Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2018

ΠΡΟΒΑΤΙΝΑ ΣΤΟ ΤΣΙΓΚΕΛΙ.


Εκεί που βγήκα ν’ απολαύσω τον πρωινό καφέ παρακολουθώντας το κυνήγι του ήλιου με τα σύννεφα, νά σου εκείνος ο μισότρελος ο ξερόλας ο τσοπάνης που βοσκάει τα πρόβατα εδώ παραπάνω στα πεύκα. Σταμάτησε με το ποδήλατο έξω απ’ το συρματόπλεγμα στο κάμπινγκ.
- Θέλω τη βοήθεια σου!
- Όπως; Να πάω να φυλάξω καμιά ώρα τα πρόβατα να πας για κάνα ούζο;
- Όχι ρε!
- Εντάξει τότε! Για πες τι βοήθεια θες;
- Θα σου πω ένα μυστικό! 
- Για πες! 
- Μεταξύ μας όμως, μην σου φύγει τίποτα!
- Τάφος ρε! Λέγε! 
- Λοιπόν, εγώ από πάντα είχα όνειρο να γίνω πολιτικός! 
-Τι μόνο εσύ, κι ένα σωρό Έλληνες καραγκιόζηδες. 
- Είμαστε πολλοί δηλαδή!
- Για λέγε! Και γιατί δεν έγινες;
- Είχα Πάντα ένα φόβο.
- Τι φόβο, τι σ’ έσκιαζε δηλαδή;
- Αν μπορέσω να τα καταφέρω!
- Καλά, βλάκας είσαι; Οι άλλοι δηλαδή τι έχουν και μπορούν; Εσύ δεν θα μπορείς, που σ’ έχω και για πανέξυπνο!
- Εδώ είμαστε! Εγώ γιατί νιώθω λίγο βλάκας, λίγο ηλίθιος…
- Πως σου ήρθε τώρα αυτό; Χαζός είσαι; 
- Να και εσύ ο ίδιος αναρωτιέσαι αν είμαι χαζός.
- Τρόπος του λέγειν δηλαδή, δεν το εννοούσα…
- Δεν καταλαβαίνω όμως μερικά πράγματα… - Όπως; 
- Να, τώρα, με τις συζητήσεις για το όνομα της Μακεδονίας…
- Εεε…
- Δεν είπε ο Πάνος ότι δεν θα συμφωνήσουν ποτέ με το όνομα Μακεδονία, κι ότι δεν πρόκειται ποτέ να συμφωνήσει σ΄ αυτό.
- Ναι, έτσι είπε;
- Τώρα γιατί δεν είπε τίποτα;
- Ακόμη δεν έφτασαν στην επικύρωση.
- Ε από κει και πέρα μπερδεύομαι λίγο…
- Γιατί ρε, είναι ξεκάθαρα τα πράγματα…
- Αφού έπεσαν οι υπογραφές…
- Ναι, και; 
- Ο Πάνος δεν είπε τίποτα.
- Γιατί να πει τώρα; Όταν θα έρθει προς επικύρωση! 
- Δεν σε καταλαβαίνω !
- Όταν θα ζητηθεί να γίνει επικύρωση, από τη βουλή μάλλον!
- Και μέχρι τότε δηλαδή δεν θα ισχύουν οι υπογραφές;
- Ξέρω εγώ;
- Αφού έπεσαν οι υπογραφές στο χαρτί, που λέει το ένα, το άλλο, το παραδίπλα, δεν θα μπούνε στο ΝΑΤΟ, και στην Ευρώπη;
- Ναι εννοείται…
- Εμ, τότε τι θ΄ αλλάξει;
- Δεν θα επικυρωθεί η συμφωνία αν κριθεί αρνητική.
- Και τι θα γίνει τότε; 
- Τι θες να γίνει;
- Θα ακυρωθούν οι υπογραφές; 
- Καλά, χαζός είσαι; Υπογράφουμε και ξευπογράφουμε; Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα.
- Τότε;
- Τι τότε;
- Τα πούλησαν ούλα πατριώτ.  Πρατίνα στου τσιγκέλι την έκαναν τ’ Μακεδονία!
Κώστας Μπούτιβας – Καστρινός.

Σάββατο, 2 Ιουνίου 2018

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑΤΙΚΗ ΚΑΨΑ.

Το χρονογράφημα του Σαββάτου.
Έριξα το ποτήρι με το νερό και δρόσισα την άσφαλτο, εκείνη από ευγνωμοσύνη τσίριξε σα να μ’ ευχαριστούσε. Ο «κοπρίτης» δίπλα που έκανε πως κοιμόταν δεν έδωσε σημασία. Ώρα καλοκαιρινής πρωινής σπονδής. Έπειτα ακούμπησα έναν ποτηράκι του κρασιού με τον ελληνικό πάνω στο τραπέζι, ίσιωσα την καρέκλα, και άραξα κανονικά .
Πρωί- πρωί κι έπιασε μια κάψα βαριά, τέτοια που κάνει την πόλη φυλακή και τα τσιμέντα βάρβαρους δεσμοφύλακες. Δεν μ΄ ένοιαζε όμως σήμερα εδώ, στύλωσα τα μάτια στη θάλασσα, και τα ‘παιρνα μόνο για καμιά περαστική «πετροπέρδικα», αυτές με εκείνα τα μικροκαμωμένα μαγιό που ξυπνάνε όλα τα μη και τα απαγορεύεται, που πρώτα χτίσανε τα χρόνια και έπειτα μας έβαλαν να χοροπηδάμε μέσα τους.
Κι έπειτα κοίταξα στην ευθεία, εκεί απέναντι πάνω στο σαραβαλιασμένο, παροπλισμένο σκαρί, που σπάνε επάνω του όλα τα βλέμματα. Ένα παλιό θαλασσοχτυπημένο ξύλινο πλεούμενο, σαβούρα τώρα εκεί που σκάει το κύμα. Πέρασαν τα χρόνια και πάνε, τώρα τίποτα δεν αλλάζει, όσο κι αν το ψάχνεις δεν φέρνεις τα μπρος πίσω.
Σηκώθηκα απότομα, ήταν το φορτηγό που μαζεύει τα σκουπίδια. Φασαριόζοι εργάτες και μια μηχανή που αγκομαχούσε σα να την έσφαζαν. Θέλεις δε θέλεις θα επιστρέψεις βιαστικός από κάθε ονειρικό ταξίδι.
Το πέρασμα του έμοιαζε με τα νέα, με τις καθημερινές ειδήσεις, με όλα αυτά που ακούς για τον τόπο και γεννάει ένα μέλλον άγριας κατάθλιψης. Μέσα στο θόρυβο και τη βρώμα των σκουπιδιών του κοντινού κάδου, που κατάπινε αχόρταγα η σκουπιδιάρα, το αποφάσισα και τράβηξα κατά το παροπλισμένο σκαρί, πλησίασα και το άγγιξα φευγαλέα. Κι εκεί που πήγαινα να το φωτογραφήσω, ένας άγνωστος περαστικός μου φώναξε:
-Δεν το βλέπεις ρε φίλε; Θέλει φούντο στα βαθειά ετούτη η σαβούρα. Κι έπειτα σου λέει να 'ρθει ο τουρισμός και η ανάπτυξη.
Κώστας Μπούτιβας.