Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2016

ΓΙΟΡΤΑΣΕ ΤΟ ΑΓΓΕΛΟΚΑΣΤΡΟ Η ΟΛΑ ΕΓΙΝΑΝ ΔΙΑ ΤΟ ΘΕΑΘΗΝΑΙ;

Δεν πάτε να χαθείτε ρε νάνοι της Μικροπολιτικής. Τι ήρθατε χθες να κάνετε στο Αγγελόκαστρο; Κονσομασιόν να κρύψτε τις πομπές σας;
Ούτε μια ανακοίνωση φέτος όπως γίνονταν όλα τα χρόνια απ’ το Δήμο, για την εδώ και χρόνια γιορταστική – πολιτιστική εκδήλωση των πολιούχων του Αγγελοκάστρου. Και ξαφνικά «φάντε μπαστούνι» όλοι μπροστά στην κάμερα, γιατί 1800 είναι πολλά τα ψηφαλάκια. Ο Δίμικος είναι κοντά, δεν πάτε να πνιγείτε όλοι σας αντρίκελα του νέου ήθους που θα φέρνατε στο Δήμο - κράτος του Αγρινίου.
Ένα μεγάλο μπράβο στους εκλεγμένους αιρετούς του Αγγελοκάστρου που κράτησαν έστω τα προσχήματα, έδειξαν ήθος, κι έδωσαν έτσι μούντζα μεγαλοπρεπή στον αλληλοσπαραγμό και στα «ρεντίκολα» του Αγρινίου.
Και είναι λύπηση τούτος ο αγνός και μεγαλοπρεπής λαός του Αγγελοκάστρου που σας πίστεψε.
Κώστας Μπούτιβας.

Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2016

ΑΧΕΛΩΟΣ ΑΓΓΕΛΟΚΑΣΤΡΟΥ: ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΤΑΚΤΙΚΟ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΟ.

Στο ίδιο τακτικό συνηθισμένο δρομολόγιο, στην ίδια διαδρομή κάθε χρονιάς και πάλι φέτος ο ΑΧΕΛΩΟΣ Αγγελοκάστρου. Κι ενώ όλες οι ομάδες του νομού κάνουν το σχεδιασμό τους, κάνουν τα πλάνα τους για τη νέα επερχόμενη δύσκολη ποδοσφαιρική χρονιά, στο Αγγελόκαστρο πάλι για άλλη μια χρονιά τέτοια εποχή δεν κουνιέται φύλλο.
Αυτά τόνισα στον πρόεδρο του ΑΧΕΛΩΟΥ Πάνο Κουτούμπα και τον κάθισα στο σκαμνί του κατηγορουμένου. Η απάντηση όμως ήταν αυθόρμητη και κατηγορηματική:
Ο ΑΧΕΛΩΟΣ Αγγελοκάστρου και συμβούλιο συμπαγές έχει, και η περσινή περιπέτεια των μπαράζ εξέγειρε τους φιλάθλους μας και θέλουν όλο και πιο πολλοί να συμμετέχουν στην ομάδα, και διεύρυνση στο διοικητικό συμβούλιο της ομάδας θα γίνει εντός του Ιουλίου. Εξ άλλου εσύ ο ίδιος το έχεις πει: Αν δε λαλήσει κλαρίνο για το πανηγύρι , το τόπι δεν τσουλάει στο Αγγελόκαστρο.
Και ο σχεδιασμός υπάρχει, και «γνώσιν έχουνε οι φύλακες» κι άσε τους άλλους στους σχεδιασμούς και στα μεγάλα «πλάνα». Ο ΑΧΕΛΩΟΣ απέδειξε τα τελευταία χρόνια ότι είναι εφτάψυχος, κι όσο εγώ αντέχω και θα βρίσκομαι στα πράγματα, πάντα θα υπάρχει στους μεγάλους του νομού.
Κώστας Μπούτιβας.

ΓΙΟΡΤΑΣΤΗΚΑΝ ΚΑΙ ΤΙΜΗΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΦΕΤΟΣ ΚΑΤΑ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΟΙ ΔΩΔΕΚΑ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΑΠ’ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΑΓΓΕΛΟΚΑΣΤΡΙΤΩΝ ΑΘΗΝΑΣ.

Μας αξίωσαν και φέτος οι προστάτες του χωριού μας οι Δώδεκα Απόστολοι, να τους τιμήσουμε και να τους γιορτάσουμε όπως κάθε χρόνο, έστω και μακριά απ` τον εορτάζοντα ιερό ναό του χωριού μας, εδώ στην αχανή πρωτεύουσα πού βρεθήκαμε,( προπαραμονή φέτος λόγο δυσκολίας στην εύρεση Ι Ναού ) και πάλι φέτος στο ιστορικό κέντρο.
Εκεί στην Πλάκα στ’ Αναφιώτικα, στο Βυζαντινό εκκλησάκι Ἁγίου Νικολάου Ραγκαβᾶ του 11ου αιώνα δίπλα στις κλασικές Αρχαιότητες στα ριζά της Ακρόπολης, συγκεντρωθήκαμε και φέτος αρκετοί Αγγελοκαστρίτες για τον καθιερωμένο από ιδρύσεως του συλλόγου εσπερινό μετ` αρτοκλασίας.
Όλα και πάλι φέτος λειτούργησαν στην εντέλεια. Και η ακολουθία κατανυκτική και οι πέντε άρτοι, και η ζεστή κι εγκάρδια ανταλλαγή των ευχών, μετά των μικρών συζητήσεων μεταξύ των Αγγελοκαστριτών στο καφέ προσφορά του Συλλόγου.
Η προσέλευση των συγχωριανών του λεκανοπεδίου θα μπορούσε να ήταν μεγαλύτερη. Τέλος πάντων κάθε χρόνο τα ίδια λέμε. Οι Άγιοι Δώδεκα Απόστολοι ας μας έχουν καλά ας μας χαρίζουν υγεία και δύναμη σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς, και πάντα ν` ανταμώνουμε –λίγοι πολλοί δεν έχει και τόσο σημασία –και να τους γιορτάζουμε.
Χρόνια πολλά και του χρόνου να είμαστε όλοι καλά.
Κώστας Μπούτιβας.
(Πατήστε επάνω στίς φωτογραφίες για μεγέθυνση)

Σάββατο, 25 Ιουνίου 2016

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΟΥΒΑΔΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΤΕΛΙΚΑ.

Το χρονογράφημα του Σαββάτου.
Με πήρε τηλέφωνο ο υιός Λεωνίδας να με πικάρει κατά κάποιο τρόπο, και να μου πει ότι τον πήρα στο λαιμό μου που δεν τον άφησα να παίξει στοίχημα στο Brexit. Σου τα 'λεγα μου είπε πως αποκλείεται να πάω «κουβά». Μ’ αυτούς τους πανηλίθιους όλα μπορούνε να συμβούν. Και να που συνέβησαν.
Κι άρχισε να τεκμηριώνει τα λεγόμενά του ως εξης: Θυμάσαι τι έλεγε ο συγχωρεμένος ο παππούς ότι οι Άγγλοι είναι από την φάρα τους περίεργοι. Θεωρούν ότι είσαι εσύ ανάποδος που οδηγείς με αριστερό τιμόνι. Πίνουν το τσάι τους σε συγκεκριμένη ώρα κάθε απόγευμα. Τρώνε ψάρια και πατάτες για κάτι πρόχειρο. Μεθούν μέχρι λιποθυμίας τα Σαββατοκύριακα χωρίς να τους νοιάζει τι θα πει ο κόσμος, όποια και αν είναι η κοινωνική τους θέση. Για χρόνια ολόκληρα καταδυναστεύουν τον πλανήτη εκμεταλλευόμενοι τους φυσικούς πόρους άλλων χωρών με το γάντι, τόσο, που τους θεωρούμε όλοι τζέντλεμεν και κανείς δεν λέει κακή κουβέντα γι’ αυτούς, εκτός από τις επιλογές τους στο κρεβάτι. Έχουν μία περίεργη αίσθηση του χιούμορ ακόμα και όταν τα πράγματα στραβώνουν και φυσικά έχουν για πρωταθλήτρια τη Λέστερ… Τη Λέστερ διάολε, που σώθηκε πέρσι στο τσακ, που έχει το μικρότερο μπάτζετ από όλες τις ομάδες που θα μπορούσαν να διεκδικήσουν το πρωτάθλημα, που έδινε 500 στο στοίχημα μια πιθανή κατάκτηση του τίτλου απ’ αυτή. Πώς λοιπόν μπορεί να έχανα; Σίγουρο ήτανε ότι θα βγουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση!
Τι να του πω, με πήρε παραμάζωμα! Όλοι αυτοί οι απίθανοι τύποι όντος είναι άτιμη ράτσα τελικά, κι ενώ μας έχει διδάξει η ίδια η ιστορία περί τίνος πρόκειται, πέσαμε λέει όλοι απ’ τα σύννεφα που ψήφισαν να βγουν απ’ την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Είμαστε όλοι για τους «κουβάδες» πατριώτες τελικά.
Μπούτιβας Κώστας – Καστρινός.

Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2016

ΜΗΝΥΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΑΓΓΕΛΟΚΑΣΤΡΙΤΩΝ ΑΘΗΝΑΣ.

Σε πήρε η κρίση παραμάζωμα και χάνεσαι. Σβήνεις στην αγκαλιά άγνωστων, τόπων σε μια πόλη, που έχει ταβάνι ξέφτια απ΄ τα τσιμέντα. Μπετόν και άσφαλτος σου κλέψαν τα κλειδιά, για να σε κάνουν άνευ όρων να παραδοθείς, και να γραφτείς στο απουσιολόγιο της ζωής.
Μα μην το βάνεις όμως κάτω, ότι ο τόπος που σε γέννησε είναι εδώ, πάντοτε σε σημάδευε και θα σε σημαδεύει. Και μη ρωτάς το πώς και το γιατί. Άκουσε μόνο τι σου παραγγέλνει ο σύλλογος Αγγελοκαστριτών Αθήνας Πειραιά και περιχώρων:
Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος, ο Σύλλογός μας, θα τιμήσει τους Πολιούχους του χωριού μας 12 Αποστόλους στις 28 Ιουνίου ημέρα Τρίτη και ώρα 21:00 στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Ραγκαβά στην Πλάκα, με εσπερινό καθώς και τη καθιερωμένη αρτοκλασία. Στις 19:00 θα γίνει συνάντηση για καφέ στην καφετέρια ΔΙΟΓΕΝΗΣ στην Πλάκα.
Τώρα τι λες; Πάλι θα μείνεις απαθής. Ε! τότε είμαστε άξιοι της μοίρας μας.
Κώστας Καστρινός.

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2016

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΣΕ ΔΗΜΟΠΡΑΣΙΑ ΤΑ ΧΩΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΚΤΗΜΑΤΟΣ ΑΓΓΕΛΟΚΑΣΤΡΟΥ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ «ΑΞΕΡΑ».

Επιτέλους μετά από πολλές χρονοτριβές και παλινωδίες είναι γεγονός η πολυπόθητη για μερίδα αγροτών του Αγγελοκάστρου προκήρυξη δημοπρασίας για 290 στρέμματα του πολύπαθου κτήματος του κάμπου του Αγγελοκάστρου στη θέση «Αξέρα». Η διακήρυξη της δημοπρασίας έχει τοιχοκολληθεί σ’ όλα τα καφενεία του χωριού, και έχει ως εξής:

 ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ                                                                       Αγρίνιο 7/6/2016 ΔΗΜΟΣ ΑΓΡΙΝΙΟΥ Δ/ΝΣΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ          Αριθμ.Πρωτ.:33248 ΤΜΗΜΑ ΕΣΟΔΩΝ & ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ
ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗΣ ΔΗΜΟΠΡΑΣΙΑΣ
εκμίσθωσης καλλιεργήσιμης γης.
O Δήμαρχος Αγρινίου έχοντας υπόψη:
1. Την 138/2016 Απόφαση της Οικονομικής Επιτροπής του Δήμου Αγρινίου,
2. Την 124/2016 απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου και
3. Τις διατάξεις του ΠΔ 270/81,
Διακηρύττει ότι εκτίθεται σε φανερή, προφορική, πλειοδοτική δημοπρασία η εκμίσθωση καλλιεργήσιμης γης (δέκα αγροτεμάχια συνολικής έκτασης 289,19 στρεμμάτων) στη θέση «ΑΞΕΡΑ» της Τοπικής Κοινότητας Αγγελοκάστρου.
Η δημοπρασία θα διενεργηθεί ενώπιον της αρμόδιας επιτροπής του Δήμου στην πρώην αίθουσα συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου (Χαρ. Τρικούπη 10, 2ος όροφος), την 28η Ιουνίου 2016, ημέρα Τρίτη από ώρα 11:00 μέχρι 13:00.
Κατώτατο όριο προσφοράς για ετήσιο μίσθωμα ορίστηκε το ποσό των 45,00 € ανά στρέμμα. Οι συμμετέχοντες στη δημοπρασία θα πρέπει να προσκομίσουν εγγυητική επιστολή συμμετοχής ποσού 380,00 € για κάθε αγροτεμάχιο ξεχωριστά.
Περισσότερες πληροφορίες για τους ενδιαφερόμενους καθώς και η διακήρυξη της δημοπρασίας, παρέχονται τις εργάσιμες ημέρες και ώρες στο τμήμα Εσόδων & Περιουσίας της Δ/νσης Οικονομικών Υπηρεσιών του Δήμου Αγρινίου (Παλαμά & Μαβίλη 6 – 2ος όροφος, αρμόδιος υπάλληλος Χρήστος Λιάπης, τηλέφωνο επικοινωνίας 2641360265).
Ο Αντιδήμαρχος Δ/νσης Οικονομικών Υπηρεσιών
Χρήστος Γκούντας
Κώστας Μπούτιβας.

Κυριακή, 19 Ιουνίου 2016

ΝΑ ΓΕΛΑΣ Η ΝΑ ΚΛΑΙΣ;

Το παρακάτω απόσπασμα είναι απ’ την επιστολή - απάντηση του τοπικού ΤΟΕΒ στην διαμαρτυρία των κατοίκων του Αγγελοκάστρου για το πότισμα των χωραφιών κάτω στον κάμπο. Τέτοια «καθαρευουσιάνικη» απάντηση απευθυνόμενη σε απλοϊκούς αγρότες, ούτε ο «Άρειος πάγος» δεν θα διανοούτανε ποτέ να γράψει. Διαβάστε, διαβάστε κι απολαύστε γραφικότητες. 
«Υμείς ως περιφέρεια Αγγελοκάστρου διαθέτετε ίδιον υδρονομέαν, ο οποίος και αναλαμβάνει κατ’ έτος, αλλά και εφέτος (2016) ανέλαβεν τον καθαρισμόν των διωρύγων, αι οποίαι αφορούν εις την άρδευσιν των κτημάτων σας. Ο προμνησθείς υδρονομεύς σας εμερίμνησεν δια τον καθαρισμόν της ευρισκομένης εις την θέσιν «ΧΑΜΟΛΕΥΚΙ» διώρυγος και αναιτιολογήτως και παρανόμως δεν εμερίμνησεων δια την ομαλήν λειτουργίαν της ΣΤ΄διώρυγος και ούτω ουδεμίαν ευθύνην φέρομεν. Γνωρίζετε όμως, ότι μερίμνη μας από 30-05-2016 (έναρξις αρδευτικής περιόδου) διέρχεται κανονικώς αρδευτικόν ύδωρ. Περί το τέλος του δημοσιεύματος σας αναφέρετε επί λέξει ότι: «…Δεν έχει συντηρηθεί το δίκτυο. Θεώρησαν καθάρισμα τη φωτιά που έβαλαν περιμετρικά από την κεντρική διώρυγα, απ’ την οποία πήγαν να καούν και ελιές. Ήρθε η πυροσβεστική για να σώσει την κατάσταση…».
Ουδέν ψευδέστερον τούτου, διότι την προμνησθείσαν περιοχήν υμείς ενεπρήσατε όλως παρανόμως και ουδεμίαν σχέσιν έχει ο παρ’ ημίν οργανισμός, άλλως τε τούτο γνωρίζει πολύ καλώς η πυροσβεστική υπηρεσία».
«Δεν πτύομεν τας όρχεις μας» λέω εγώ, έτσι για να συμπλεύσω με τον γραφικό συντάκτη της γελοιότατης προς αγροτικό κόσμο απαντητικής επιστολής. Αϊ σιχτίρ παραμορφωμένοι.
Κώστας Μπούτιβας.

Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2016

ΤΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΑ ΤΑ ΜΕΣΗΜΕΡΙΑ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΠΑΛΙΟΤΕΡΑ....ΚΑΙ ΤΩΡΑ.

Κάθομαι στο μπαλκόνι καταμεσήμερο... τούτη την ώρα γυρίζει ο ήλιος, και πιάνει να δροσίζει λίγο από δω, χωμένος ανάμεσα στη τέντα απολαμβάνω τη μεσημεριάτικη ψιλοσιωπή...
Μάλλον γερνάω επικίνδυνα, κάποτε αυτή η σιωπή ήτανε ο χειρότερος καλοκαιρινός μου εφιάλτης. Τότε που τα καλοκαίρια ξυπνάγαμε το πρωί, και βγαίναμε στο δρόμο, να παίξουμε λιγάκι, να κλωτσήσουμε λίγο τη μπάλα, να προλάβουμε να ζήσουμε λιγάκι σαν παιδιά, μέχρι να ’ρθουνε οι δικοί μας απ’ το χωράφι με τον καπνό, κι αρχίσουνε οι μανάδες να ξεφωνίζουνε στο δρόμο "Κωστάκηηηηηη, τσακίς κι έλα γι’ αρμάθιασμα". Και να αρχίσουμε να μαζευόμαστε γύρω απ’ το λόφο με τον καπνό με τη καπνοβελόνα παραμάσχαλα. Και μετά κατά το μεσημεράκι, και το προχειροφτιαγμένο φαγητό, άρχιζε εκείνο το εκνευριστικό τρίωρο, όπου δεν έπρεπε να ακούγεται σχεδόν τίποτα. Οι μεγάλοι μπαϊλντισμένοι απ’ το ξενύχτι για το μάζεμα, έγερναν εκεί δίπλα απ’ το σωρό με το καπνό να κλέψουν λίγο ύπνο, και μείς, ανήσυχα διαβόλια, έπρεπε η να κάνουμε ησυχία , ή δυνατόν να γίνουμε αόρατοι... Το μόνο που τάραζε τη σιωπή ήτανε τα τζιτζίκια, κάνα ροχαλητό, και κάνα ενοχλημένο "σκάστε" σε κάποιο θόρυβο που μόλις ακουγόντανε.
Πόσο βαριόμουνα τότε αυτά τα καλοκαιρινά μεσημέρια. Με το μάτι κολλημένο στο λόφο απ’ τον καπνό που έπαιρνε και λιγόστευε, και το αυτί στο ράδιο που έλεγε την ώρα κάπου –κάπου, περιμέναμε πότε θ’ αρχίσει να βραδιάζει, να βγάλουμε τις αρμάθες στη λιάστρα, και ν’ αρχίσουν να ακούγονται ξανά οι πρώτες παιδικές φωνές στο δρόμο, να ακουστούν τα πρώτα χτυπήματα της μπάλας, και να αποκτήσει ξανά το καλοκαίρι μας ζωή. Το βραδάκι ένιωθα πως ο κόσμος ζωντάνευε ξανά. Μια βόλτα στο βραδινό αεράκι, και οι μυρωδιές απ’ τις ταβέρνες, σ’ έκαναν να νοιώθεις πως μια ακόμα ευλογημένη καλοκαιρινή νύχτα είναι κοντά.
Τα χρόνια πέρασαν, κι ο κόσμος άλλαξε, η πίκρα του καπνού που έζησε και μεγάλωσε χιλιάδες τότε οικογένειες, έπαψε πια σ’ αυτό το τόπο να υπάρχει. Και τα παιδιά άλλαξαν πια κι αυτά στην εποχή μας. Οι μανάδες δε τα μαζεύουνε πια στριγγλίζοντας γι’ αρμάθιασμα, μα και δεν βγαίνουν πια τόσο πολύ στο δρόμο για να παίξουν.. Ανοίγουν μόνο το ψυγείο για να βρούνε το φαγητό, πριν να καθίσουνε ξανά μπροστά στο «λάπτοπ».
Και η μεσημεριάτικη ψιλοσιωπή του καλοκαιριού σου τα θυμίζει όλα αυτά. Αυτή η λίγη «βουβαμάρα» στη γειτονιά, τα αυτοκίνητα που αραιώνουν, οι ομιλίες που ολιγοστεύουνε, σου επιτρέπει να ξεχωρίζεις που και που και τον ήχο από κάποιο μακρινό τζιτζίκι.
Και μετά, το απογευματάκι, η ζωή επιστρέφει ξανά, άνθρωποι ξυπνούν, παράθυρα ανοίγουν, τηλεοράσεις γουργουρίζουνε, οι ήχοι ξανανακατεύονται, και τα παιδιά ξαναφωνάζουν. Κι αν δεν υπάρχει πια η μυρωδιά απ’ το καπνό που κυριαρχούσε τότε στην ατμόσφαιρα, το βραδινό δροσερό αεράκι υπάρχει ακόμα στο χωριό ακόμα και με καύσωνα, κι έτσι ακόμα υπάρχουμε κι εμείς.
Μπούτιβας Κώστας - Καστρινός.

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2016

ΓΙΑΤΙ ΟΡΕ; ΕΜΕΙΣ ΣΤΟΥ ΠΓΑΔ ΚΑΤΟΥΡΣΑΜΙ.

Βγάλαμε κυβέρνηση Σοσιαλιστική, βγάλαμε ουκ ολίγες φορές κυβέρνηση δεξιά, βγάλαμε και Αριστερή. Βγάλαμε τελικά τα «τσίφλια μας» όπως λένε και στο χωριό. Κι έπειτα απ’ όλα αυτά, αφού στηρίξαμε με το αίμα μας τις τράπεζες για να επιβιώσουνε, πήραμε και ως δώρο  το «τρίτο το μακρύτερο».
Σε μεγάλη ταλαιπωρία υπόκεινται οι κάτοικοι του Αγγελοκάστρου ακόμα και για μια απλή τραπεζική ανάληψη χρημάτων, αφού στο χωριό δεν υπάρχει τράπεζα. Όμως το χειρότερο είναι ότι δεν υπάρχει ούτε καν μηχάνημα αυτόματων αναλήψεων ΑΤΜ και τρέχουμε και δεν φτάνουμε, να βγάλουμε δυο δεκάρες που μας απέμειναν για «τα ως προς το ζείν».
Πόσο άλλη ξευτίλα χωριανέ!
Κατεβαίνω εντός βδομάδος στο χωριό, Κι αφού ψάξω για καλά αυτό το γιατί, θα επανέρθω κατά όπως πρέπει επί του θέματος.
Κώστας Μπούτβας. 

Σάββατο, 11 Ιουνίου 2016

Η ΓΟΡΓΟΝΑ ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ ΗΡΑΙΟΥ.

Το χρονογράφημα του Σαββάτου.
Ο «λειτουργός της τέχνης», ζωγράφος, αρθρογράφος, ποιητής, έχων κάποια ροπή προς τα αλκοολούχα ότι να ’ναι, διότι το αλκοόλ κατά δική του θεωρία διευρύνει τους ορίζοντες του νου, άνοιξε το ψυγείο έξω απ’ το τροχόσπιτο, διαπιστώνοντας την παντελή κενότητα του απ’ ότι να ’ναι αλκοόλ, κι αφού δεν είχε και στην τσέπη μία, όπως συμβαίνει σε κάθε καλλιτέχνη γενικώς, πήρε το τραπεζάκι του και τα πινέλα παραμάσχαλα, κι ήρθε και το ’στησε πλάι στη θάλασσα, εκεί που σκάει το κύμα ακριβώς, να ζωγραφίσει το υπέροχο τοπίο.
Και όντος ήταν όλα υπέροχα. Η θάλασσα η γαλαζοπράσινη, τα σταχτοπράσινα τα πεύκα στην πλαγιά, και η ψαρόβαρκα που αναπαύονταν δεμένη, μπροστά από ένα κομμάτι αμμουδιάς. Ο αυτοδίδακτος ζωγράφος άρχισε να σχεδιάζει το τοπίο στο χαρτί, έχοντας στο μυαλό του καραφάκια, και γυάλινα ποτήρια μισογεμάτα με σκοτσέζικο ουίσκι με παγάκια, όταν ήρθε ξαφνικά απρόσκλητο και μόνο του στην παραλία, το θηλυκό, με το κατάμαυρο ολόσωμο μαγιό. Κάτω απ’ το ψάθινο πλατύγυρο καπέλο, φάνταζαν ήλιος του μεσημεριού τα ξανθοκίτρινα μαλλιά, κι ένα κορμί φτιαγμένο από αρχαίο γλύπτη. Έβγαλε το καπέλο, τίναξε λίγο τα ξανθά μαλλιά, δοκίμασε με τ’ ακροδάχτυλα αν είναι κρύα η θάλασσα, κι έριξε μια βουτιά, σιωπηλή, χαρούμενη και υπέροχη.
Ο καλλιτέχνης τα πήρε λίγο στο κρανίο στην αρχή, γιατί το ολόσωμο μαύρο μαγιό χαλούσε λίγο τη μαγεία του τοπίου - κι ίσως τον αποσπούσε κι απ’ το έργο του – έριξε κάνα δυο καντήλια από μέσα του, όμως το θηλυκό αμέριμνο, συνέχισε να παίζει με το κύμα. Και ξαφνικά σα να του σκάσανε σκαμπίλι του ’ρθε η έμπνευση. Εμ βέβαια, αυτό ήτανε. «Του Ηραίου η ξανθιά γοργόνα». Θα ήταν ένας πίνακας υπέροχος. Το μαύρο το μαγιό, με το λευκό αφρό του κύματος και τα ξανθά βρεγμένα της μαλλιά, η τέλια αντίθεση. Άφησε κατά μέρος τα πεύκα στην πλαγιά και την ψαρόβαρκα, έβαλε στο τραπέζι ένα καινούργιο ολόλευκο χαρτί, και άρχισε να σχεδιάζει με το μολύβι του. Έγραφε κι έσβηνε, μέτραγε εξ αποστάσεως με τεντωμένη την παλάμη του, ξανάσβηνε, ξανάγραφε, ώσπου που σκάρωσε ένα τέλειο σκίτσο, που η κοπέλα ήταν κοπέλα, η θάλασσα, θάλασσα, και μόνο τα πόδια της είχαν γίνει ουρά ψαριού.
Το θηλυκό βγήκε απ’ το νερό, και το λευκό κορμί της γυαλοκόπαγε στον ήλιο. Και όταν είδε το ζωγράφο τάχα ξαφνικά, πλησίασε γεμάτη περιέργειες και χαμόγελα. Σαν ζύγωσε κοντά, κοίταξε το χαρτί που άρχισαν να το ζωντανεύουνε τα χρώματα, γνώρισε τη φάτσα της, και ρώτησε με απορία.
- Εγώ ειμ’ αυτή;
-Είναι του Ηραίου η γοργόνα. Είπε φιλοσοφώντας ο επίδοξος ζωγράφος, και η κοπέλα θαύμασε αφάνταστα. Θαύμασε και ο καλλιτέχνης την ομορφιά που ήταν δίπλα του, και κοίταζε τώρα όχι το έργο του παρά μονάχα το ξανθό μανούλι.
- Μ’ αρέσει η τέχνη. Είπε η κοπέλα, και ο ζωγράφος της πρόσφερε ένα απ’ τα τρία εναπομείναντα τσιγάρα του. Κι έπειτα καθίσανε κάτω στην άμμο δίπλα – δίπλα και άρχισαν να γίνονται ωραίες οι στιγμές. Ώσπου που πρώτα μίλησαν τα δυο υπέροχα χείλη της κοπέλας:
-Είστε από δω;
- Όχι ένα τροχόσπιτο έχω στο κάμπινγκ εδώ δίπλα και είμαι τακτικός. Εσείς;
- Εγώ δεν έχω αυτή την πολυτέλεια. Μόνο όταν έχω ρεπό απ’ το ξενοδοχείο που δουλεύω στο Λουτράκι, κι αφού δεν έχω και παρέες, έρχομαι για το μπάνιο μου μονάχη μου εδώ. Μου αρέσει τρομερά εδώ. Τέτοια ωραία μέρη ηλιόλουστα, εμείς δεν είχαμε στη βόρια μακρινή Πατρίδα μου. Κι ακούτε, πάντοτε κάτι μέσα μου έλεγε, ότι εδώ θα βρω την ευτυχία. Το ’ξερα πως η θάλασσα εδώ θα μου ’φερνε κάποια στιγμή εκείνο που ποθούσα. Κι αυτό το «εκείνο» είστε εσείς.
Ο καλλιτέχνης ταράχτηκε.
-Ζήτα μου του είπε: ζήτα μου ότι θέλεις.
Ο καλλιτέχνης ξαναταράχτηκε.
-Τι ότι θέλω.
- Όπως στο λέω, ότι θές.
Ο «λειτουργός της τέχνης» σηκώθηκε, έριξε μια διερευνητική ματιά προς το τροχόσπιτο, την έπιασε απ’ το χέρι, και τράβηξε χαρούμενος προς την γειτονική ταβέρνα. Αυτός να πιεί απ’ το πρωί ήθελε.Έπιασε ένα τραπέζι γωνιακό, φώναξε το γκαρσόνι και του είπε:
-Δυό καραφάκια ούζο φέρε, με άφθονα παγάκια και μεζέ μικρέ.
Πιο πέρα κάτω απ’ τον πυρωμένο ήλιο, μισοτελειωμένη ξεροψήνονταν επάνω στο τραπεζάκι ζωγραφισμένη με νερομπογιά, μια γοργόνα με κατάξανθα μαλλιά.
Μπούτιβας Κώστας - Καστρινός. Λίμνη Ηραίου- Λουτράκι 11 Ιουνίου.