Δευτέρα, 18 Αυγούστου 2014

ΒΑΣΤΑ ΓΕΡΑ.

-Βάστα γερά είπε…
Ήταν η πρώτη κουβέντα που άκουσα σήμερα πρωί – πρωί, καθώς έβγαινε με τη τσίμπλα στο μάτι απ’ το αντίσκηνο που έστησε τη νύχτα κοντά στο τροχόσπιτο. Κι όταν μου το ξαναείπε αργότερα που τον συνάντησα στα μπάνια και ξανά το ίδιο στη παραλία που πάλευε να ψαρέψει τάχα με κάτι σκουριασμένα αγκίστρια δίχως δόλωμα, κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει με τούτον δω καλά.
-Ωχ κι άλλο «νούμερο» είπα μέσα μου.
-Να ’ρθω να μου δώσεις ένα τσιγάρο; Είπε αργότερα αφού κατάλαβε ότι το ψάρεμα μάλλον δεν θα ήταν αποδοτικό.
-Έλα. Κάτσε του είπα κι άρχισα το ξεψάχνισμα.
O Τέλης - έτσι ήταν τ’ όνομά του- ήταν καλή μαστοράτζα και γερό παλικάρι. Ότι κι αν έπιανε, γίνονταν χαρτονόμισμα που λένε. Και η δουλειά πήγαινε αρκετά καλά, κι έκανε κι υπερορίες μερικά απογεύματα. Έτσι αποφάσισε το λοιπόν να αγοράσει δικό του σπίτι. Τον βοηθήσανε και λίγο τα πεθερικά πήρε και δάνειο από την τράπεζα με επιδότηση επιτοκίου από τον ΟΕΚ, κι αγόρασε το «κεραμίδι που ο κάθε Έλλην ονειρεύεται».
Κανείς δεν του είπε όμως ότι η Ελλάδα ζούσε με δανεικά και με τα δάνεια ταΐζε ένα σωρό χαραμοφάηδες που θρονιάστηκαν σε χρυσοπληρωμένες θέσεις με τις πλάτες των κομμάτων. Άλλωστε δεν τον παραένοιαζαν αυτά. Αυτός κοιτούσε την δουλειά του, την οικογένειά του κι έκανε όνειρα ωραία για το μέλλον.
Κι ενώ άκουγε στα καφενεία που και που για κάποια κρίση που έρχεται, αυτός άκουσε ένα υποψήφιο Πρωθυπουργό που έλεγε ότι λεφτά υπάρχουνε, και πήγε το κορόιδο και διπλοχρεώθηκε και πήρε κι ένα αμαξάκι για εκδρομούλες τα σαββατοκύριακα και ότι άλλες μικροχαρές επιφυλάσσει ο καπιταλιστικός παράδεισος στους δουλευταράδες.
Και εκεί επάνω άρχισαν τα περίεργα. Η Ελλάδα από κυρά των βαλκανίων είχε γίνει τιτανικός και οι Έλληνες ο πιο διεφθαρμένος λαός της Ευρώπης που συναγωνιζόταν στην διαφθορά και την Ουγκάντα.
Τον Τέλη τον έζωσαν τα φίδια. Κι ενώ δεν άκουγε σχεδόν ποτέ δελτία ειδήσεων, έγινε πια τακτικός ακροατής κι άρχισε να παίρνει μαζί με ένα σωρό συμπατριώτες τακτικές δόσεις τρομολαγνείας.
-Φτωχαίνουμε - Χανόμαστε !
- Βυθιζόμαστε στο χάος !
- Πάει καταστραφήκαμε!
Κι αυτός που δεν κώλωνε με τίποτα, άρχισε να κλονίζεται. Ο φόβος - το εργαλείο όλων των ολοκληρωτικών καθεστώτων - φώλιασε για τα καλά μέσα του την στιγμή που στην χώρα κυριαρχούσε λέει η δημοκρατία . Κάποιοι παίζανε άσχημα παιγνίδια στην πλάτη του για να τον μετατρέψουν από παλληκάρι σε φοβισμένο ανθρωπάκι ώστε να μην βγάλει άχνα όταν θα παραδίνανε την πατρίδα στους κερδοσκόπους.
Οι δουλειές σταμάτησαν. Στην αρχή οι υπερορίες τέλος, μετά έκλεισε και το εργοστάσιο τελείως. Έμεινε άνεργος ο Τέλης και έπεσε στην μαύρη απελπισία. Τα πεθερικά που βοηθούσαν, είδαν τις συντάξεις να μειώνονται δραματικά και δεν μπορούσαν να συντηρηθούν ούτε οι ίδιοι. Ευτυχώς ερχότανε κάτι λαχανικά από το μπατζανάκη στο χωριό, ντομάτες πιπεριές, αγγουράκια κάτι ήτανε κι αυτό. Όμως τα δάνεια δεν πληρώνονται με ντομάτες. Οι τράπεζες γινότανε όλο και πιο πιεστικές . Ευτυχώς που ήταν πρώτη κατοικία και το σπίτι το γλύτωσε προσωρινά αλλά το αυτοκίνητο του το πήραν με τις μισές τις δόσεις πληρωμένες.
Βάστα γερά φίλε! Πάψε να κλαις τη μοίρα σου και κόψε διάολε αυτό το θανατηφόρο άσμα «ίσως αύριο χτυπήσει πικραμένα του θανάτου η καμπάνα και για μένα». Του είπε ένας φίλος του στο καφενείο και από τότε του κόλλησε για τα καλά αυτή η λέξη του Τέλη. Όπου σταθεί κι όπου βρεθεί την ξαμολάει συνέχεια. Ίσως έτσι να παίρνει κάποιο θάρρος.
Άρχισε να αποφεύγει το σπίτι γιατί δεν αντέχει το ερωτηματικό στα μάτια της γυναίκας του, πήρε το αντίσκηνο μ’ ένα σαράβαλο παλιό μοτοσακό που είχε, "έκοψε πέρα" και βρέθηκε «εν νυκτί» εδώ.
-Ξέρεις που μπορώ να βρω κανένα καλάσνικο; Μου είπε στο τέταρτο τσιγάρο που του έδωσα.
- Βάστα γερά φίλε του είπα. Πάρε κι άλλο τσιγάρο. Μπορεί το αύριο να είναι καλύτερο.
-Βαστάω – βαστάω, όμως είναι μακριά λες αυτό το αύριο; Με ρώτησε καθώς άναβε το τσιγάρο.
Άντε εσύ τώρα δώσε απάντηση!
Μπούτιβας Κώστας - Καστρινός.

Παρασκευή, 15 Αυγούστου 2014

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ, Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ.

Μια «κολοσούσα» πρωινή ηλιαχτίδα, έκλεισε για μια μικρή στιγμή τα μάτια μου. Δεν άφησα το πληκτρολόγιο, ήμουν σίγουρος, ήταν βέβαιο, το χέρι μου και μόνο του σήμερα τέτοια μέρα θα έγραφε αυτό που ήθελε να γράψει.
Κάπως έτσι είναι η πίστη. Δεν βλέπεις, όμως έχεις μια περίεργη σιγουριά για κάποιο αόρατο χέρι, που στέκει πιο δίπλα και σε βαστάει όρθιο. Είτε πρόκειται για χαρά και πανηγύρι, είτε για ανείπωτη στιγμή κατατρεγμού.
Κι έρχονται τότε να τρυπώσουν στο μυαλό, καθημερινές αγωνίες, υποχρεώσεις, σφάλματα προσωπικά, κι ένα σωρό, ντουζίνες οι μιζέριες, κι όλα εκείνα που γεννούν ρυτίδες και σου ρουφάνε τη ζωή.
Πάντα όμως υπάρχουν και κάποια πράγματα ακατάλυτα , εκείνα που δεν λιώνουν, και σέρνονται, και τρίβονται μια ζωή μαζί με τα κορμιά μας, κι έρχεται κάποτε η στιγμή που γεμίζουν τις ψυχές με συναισθήματα. Να σαν τη μεγάλη τη σημερινή γιορτή της ΠΑΝΑΓΙΑΣ. Αυτής, που όλοι μας, άπιστοι και πιστοί, κάποια στιγμή, φωνάξαμε το όνομά της. Έτσι σαν το παιδί που φωνάζει ασυναίσθητα "μανά", κάθε φορά που νιώθει μόνο και απροστάτευτο. Αυτής, που όλους μας χωράει στην αγκαλιά της, και που είναι πάντα έτοιμη να συγχωρέσει να παρηγορήσει, να δώσει ελπίδα και χαμόγελο.
Φεύγω. Θα πάω στο εκκλησάκι απέναντι, εδώ σε τούτη εδώ τη θάλασσα που σήμερα με «ξέβρασε» ο Αύγουστος, ν’ ανάψω το κερί μου, να της πω τα δικά μου, τ’ ανθρώπινα, τα καθημερινά... Να ζητήσω την παρηγοριά της, και να την ευχαριστήσω για όλα αυτά που μου παρέχει. Να της πω να απλώνει το χέρι της πάνω από τούτη τη ταλαίπωρη τη χώρα, και πάντα να την προστατεύει...
Να γονατίσω μπροστά απ’ την παλιά φθαρμένη εικόνα της. Να ικετεύσω να μου χαρίσει ένα χαμόγελο, που θα είναι η δύναμη που χρειάζομαι να στηριχτώ επάνω του, να συνεχίσω να πορεύομαι.
Χρόνια πολλά σε όλους πατριώτες, μέρα άγια που είναι σήμερα.
Μπούτιβας Κώστας - Καστρινός.

Τρίτη, 12 Αυγούστου 2014

ΑΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΟ ΦΕΤΙΝΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ ΑΧΕΛΩΟΥ.(πλούσιο φωτορεπορτάζ)

Περπατώντας χθες κάτω στην «Κακαβαριά» στο γήπεδο του Αγγελοκάστρου στο ξεκίνημα του ΑΧΕΛΩΟΥ για τη φετινή χρονιά, διαπίστωσα πρωτόγνωρα πράγματα, με πρώτο απ’ όλα ότι έλειπε εκείνη η χωρίς αιτία έπαρση του παρελθόντος τέτοια εποχή κάθε χρονιά. Κανένας δεν ονειροβατούσε, ούτε έχτιζε στα καφενεία χάρτινους πύργους. Μπαίνοντας στο γήπεδο είδα πρόσωπα προσγειωμένα. Προβληματισμένα, αλλά συνειδητοποιημένα. Γεμάτα πάθος και διάθεση να κάνουνε φέτος σωστή ομάδα. Και παραδόξως, ένιωσα αγαλλίαση που δεν είχε πολύ κόσμο στο ξεκίνημα. Ήταν παρόντες αυτοί που «έπρεπε να είναι».
Μεστές κουβέντες απ’ τον κόουτς το Χρήστο το Βασιλείου. Πειθαρχία, δουλειά, και διάθεση για μπάλα, ζήτησε πάνω απ’ όλα, τονίζοντας ότι δεν θ’ αφήσουν καμία ευκαιρία να χαθεί όταν η ομάδα δείξει τις πραγματικές της δυνατότητες.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά λοιπόν, φέτος, έχουμε την υποχρέωση να στηρίξουμε τον ΑΧΕΛΩΟ όσο ποτέ άλλοτε. Να αγκαλιάσουμε την ομάδα, να πείσουμε και τους πιο δύσπιστους να κατέβουν στο γήπεδο και να κεράσουμε φαρμάκι το κάθε κακοπροαίρετο και «φλύαρο» αντίπαλο. Η αγνή φλόγα όσων βρισκόταν στην πρώτη προπόνηση αφήνει παρακαταθήκη για τη φετινή χρονιά. Είχα χρόνια να δω τη θέληση ερασιτεχνών παικτών να ζωγραφίζεται τόσο έντονα στα μάτια τους. Καλή επιτυχία λοιπόν στη νέα ομάδα, και καλή αγωνιστική χρονιά σ’ όλες τις ομάδες του νομού.
Καστρινός.



Κυριακή, 10 Αυγούστου 2014

Η ΛΙΑΣΤΡΑ.

Έτσι τυχαία έπεσε το μάτι μου πάνω στα ψηλαλώνια. Τούτα τ’ αλώνια δεν τα προλάβαμε ποτέ εμείς. Είχανε βγει οι θεριζοαλωνιστικές οι μηχανές στα χρόνια μας, κι έτσι δεν προλάβαμε τ’ αλώνια που κατά όπως λέγανε οι παλιότεροι, ήταν φτιαγμένα από πλάκες βγαλμένες από το κόρφο του «Παλιαλία» απέναντι. Του «Διγενή τα μαρμαρένια αλώνια», άλλα ήτανε για μας. «Οι λιάστρες» του καπνού ήταν τ’ αλώνια για τα χρόνια τα δικά μας.
Κάθε σπίτι είχε τη Λιάστρα του, όπως είχε το κήπο, το χωράφι, τ’ αλέτρι, το ζώο του, την ιστορία του. Και η σιδερένια «λιάστρα» ήτανε η μεγάλη επένδυση της οικογένειας. Κι αυτή η επένδυση έπαιρνε τις πραγματικές της διαστάσεις, και την ιδιαίτερη βαρύτητά της, τέτοια εποχή, το μήνα Αύγουστο. Τότε δικαιώνονταν οι κόποι κι ο ιδρώτας του καπνοπαραγωγού, και γίνονταν «χρυσάφι» το καπνόφυλλο, και καρβέλι ψωμί για τα παιδιά του.
«Αύριο θα κόψουμε «βαντάκια» έλεγε η «βάβω» κι ήταν σα να ’λέγε θα στολίσουμε τη νύφη. Κι όντος ήταν ο γάμος της χρονιάς το πρωινό «βαντάκιασμα». Με το πρώτο λάλημα όταν γλυκοχάραζε, άρχιζε τούτη η διαδικασία. Οχτώ – οχτώ μάζευε τις αρμάθες η γιαγιά, τις έκοβε από τις συρματένιες «γκλίτσες» μονολογώντας: «Ποπό! Φλουρί είναι το βλογημένο! Καλότυχο και καλοπούλητο να είναι». Βαντάκια είχαν γίνει τώρα οι λαχτάρες της χρονιάς, και αστραποβολούσαν κάτω από το πυρωμένο ήλιο. Εκεί στην άκρη της λιάστρας, έστηνε ο κάθε μεροκαματιάρης καπνοδουλευτής τον ιδρώτα του και τα οράματά του.
«Μην αφήσετε ποτέ να ερημώσει η λιάστρα, μην την αφήσετε ποτέ να χορταριάσει». Έλεγε η βάβω. Που να 'ξερε τι θα γενεί σ’ αυτόν τον έρμο τόπο. Ρήμαξε η λιάστρα. Την καβαλίκεψαν τα βάτα. Ήρθαμε μαύρες εποχές. Μαύρα κοράκια ανοίγουν τις φτερούγες πάνω απ’ το σκουριασμένο σκελετό της. Πάει κι η «Λιάστρα», το μακρόστενο τραπέζι του φτωχού. Χάθηκε κι αυτό μαζί μ' όλες τις πίκρες και τις χαρές αυτού του τόπου.
Μπουτιβας Κώστας - Καστρινός.

Σάββατο, 9 Αυγούστου 2014

ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΟΥ ΦΕΤΙΝΟΥ ΑΧΕΛΩΟΥ. ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 11 /8 ΤΟ ΝΕΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ.

Όταν είσαι αναγκασμένος να ανταγωνιστείς μεγαλύτερες ομάδες υποχρεούσαι να διαμορφώσεις συγκεκριμένη στρατηγική που θα δείχνουν τα δικάσου πλεονεκτήματα, οφείλοντας πάντα να ακολουθείς ρεαλιστική τακτική αποφεύγοντας τις μεγάλες απαιτήσεις και το «παραφουσκωμένο» αγωνιστικό σχεδιασμό. Κοινώς, πρέπει να ζητάς από τους ποδοσφαιριστές να κάνουν αυτό που μπορούν, και να μην απαιτείς να κάνουν αυτό που εσύ θα ήθελες.
Φυσική κατάσταση:Ο μοναδικός τρόπος για να μειωθεί η ποιοτική διαφορά με δυνατότερους αντιπάλους είναι η αγωνιστική διάρκεια. Αυξάνοντας το χρόνο κατά τον οποίο οι ποδοσφαιριστές αποδίδουν στο μέγιστο των δυνατοτήτων τους, πολλαπλασιάζονται οι πιθανότητες για θετικά αποτελέσματα. Στο φετινό δύσκολο πρωτάθλημα, ο ΑΧΕΛΩΟΣ είναι υποχρεωμένος να διανύει περισσότερα χιλιόμετρα στο γήπεδο να κερδίζει τις προσωπικές μονομαχίες, να αντέχει μετά το 70ο λεπτό και να διατηρεί σταθερή την αγωνιστική ένταση μέχρι τη λήξη του παιχνιδιού.
Το φετινό έμψυχο υλικό του ΑΧΕΛΩΟΥ έχει τη δυνατότητα να παίξει καλό ποδόσφαιρο, αρκεί να προετοιμαστεί κατάλληλα και νά ακολουθηθούν οι οδηγίες του έμπειρου Χρήστου Βασιλείου ώστε να δημιουργηθεί ένα ανταγωνιστικό σύνολο.
Η περίοδος της προετοιμασίας αρχίζει τη Δευτέρα, και υπάρχει αρκετός χρόνος μέχρι την έναρξη των υποχρεώσεων της ομάδας. Η ανοχή του κόσμου είναι δεδομένη αναφορικά με αυτές τις υποχρεώσεις. Δεν υπάρχει, όμως, περίπτωση να συγχωρηθούν κρούσματα τεμπελιάς και ωχαδελφισμού στη προετοιμασία. Τα πανηγύρια τελείωσαν. Πάμε για μια επιτυχημένη νέα ποδοσφαιρική χρονιά.
Καστρινός.

Τετάρτη, 6 Αυγούστου 2014

ΠΑΝΗΓΥΡΙΩΤΙΚΟ ΦΙΛΙΚΟ ΠΑΛΑΙΜΑΧΩΝ.

Οι παλαίμαχοι του ΑΧΕΛΩΟΥ Αγγελοκάστρου και του ΑΠΟΛΩΝΑ Δοκιμίου τα έδωσαν όλα σε ένα ωραίο φιλικό στο Αγγελόκαστρο λόγω πανηγυριού που σκόρπισε χαμόγελα, και όμορφο ποδοσφαιρικό θέαμα άλλων εποχών.
Το σκορ ...αγνοείται (δεν έχει άλλωστε σημασία). Οι Παλαίμαχοι πάντως και των δυο ομάδων ήταν όλοι τους υπέροχοι στη «Κακαβαριά», και οι γερόλυκοι όλων των ηλικιών, έδωσαν ρεσιτάλ. Όλοι ήταν κεφάτοι, ειδικά πριν από το ματς, γιατί ήταν και ξεκούραστοι.
Ο Γιατρός,ο Καλαμίδας, κι Στάθης ο Μπούζας πάντως, είχαν αρκετά κέφια για μπάλα...
* Σύμφωνα με ανεξακρίβωτες πληροφορίες οι Δοκιμιώτες νίκησαν 7-4, αλλά δεν το έχουμε ακόμη επιβεβαιώσει!
Καστρινός.
Η αρχική εντεκάδα του Αχελώου.

Οι κόουτς του Αχελώου επί το έργω.


 

Κυριακή, 3 Αυγούστου 2014

ΜΙΚΡΗ ΟΔΥΣΣΕΙΑ.

Σαν έρχεται η ώρα που πρέπει να ταξιδέψω με τη κυρά στο χωριό, έτσι έστω και για μια ολιγοήμερη επίσκεψη, γνωρίζω ότι θα ζήσω μια μικρή «Οδύσσεια». Και μη φανταστείτε ότι πρόκειται για πολύωρο ταξίδι σ’ ένα χωριό απομονωμένο και δύσβατο. Όχι, το Αγγελόκαστρο είναι ένα καμποχώρι, τρείς ώρες και κάτι ψηλά απ’ την πρωτεύουσα.
Δεν είναι λοιπόν η απόσταση το επίκεντρο της δικής μου «Οδύσσειας». Αιτία είναι η κυρά, και η αντίληψή της για το τι πρέπει ένας άνθρωπος να παίρνει μαζί του για μια σύντομη μετεγκατάσταση. Κι εγώ το είχα δει από μέρες το όνειρο ότι το παραμικρό δε θα άλλαζε και πάλι.
Κάπως έτσι και φέτος - επιστρατεύοντας τεχνικές εφάμιλλες του πολυμήχανου Οδυσσέα- αναγκάστηκα να ταχτοποιήσω σακβουαγιάζ με ρούχα (αναγκαία) αλλά και σακούλες με ντομάτες, πατάτες, φρούτα, οδοντογλυφίδες, λάδι, αναψυκτικά, καφέδες, χαρτοπετσέτες, ζάχαρη, οδοντόκρεμες, κουτιά με γλυκά, απορρυπαντικά... Φέτος μάλιστα, ξεπερνώντας κάθε όριο  προχώρησε λίγο ακόμα. Αν έχετε το Θεό σας, θεώρησε αναγκαίο να κουβαλήσουμε κι ένα μεγάλο τηγάνι  (ε ρε άνθρωπε, αυτό που έχουμε είναι μικρό) αλλά και σήτες για τα έντομα στις πόρτες που έφερνε το μυαλό μου βόλτα που να τα βολέψω. Μάταια προσπάθησα να την πείσω ότι δεν είναι αναγκαίο κάθε φορά να μεταφέρουμε όλα αυτά τα αγαθά απ’ την Αθήνα στο χωριό. Ότι είπα πέρασε και δεν ακούμπησε. Για μια ακόμα φορά δεν έλεγε να καταλάβει ότι τα σούπερ μάρκετ και εμπορικά της περιοχής μπορούν να καλύψουν κάθε ανάγκη και έλλειψη που πιθανώς παρουσιαστούν. Αγύριστο κεφάλι! Κι ο διάλογός κάθε φορά παρόμοιος, λόγω έλλειψης λογικών επιχειρημάτων από μέρους της, κατάληγε. «Εγώ έτσι έχω μάθει, να είμαι σ’ όλα πρακτική».
Άιντε εσύ λοιπόν να βγάλεις άκρη, πετάω την πετσέτα στο τερέν σηκώνω τα χέρια ψηλά και παραδίνομαι, ζώντας μια «Οδύσσεια» να βρω χώρο στο αυτοκίνητο για να βολέψω όσα θεωρούνταν κατά την άποψή της αναγκαία! Κι εκεί που αυτή τη φορά τα κατάφερα εκπληκτικά, αφού κανείς μας δε θα χρειάζονταν να έχει στα πόδια του ούτε ένα κουτί με απορρυπαντικό-εκτός απ’ το τηγάνι που ήταν επάνω απ’ το κεφάλι μου σαν τζόκεϊ - η άνεση αυτή ελάχιστα εκτιμήθηκε από εκείνη,  η οποία ρισκάροντας μερικά καντηλοκατεβάσματα,  μπροστά σ’  ένα πάγκο με φρούτα στην άκρη του δρόμου με ρώτησε: «Αφού έχουμε χώρο, μήπως να παίρναμε και κανένα τελάρο γιαρμάδες;»  Έδωσα τόπο στην οργή και φυσικά δεν πήραμε τα φρούτα.
Εκεί όμως που ηρέμησα πραγματικά ήταν όταν ξεκάμπισα στην «Αϊδονόραχη» αντίκρισα τον Παντοκράτορα και  είδα σαν όραμα τον πολυμήχανο Οδυσσέα να μου λέει: «Βούλωστο Καστρινέ, εσύ έχεις φτάσει στη δική σου την Ιθάκη.»
Μπούτιβας Κώστας - Καστρινός.

Τρίτη, 29 Ιουλίου 2014

ΚΑΤΑΡΑ ΓΙ' ΑΘΩΑ ΠΑΙΔΙΑ.

               ΚΑΤΑΡΑ ΓΙ'ΑΘΩΑ ΠΑΙΔΙΑ.

Ήταν παιδιά ξυπόλητα, φτωχά και πεινασμένα
ελπίδας ήταν άγγελοι με τα φτερά κομμένα.
Μωρά ήταν στην κούνια τους, μωρά χωρίς πατέρα
παιδιά που γεννηθήκανε σε κάποια μαύρη μέρα.
Σημάδια της αγνότητας, ικέτες της ειρήνης
ήταν παιδιά ανήλικα παιδιά της Παλαιστίνης.

Κι ήρθαν εκείνοι, των λαών το αίσχος και η κατάρα
Πάνω στ' αθώα τα παιδιά, σκορπίσαν την αντάρα.
Ήρθαν μια νύχτα αφέγγαρη κραδαίνοντας μαχαίρια
και με το αίμα των παιδιών λερώσανε τα χέρια.
Εκείνοι που έχουν για Θεό τα όπλα και τον τρόμο,
εκείνοι που χαράξανε του Γολγοθά το δρόμο.

Και οι άλλοι οι ανθρωπιστές, του κόσμου οι προστάτες
δεν είδαν λέει τίποτα, γυρίσανε τις πλάτες.
Κανανε κάποια σύσκεψη με «κεκλεισμένας θύρας»
κι είπαν εμείς δεν ξέρουμε και νίπτουμε τας χείρας.
Γι αυτό όμως το έγκλημα που ο κόσμος πάει να φρίξει,
το αίμα να γίνει των παιδιών ποτάμι να τους πνίξει.
   Καστρινός.

Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2014

ΠΕΡΙ ΜΕΤΑΓΡΑΦΩΝ ΤΟΥ ΑΧΕΛΩΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΣΧΕΤΙΚΑ.

Κι εκεί που έχεις αφήσει τη ξαπλώστρα, κι έχει ξελαμπικάρει λίγο το μυαλό, και πας στον υπολογιστή να δεις τι παίζει, έτσι να μη ξεκόψεις τελείως με τα ενδιαφέροντα, στη πέφτει με μήνυμα ο αιώνιος αδιόρθωτος.
Ανώνυμος: kosta gia axeloo tipota. Kamia metagrafi;
Κι επειδή σίγουρα είναι τακτικός αναγνώστης και διψάει για να μάθει, είσαι υποχρεωμένος να του απαντήσεις, και αυτό κάνω:
Το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο με τη κρίση έχει γυρίσει στον Μεσαίωνα. Στο απόλυτο σκοτάδι. Τι να τις κάνεις τις μεταγραφές ανώνυμε; Έλυσες όλα τ’ αλλά τα προβλήματα και θα σε σώσουν οι μεταγραφές. Για μεταγραφές ψάχνει εκείνος που γνωρίζει να προβληματίζεται, να κρίνει, να εκτιμά και κυρίως να ιεραρχεί τις προτεραιότητες της ομάδας του.
Ξέρω τι σκέπτεσαι τώρα…. Τι είναι αυτά, ρε; Εμείς θέλουμε μεταγραφές. Και δεν μας ενδιαφέρει αν σουλουπωθεί η ομάδα. Αν παίξει καλύτερο ποδόσφαιρο. Μεταγραφές. Αυτή είναι η πρέζα μας.
Επειδή ο κόσμος δεν αντιλαμβάνεται, παρ' ότι το έχει φάει στη μάπα το έργο αμέτρητες φορές, ότι ένας, δύο και τρεις παικταράδες δεν κάνουν ομάδα ένα μπάχαλο, άμα είναι σκέτο καφενείο, συνεχίζω. Πες ότι παίρνει 6 - 7 παίκτες ο ΑΧΕΛΩΟΣ. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα φτιάξει και ομάδα. Έχει ενισχυθεί η ομάδα με ποδοσφαιριστές πράγματι καλύτερους απ' αυτούς που έχει; Και λοιπόν; Και θα σου πω και κάτι άλλο. Έστω ότι αυτοί είναι οι 6-7 καλύτεροι παίχτες της κατηγορίας. Αν τους αποκτήσει Ο ΑΧΕΛΩΟΣ, η όποια άλλη ομάδα, θα καταστεί και η καλύτερη στο πρωτάθλημα; Σεμιναριακά σου μιλάει ο Καστρινός. Οι μεγάλες μεταγραφές και μόνο δεν ανεβάζουν αγωνιστικά μια ομάδα.
Οι άνθρωποι του ΑΧΕΛΩΟΥ, θα κριθούν από τις επιλογές τους στους συγκεκριμένους εκείνους ποδοσφαιριστές που έχει ανάγκη ο σχεδιασμός για τη σίγουρη παραμονή της ομάδας στη κατηγορία. Το να πάρεις παίκτες, φιρμάτους κι ονόματα, δεν λέει τίποτα. Μετράει ποιους παίκτες χρειάζεσαι και ψωνίζεις, και ποιος μηχανισμός στην ομάδα υπάρχει, που θα τους διαχειριστεί κατάλληλα αγωνιστικά.
Και μια σοφή κουβέντα ακόμα. Ο ΑΧΕΛΩΟΣ δεν έχει ανάγκη από μεταγραφές. Τι έχει ανάγκη; Χρήσιμες μεταγραφές; Κι αυτό υπό συζήτηση! Τι να τις κάνει τις χρήσιμες μεταγραφές η ομάδα όταν δεν είναι σε θέση να τις αξιοποιήσει; Κι αυτό είναι πια θέμα εμπειρίας προπονητή. Γι’ αυτό πήρες «βαρβάτο» προπονητή, να στηριχτείς στις άξιες επιλογές του. Άντε γειά.
Καστρινός.

Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2014

ΜΕ ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ.

Η πολεμική ιαχή ακούστηκε από μακριά.
Όλα με το μαχαίριιιι….
Σε λίγο το αγροτικό του πλανόδιου οπωροπώλη καταγωγής απ’ το Μουσταφούλι (Παναιτώλιο) άραξε με τα γυαλιστερά καρπούζια του έξω απ’ το κάπινγκ.
Για σου πατρίδα, μου φώναξε από μακριά.
Είχαμε γνωριστεί πέρσι εδώ στο κάμπινγκ στο Λουτράκι σε μια διαμάχη μας περί της ποιότητας των καρπουζιών και ανακαλύψαμε ότι ήμασταν και κουμπάροι.
Οι πελάτες άρχισαν να μαζεύονται γύρω απ’ το ζηλευτό εμπόρευμα, κι εγώ ως ειδήμων περί του προϊόντος γέννημα-θρέμμα με οικογενειακές καταβολές άριστος καρπουζοπαραγωγός, έδινα την έγκριση μου για την αγορά του εμπορεύματος.
Ο ευτραφής Γερμανός τουρίστας που πρέπει να είχε βρει στη χώρα μας μακρόχρονο αραξοβόλι για τις διακοπές του γιατί τα «στάφνιζε» καλά τα Ελληνικά βγήκε μαχμουρλίδικα απ’ το πανάκριβο αυτοκινούμενο τροχόσπιτό του αφού η ξανθιά «φρουλάϊν» του ζήταγε επιτακτικά καρπούζι, και πλησίασε το πλανόδιο μανάβικο.
Ντύο κιλά καρπούζο !
Ο πλανόδιος μανάβης τον κοιτάει με γουρλωμένα μάτια .
- Τι είπες ;
- Ντυό κιλά καρπούζι !
- Τι το πέρασες το καρπούζι κύριος , φασόλια ;
- Στη Γερμανία έτσι το ακγοράζουμε , με τις φέτες !
- Ε να πας στη Γερμανία να το πάρεις .
- Γιατί κύριο , με το κιλό ντε το πουλάτε ; Εκγώ ντυό κιλά τέλει!
- Άντε πάγαινε ρε !
- Εσύ φωνάζει με το μαχαίρι. Αν το πούλαγκε με το κομμάτι να είχε ταμπέλες στο κάθε καρπούζι με βάρος και την τιμή.
- Ρε άη πάγαινε από δω άλλη δουλειά δεν είχαμε . Για κοίτα ρε κάτι λεφτάδες πρωί –πρωί και δεν έκανα σεφτέ ακόμα !
- Θα φωνάξω πολίτσια!
- Δεν πα να φωνάξεις και τον Αβραάμ πάπα. Φέτες καρπούζι εγώ δεν δίνω ! Και δεν μου λες τι θα το κάνω εγώ το υπόλοιπο ;
- Ντε ξέρει έτσι είναι το νόμο.
-Άμα είναι έτσι το νόμο να μας δώστε τα λεφτά που μας χρωστάτε από την κατοχή, γουρουνομούρη. Χιτλερικέ.
Πάνω που άναψε ο καυγάς νάτος ο αρμόδιος. Το τζίπ του Λιμενικού που έκανε περιπολία.
- Έλα εδώ ρε λεβέντη να φρικάρεις τι λέει ο κύριος. Θέλει δυο φέτες καρπούζι.
- Πρώτη φορά ακούω στην Ελλάδα τέτοιο πράγμα.
- Είδες που τα έλεγα ; Ο κύριος παριστάνει τον νομοταγή. Έχει πλάκα να το τρώει το καρπούζι με το κουταλάκι.
- Αυτό ντικό μου θέμα . Το νόμο λέει ντυο φέτες, ντυο φέτες ντώσει.
- Οι λιμενικοί τα χρειάστηκαν, σου λέει ξέρω εγώ τι είναι αυτός, Μη μπλέξουμε με καμιά τρόϊκα και βρούμε το διάολό μας.
- Άντε να το πάρουμε από μισό μίστερ .
Κόβουν το καρπούζι και βγαίνει κολοκύθα.
Ο Αιτωλοκαρνάνας μικροπολιτής δεν το παραδέχεται με τίποτα.
- Ωραίο πράγμα! Γλυφιτζούρι.
-Λάθος κύριο. Άσπρο γκια τα γκουρούνια.
- Άντε να πας σε στραβογιατρό γκαβούλιακα .
- Ούτε τυφλός ντεν αγόραζει.
- Τυφλός είσαι στο μυαλό κι εσύ και η ξεφτιλισμένη η Μερκελ.
- Αυτή γκιατί ανακατέβεις;
- Γιατί ξέρουμε τι κουμάσι είναι ! Η γουρούνα του κερατά.
-Γκουρούνι είσαι εσύ.
- Τώρα θα σου δείξω εγώ ποιος είναι γουρούνι φασισταριό!
Να μην τα πολυλογούμε δυό παραγινωμένες ντομάτες έσκασαν στη μούρη του ευτραφή Γερμανού, που ακόμα ψάχνει τους Λιμενικούς που την έκαναν επάνω στο καυγά με ελαφριά πηδηματάκια.
-Το κράταγε μανιάτικο ο κουμπάρος είπα απ’ το Μουντιάλ, ήτανε με τη Βραζιλία. Και η ομήγυρη έσκασε στα γέλια.
Μπούτιβας Κώστας - Καστρινός.