ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΒΡΑΔΥ.

Μεγάλη Δευτέρα με βροχή σήμερα στο Αγγελόκστρο. Και μετά τσίπουρου και μπύρας και αφού εξαντλήσαμε τα τετριμένα του χωριού φύγαμε πιο πέρα απ’ τα εγκόσμια. Σήμερα αδερφέ έχει ωραία τροπάρια σήμερα στην εκκλησία μου είπε ο Θύμιος Δηλαδή;

Δεν έπαψε ποτέ να βρέχει. Καμιά φορά όμως… Σαν σήμερα, Μεγάλη Δευτέρα, πριν ακόμα ανέβει το φως, όταν το βράδυ έρχεται ο Νυμφίος, όταν μάτια, κλειστά πια, εννοούν την ώρα του τέλους, η βροχή …ιερουργεί το μυστήριο. Σμίγει με δάκρυα και μύρα και εν κλαυθμώ καταφιλεί τα άχραντα πόδια του Ερχόμενου.

 [ Ὁ Νυμφίος ὁ κάλλει ὡραῖος, παρὰ πάντας ἀνθρώπους, ὁ συγκαλέσας ἡμᾶς, πρὸς ἑστίασιν πνευματικὴν τοῦ νυμφῶνός σου, τὴν δυσείμονά μου μορφήν, τῶν πταισμάτων ἀπαμφίασον, τῇ μεθέξει τῶν παθημάτων σου, καὶ στολὴν δόξης κοσμήσας, τῆς σῆς ὡραιότητος, δαιτυμόνα φαιδρὸν ἀνάδειξον, τῆς Βασιλείας σου ὡς εὔσπλαγχνος ]

Ὁ Νυμφίος ὁ κάλλει ὡραῖος» /Ἑρμηνευτικὴ ἀπόδοση Εὐθύμιος Πριόβολος.

Νυμφίε Χριστέ, ἐσὺ ποὺ στὴν ὡραιότητα ξεπερνᾶς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ἐσὺ ποὺ μᾶς κάλεσες ὅλους σὲ συμπόσιο πνευματικὸ στὴν αἴθουσα τοῦ γάμου σου, σὲ παρακαλῶ, μὲ τὴ συμμετοχή μου στὰ παθήματά σου, ἀφαίρεσε ἀπὸ επάνω μου τὰ ροῦχα ποὺ φοράω, τὰ ροῦχα τῶν ἁμαρτιῶν μου, ποὺ μὲ κάνουν νὰ ἐμφανίζομαι μὲ τόσο ἄσχημη μορφή. Καὶ μετά, ἀφοῦ πρῶτα μὲ στολίσεις μὲ λαμπρὴ στολὴ, τη στολή τῆς δικῆς σου ὡραιότητας, σὰν εὔσπλαχνος ποὺ εἶσαι, ἀνάδειξέ με εὔθυμο συνδαιτυμόνα τῆς βασιλείας σου.

Ποιητική απόδοση του Κώστα Καστρινού.

Ιδού ο νυμφίος  πάλι κίνησε να ’ρθει
και χθες με βάγια του ετοιμάζανε τους δρόμους, 
κι ας ξέρει πάλι πως εδώ θα σταυρωθεί 
και το τεράστιο σταυρό θα κουβαλάει στους ώμους.
 
Κι αυτοί με βάγια που τους δρόμους είχαν ράνει 
που τους αντίκριζε δίχως οργή, χωρίς μιλιά, 
είναι οι ίδιοι εκείνοι και ο νους σου δεν το βάνει 
που ετοιμάζουν τα καρφιά, του Ιούδα τα φιλιά.
 
Δεν έχει αλλάξει τίποτα στο διάβα των αιώνων 
οι λαοπλάνοι πάντοτε του μίσους οι ατσίδες, 
τα βάγια κάνουνε καρφιά πικρά αγκάθια πόνων 
τα κατακάθια των λαών, οι αιώνιοι Σταυρωτήδες.
 
Ευλαβικά τη μέρα αυτή υμνώ το κίνητρό σου 
κρυμμένο μέσα σε λαών πανάρχαιων τους τόμους, 
και των προγόνων η φωνή μου λέει: βιάσου λυτρώσου 
από αισχρών κυβερνητών, αιώνιες λαιμητόμους.

Καλό Μεγαλοβδόμαδο.  AGGELOKASTRO NEWS.

ΠΑΝΤΑ ΠΑΡΩΝ ΤΟ ΑΓΓΕΛΟΚΑΣΤΡΟ.

Απ’ τις φετινές εκδηλώσεις της εξόδου του Μεσολογγίου.

Και στων προγόνων την τιμή,  με τα όμορφα κορίτσια του Πάντα παρών το Αγγελόκαστρο.

Ε ΟΡΕ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑ ΣΚΥΛΑΡΑΠΑ. (Επετειακό Διήγημα)

Χίμηξε πρώτος  και του κατάφερε ένα θανάσιμο χτύπημα.

Τα μαντάτα ήτανε μαύρα κι άραχνα. Δεν έφτανε τ’ ασκέρι του Κιουταχή που έσφιγγε σαν τανάλια το έρμο το Μεσολόγγι ήρθαν τώρα κι ετούτοι οι αραπάδες, του Μπραήμ οι «τακτικοί», λεφούσι ολόκληρο για αίμα διψασμένο. Και στείλανε πρεσβείες και μαντατοφόρους οι Τουρκοαιγύπτιοι, και ζήταγαν συνθηκολόγηση και παράδοση άνευ όρων.

Άλλο όμως ήταν το χειρότερο. Κάθε πρωί σαν έσκαγε ο ήλιος πάνω απ’ τη Βαράσοβα, ένας «νέγρος» γκρεντάλι ολόκληρο, τεράστιος κι αγριεμένος, ανέβαζε επιδεικτικά σ΄ένα μακρύ κοντάρι την οθωμανική σημαία με το μισοφέγγαρο, απειλώντας με τη σπάθα του και βρίζοντας αισχρά τους Μεσολογγίτες. Λυσσομάναγαν οι πολιορκημένοι στις ντάπιες και τα χαρακώματα, και ένα πράγμα απασχολούσε μικρομέγαλους, πως θα απαλλαγούν απ’ το θρασίμι τον «σκυλάραπα».

Ένας νεαρός Κερασοβίτης, θα’ταν δεν θα’τανε δεκαοχτώ χρονών, Μανόλης ήταν τ’ όνομά του, είχε απ’ όλους το μεγαλύτερο θυμό, κι εκείνες οι βρισιές και τα αισχρόλογα, φλόγιζαν όσο κανέναν άλλο την ψυχή του. Τον εξαγρίωναν τον έκαναν θεριό ανήμερο, μα τι να έκανε; Σε τέτοιες στιγμές και στην ταραχή,  που ενεργεί μόνο το ένστικτο, το πήρε απόφαση. Ένα βράδυ βγήκε οπλισμένος απ’ το Μεσολόγγι με το κοφτερό γιαταγάνι του, και με μεγάλες προφυλάξεις χώθηκε σε μια τρύπα που σχημάτιζε το χώμα και την σκέπαζαν τα σκοίνα με σκοπό να μείνει κρυμμένος όλη νύχτα εκεί. Το χάραμα επισκόπησε το μέρος για μια ακόμα φορά, κι έπειτα άρχισε να προχωράει με τα τέσσερα, προς το μέρος που ήτανε το ψηλό κοντάρι της σημαίας. Σε λίγο ανασκίρτησε. Ο άνθρωπος που μισούσε περισσότερο από ότι δήποτε στον κόσμο, αυτό το ελεεινό υποκείμενο ήταν μπροστά του.

-Ε ορέ κατσαπλιά σκυλάραπα. Δεν είπε τίποτ’ άλλο. Χίμηξε πρώτος  και του κατάφερε ένα θανάσιμο χτύπημα με το γιαταγάνι του. Πήδηξε μέσα στη πλησιέστερη σκοιναριά, κι αψηφώντας τα βόλια που βούϊζαν δίπλα του τράπηκε γρήγορα σε φυγή, κι έτρεξε να χωθεί μέσα στο φρούριο. Στις ντάπιες του «Κεραυνοβόλου» και του «Γουλιέλμου της Οράγγης» οι πολιορκημένοι άρχισαν να πετάν τις σκούφιες τους απ’ τη χαρά τους, κι έτρεξαν να σφίξουνε στην αγκαλιά τους έναν ακόμα ήρωα του Μεσολογγιού.

Μπούτιβας Κώστας – Καστρινός.

Το Αγγελόκαστρο της Αιτωλίας.

Πατήστε στην πρόσκληση για μεγέθυνση.

ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑΤΙΚΟ…

Την πατάς πανεύκολα μ’ ένα ψέμα, κι εγώ μια ζωή την πάταγα κάθε Πρωταπριλιά, αλλά κατά βάθος το χαιρόμουνα... Καλύτερα πρωταπριλιά παρά να την πατάω όλο τον υπόλοιπο το χρόνο. Και προτιμάω τα ψέματα της πρωταπριλιάς, από εκείνα τα άλλα που ολόκληρη τη χρονιά μας αραδιάζουνε. Έτσι λοιπόν φέτος «για το πρωταπριλιάτικο έθιμο» είπα να σας την φέρω εγώ, αλλά και πάλι δεν κατάφερα πολλά πράγματα, γιατί παρά και τις αληθοφανείς  επεξεργασμένες φωτογραφίες με το Photoshop  πολύ λίγοι πιστέψανε ότι γκρεμίστηκε απ’ τις καιρικές συνθήκες το χιλιόχρονο απομεινάρι του κάστρου στο χωριό μας. Εξ άλλου οι παροικούντες έστρεψαν το βλέμμα προς τα εκεί και διαπίστωσαν αμέσως το πρωταπριλιάτικο ψέμα. Δεν είναι ψέμα όμως, αληθέστατη είναι κι εγκάρδια η ευχή. Καλό μήνα και καλό Πάσχα να έχουμε όλοι.

Καστρινός.

ΑΓΓΕΛΟΚΑΣΤΡΟ: ΕΠΕΣΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΟΥ ΚΑΣΤΡΟΥ.

Μια τραγική είδηση ήρθε σήμερα ηλεκτρονικά απ’ το χωριό να μας συνταράξει. Λόγω των εκτεταμένων φέτος άθλιων καιρικών συνθηκών σ’ ολόκληρη την περιοχή μας, ένα ολόκληρο κομμάτι του κάστρου πάνω στον ΑϊΓιώργη αποκολλήθηκε και έπεσε. Το τραγικό αυτό γεγονός που απεικονίζεται και στις φωτογραφίες, θεωρήθηκε από πολλούς συγχωριανούς σαν κακό σημάδι, και σκόρπισε ανησυχία στο χωριό. Αυτό πάντως τώρα που έχει σημασία είναι να ειδοποιηθεί έγκαιρα η 22η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων που έχει την εποπτεία του Χιλιόχρονου κάστρου προκειμένου να προχωρήσει στην αποκατάσταση και αναστήλωση του κομματιού.

Καστρινός.

ΑΚΡΑ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ ΣΙΩΠΗ.

Το χρονογράφημα του Σαββάτου.

Άκρα του τάφου σιωπή στη χώρα βασιλεύει, που θα ’λεγε κι ο ποιητής. Μια απόλυτη ησυχία περιπλανιέται ήρεμα και καρτερικά. Μια «δημιουργική ασάφεια» κυριεύει σκέψεις και ενέργειες. Κι ένας βαθύς αναστεναγμός ξεφεύγει κάπου- κάπου, ώχ λες όπου να ’ναι Θα εκραγεί.
Σε μια γλυκιά ατέλειωτη σιωπή, προσμένοντας κάποιο ελάχιστο αποτέλεσμα, παρατημένο το στοιχήματα της επιτυχίας. Κι εκείνο το πρόσκαιρο χαμόγελο που γυρόφερνε τώρα τελευταία και στρογγυλοκάθονταν έστω για λίγο σε ρημαγμένες ψυχές, βλέποντας ότι η δουλειά του χάνεται σε άλλους τόπους μετανάστευσε, τραβολογώντας  μαζί του την ανάπτυξη. Κάθε μέρα και κάτι καινούργιο. Κάθε μέρα κάτι διαφορετικό. Και κάθε μέρα οι ελπίδες κοροϊδεύονται από σπουδαίες ευχές και θανατώνονται μπροστά στα σκληρά βλέμματα κακοπροαίρετων υπαινιγμών!
Ποιος  όμως να νοιαστεί αν ζούνε ακόμα οι ελπίδες; Ουδείς!
Κι εκείνη η μακρόχρονη πολιτική ανυπαρξία αντιστέκεται χυδαία και μαστιγώνει αλύπητα το γόητρο της καθημερινής μας λογικής. Λες κι είναι τούτο που μας τρέφει και μας θεριεύει, και μας αφήνει ανίδεα εφησυχασμένους.  Ξεχνάμε εύκολα, κοιμόμαστε ήρεμα τον ύπνο του δικαίου και ξυπνάμε χαϊδεύοντας τα όνειρα της περασμένης νύχτας. Ίδια και απαράλλακτα, πατώντας σε προηγούμενα αχνάρια χωρίς καμιά παραλλαγή. Και σφίγγει η καρδιά μας, βουλιάζουν τα όνειρά μας. Βουλιάζουμε. Έφτασαν τα νερά στον αφαλό. Παρακαλώ μην ψάχνετε μηνύματα. Και τα μηνύματα αν δεν έχουνε πια καταργηθεί, θα έχουνε μια «δημιουργική ασάφεια».

Μπούτιβας Κώστας – Καστρινός.

ΟΧΙ ΠΑΤΡΙΩΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ 21 ΟΠΩΣ ΜΑΣ ΤΟ ΜΑΘΑΝΕ. (Επετειακό)

«Να τη χέσω τέτοια λευτεριά». Μέσα από αυτές τις πέντε λέξεις ο «στρατηγός» Μακρυγιάννης δείχνει εμμέσως πλην σαφώς την άλλη πλευρά της ιστορίας της Επανάστασης του 1821. Την πλευρά εκείνη που μ’ επιμέλεια αγνοήθηκε και κρύφτηκε εδώ και δύο σχεδόν αιώνες από τότε. Και δείχνει κατακάθαρα ετούτη η φράση, την πικρή αλήθεια που καταχωνιάστηκε και θάφτηκε πίσω απ’ τα δαφνοστέφανα που φόρεσαν σε καλούς και κακούς πρωταγωνιστές του ξεσηκωμού, εκείνοι που έστησαν τη δική τους πατρίδα, με τη δική τους ηθική, στα θεμέλια του τάχα «εθνικού συμφέροντος» όπως το έβλεπαν αυτοί.

Και φρόντισαν να κόψουν και να ράψουν την ιστορία στα μέτρα τους, και να τη διδάξουν σ’ όλες τις μετέπειτα γενιές ακόμα και μέχρι σήμερα, με τη μισή μόνο αλήθεια. Για να μην μάθει ποτέ επίσημα ο λαουτζίκος για αρχιλαμόγια πρόσωπα, οικογένειες, φάρες, ομάδες, κι ολόκληρες περιοχές, ότι πλιατσικολόγησαν, συκοφάντησαν, βίασαν , σκότωσαν, και πλούτισαν παράνομα κι αδίστακτα.

Υπάρχουν όμως αρχεία κι άγνωστα ντοκουμέντα που αν τα ανασκάψεις λιγάκι, βγάζεις πολλές αλήθειες που σκεπάστηκαν με τα χρόνια κάτω απ’ τη σκιά του κράτους- έθνους. Κι εκεί θα δεις πια ξεκάθαρα ποιοί ήτανε κατά της Επανάστασης, ποιοι και με ποιο παρασκήνιο έστρεψαν τους Ρουμελιώτες κατά του Μοριά, ποιοί πραγματικά πρόδωσαν το Σούλι, Γιατί δολοφονήθηκε ο Ανδρούτσος κι αργότερα ο Καποδίστριας, ποιοι έδειξαν βαρβαρότητα σε βάρος Ελλήνων μεγαλύτερη και απ’ αυτήν στον Τούρκο, ποιοι βγήκαν κερδισμένοι σε περιουσία κι αξιώματα, ποιοί πολέμησαν πραγματικά και ποιοι δοξάστηκαν. Κι άλλα πολλά χιλιάδες τέτοια περιστατικά και τραγικά κι ευτράπελα του αγώνα, που θάφτηκαν επίτηδες και δεν τα μάθαμε ποτέ.

Μόνο δυο τέτοια θ’ αναφέρω  ενδεικτικά που έλαβαν χώρα εδώ στα μέρη μας στο Μεσολόγγι. Μια στημένη δίκη, κατά ποιού λέτε, κατά του Καραϊσκάκη. (Βρήκανε άνθρωπο κι αυτοί για να δικάσουνε.) Σ’ αυτή λοιπόν τη δίκη του Καραϊσκάκη στο Μεσολόγγι, που του προσάπτανε πολλά και σοβαρά, ο στρατηγός με τη γνωστή του αθυροστομία τους έβγαλε «μπεγλάρι». Είναι χαρακτηριστικός ο διάλογος με έναν εκ των δικαστών τον καπετάνιο Πάνο Μεγαπάνο.

Μεγαπάνος: Βρέ Καραϊσκάκη ηξεύρομεν όπου λέγεις όλο λόγια, μα γιατί τα λέγεις έτσι υβρίζοντας.
Καραϊσκάκης: Το’χω χούι κυρ Πάνο.
Μεγαπάνος: Μα τι χούι είναι αυτό, πενήντα χρονών πήγες, πότε θα το κόψεις.
Καραισκάκης: Αμ δε μπορώ να το κόψω τώρα κυρ Πάνο. Κι εσύ κυρ Πάνο είσαι 80 χρονών, μα το χούι να γαμής δεν το κόβεις, ότι και να λέω εγώ δεν μ’ ακούς.

Η ένταση σταμάτησε με την παρέμβαση του Νοταρά. 
« Τελειώσαμε για σήμερα, το κάναμε εδώ μέσα χαρέμι.»

Και το άλλο. Ο Λόρδος Βύρωνας αμφιλεγόμενο άτομο για πολλούς, δέχτηκε να δώσει δάνειο για τις ανάγκες του αγώνα 3.000 ισπανικά τάλιρα αλλά με το αζημίωτο. Όπως προκύπτει από ιστορικό αρχείο της εποχής: 
"Δηλοποιείται ότι ελήφθησαν παρά του εκλαμπροτάτου Λόρδου Βύρωνος δάνειο τάλιρα της Ισπανίας 3.000 επάνω εις τα εισοδήματα των αλυκών Μεσολογγίου. Το εισόδημα των αλυκών μένει εις την εξουσία της εκλαμπρότητάς του μέχρι της αποπληρωμής της ειρημένης ποσότητος".

Γι αυτό σου λέω έστω και λίγο να ασχοληθείς, δεν είναι έτσι ακριβώς το 21 όπως μας το μάθανε. Υπάρχει «πρωτογενές υλικό» αρκετό και ικανό να ανατρέψει μύθους που μας μεγάλωσαν εδώ και διακόσια περίπου χρόνια.

Μπούτιβας Κώστας – Καστρινός.

Ο ΝΗΣΤΙΚΟΣ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΤΟΥ ΚΑΡΒΕΛΙΑ ΒΛΕΠΕΙ.

Στη καθημερινότητά μας  χρησιμοποιούμε πολλές φορές παροιμιώδεις φράσεις που οι περισσότεροι δεν ξέρουμε καν από πού προήρθαν.

Και οι φράσεις αυτές κρύβουν πάντοτε μία μικρή ιστορία, με άγνωστους σε εμάς πρωταγωνιστές, που απ’ τη μία μας διδάσκουν, και απ’ την άλλη δείχνουν τον τρόπο ζωής και δράσης των ανθρώπων μίας άλλης εποχής.

Γιατί οι άνθρωποι μπορεί να αλλάζουν ανάλογα με τις εποχές, όμως, εύκολα καταλαβαίνουμε πως στην πραγματικότητα πολλά πράγματα παραμένουν τα ίδια στη ζωή.

Μια τέτοια διαχρονική φράση που συχνά χρησιμοποιούμε και σήμερα στην «καθομιλουμένη», που ειπώθηκε από Αγγελοκαστρίτη και παρέμεινε σε συχνή χρήση πανελληνίως είναι και η εξής:

«Ο ΝΗΣΤΙΚΟΣ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΤΟΥ ΚΑΡΒΕΛΙΑ ΒΛΕΠΕΙ»

Ακούστε τώρα την ιστορία αυτής της φράσης και τη σχέση που έχει με το Αγγελόκαστρο.

Στη πολιορκία του Μεσολογγίου, που η πείνα είχε φτάσει σε βαθμό που και το τελευταίο κοπρόσκυλο αποτελούσε μεζέ περιωπής, συνέβη και το εξής ευτράπελο.

Σε μια Ντάπια (μετερίζι – πυροβολείο της ιεράς πόλεως), παρ’ όλη τη «λωλάδα του» βόηθαγε όσο μπορούσε « ου Γιάννος ου Ντουργκάς» κι ένα πρωί έλεγε στους συντρόφους του.

-Ώρε σεις! Απόψε έβλεπα όνειρο λέει πως ήτουνα μαλακουσιά (ειρήνη) κι είχαμεν Κπάρεμ Πασχαλιά. Να με κάψ η Αγιαλεούσα άμα λέω ψεματούρες. Η Μάναμ είχε φτιαγμένα κατ λαμπρόψωμα πιο τρανά κι απ’ τν’ αγκαλιάμ. Κι εγώ έτρωγα λέει, έτρωγα αβέρτα.

Οι άλλοι βάλανε τα γέλια – «ωχρούς εκ του λιμού γέλωτας» όπως γράφει ο ιστορικός Σπυρ. Τρικούπης που διηγείται το περιστατικό.

Κι ο Αγγελοκαστρίτης Μάνθος Γουλιμής, σοβαρό και λιγόλογο παλικάρι, είπε:

-Ο νηστικός στον ύπνο του καρβέλια βλέπει.

Και η φράση έμεινε από τότε με τη γνωστή της έννοια,

και δεν απέχει και πολύ απ’ την πραγματικότητα και σήμερα, εδώ που έχουμε φτάσει.

Μπούτιβας Κώστας – Καστρινός.