθιά εκείνη ησυχία του απομεσήμερου, που ακούς μόνο τα βήματά σου και το θρόισμα των φύλλων. Κι έρχονται εκείνα τα στοιχεία πλατάνια που σε περιβάλλουν και που σφυρηλατήθηκαν χρόνια και ζαμάνια κάτω απ΄τους πιστούς και πιο ακλόνητους ήλιους, να επιβεβαιώσουν ότι σπάνια θα βρεθείς σε ένα μέρος τέτοιας ομορφιάς και μεγαλείου και ποτέ τα μάτια όπως εδώ, δεν θα πάψουν να γεννούν το χρόνο, ανατρέφοντας αισθήματα και αισθήσεις.
Μονάχα εδώ αποκαλύπτεται στο μέσον του πουθενά, το ωραία και ακλόνητο Αγγελόκαστρο της ψυχής μας. Εκεί που φυλάσσονται τα τιμαλφή της ζωής μας, η μνήμη του παρελθόντος, του πρώτου έρωτα, της γιορτής του πρώτου τσιγάρου. Και τιθασεύουν όλα ετούτα τ΄όνειρο, και δεν το αφήνουνε ποτέ να εξαντληθεί.
Μπούτιβας Κώστας – Καστρινός.

Πατήστε πάνω στις εικόνες για μεγάλωμα.