ΜΑΞΙΜΟΥ ΦΑΡ ΟΥΕΣΤ.

Το χρονογράφημα του Σαββάτου.

Πριν καν τον δικάσουν βρέθηκε καταδικασμένος. Όπως στο Φαρ Ουέστ αναστέναξε. Πρώτα σε κρεμάνε και μετά ψάχνουν αν ήσουν ένοχος.

Έκλεισε τα μάτια του κι είδε σαν σε όραμα τον εαυτό του να τριγυρνά στο ράντσο με το γαλάζιο φράκτη. Το κακό ήταν ότι είχε καταντήσει άγνωστος μέσα στο ίδιο του το ράντσο. Έριξε μια γρήγορη ματιά γύρω του κι αναρωτήθηκε. Πότε έγιναν όλα αυτά; Ο κολλητός του «ο μαύρος πιστολέρο» είχε φροντίσει γι' αυτό. Αν ήταν ο μεγάλος αρχηγός, ο φυλακισμένος Great Nick σκέφτηκε ούτε που θα σκεφτόταν να του την στήσει. Ήξερε τα χούγια του και τ’ άπλυτά του. Ενώ ετούτος «ο μαύρος πιστολέρο» που τον κοιτούσε πάντα περίεργα του έφερνε ανατριχίλα στην ραχοκοκαλιά. Ήταν αδίστακτος και αρχομανής. Ούτε να διανοηθεί να τον προκαλέσει κάποιος και να τραβήξει πιστόλι. Αυτός δεν κρατούσε τα προσχήματα. Πυροβολούσε πισώπλατα.

Άνοιξε τα μάτια και ξαναβρέθηκε μέσα στο γνώριμο κτίριο της Βουλής. Πριν λίγο τους τα είχε πει, ότι όλα αυτά που είπε, ήτανε για να τους ξεφορτωθεί, αλλά ούτε που ίδρωσε κανενός το αυτί. Τους είπε πως ήταν μεγάλες οι πιέσεις, για το ποιος λήστεψε την άμαξα κι ότι εκτός απ’το χρυσάφι ήταν και οι σάκοι με τα ψηφοδέλτια, κι ετούτα είχαν μεγαλύτερη τιμή. Τίναξε ξανά το κεφάλι του. Εικόνες από το Φαρ- Ουέστ ανακατευόταν με το παρόν. Ένα ρίγος τον συνεπήρε.

Όμως μια σκέψη τον τριβέλιζε. Πως γίναν όλοι ξαφνικά έτσι διαφορετικοί. Παλιοκοινωνία αναστέναξε. Δεν αξίζει να ζεις σε τέτοιο παλιόκοσμο. Καλύτερα να τον κρεμάσουνε να ησυχάσει. Αλλά πάλι τόσα κόλπα έστρωσε για την παράταξη, τόσες δολοπλοκίες σκάρωσε για να βρεθεί εδώ που βρέθηκε και θα πάνε όλα τώρα έτσι στράφι; Στο βάθος όμως ήξερε ότι το σφάλμα ήτανε δικό του. Δεν τα είχε ζυγιάσει καλά τα πράγματα. Έπρεπε να προσέχει, και να μην έχει τόση εμπιστοσύνη στο «μαύρο πιστολέρο» καλά του το ’χε επισημάνει ο Great Nick. Άμα τον άκουγε, αυτός θα ήταν πάντα το κυρίαρχο αφεντικό.

Έκλεισε τα μάτια του πάλι και βρέθηκε στο γαλάζιο ράντσο αλλά τώρα κουμάντο κάνανε άλλοι. Καθόταν αραχτός και λάϊτ στην κουνιστή καρέκλα ένας χοντρός με ένα πράσινο γιλέκο κι αυτός του γυάλιζε τις μπότες, και είχε γίνει το παιδί για τα θελήματα. Τούτοι εδώ που ούτε ένας απλός ΟΝΕΔΙΤΗΣ δεν θα τους απηύθυνε το λόγο ήταν άλλη πάστα. Μιλούσαν άλλη γλώσσα, σοσιαλιστική. Πούλησαν ολόκληρη της χώρα και θέλανε να τους πουν και μπράβο από πάνω. Αυτοί ήτανε και είναι πάντα για τα μπάζα αναστέναξε. Έτσι είναι σκέφτηκε. Αν έχεις τους γκάνκστερ πίσω σου δεν σ' ακουμπάει κανείς. Σκέφτηκε, ότι η μόνη λύση είναι να βρει τους «Ντάλτον» και να βοηθήσουνε να αποδράσει απ’ τη φυλακή, ο μόνος αρχηγός ο Great Nick, που είχε παρτίδες με οπλάδες και η ελπίδα ξαναγύρισε στο πρόσωπό του... Πως δεν το σκέφτηκα νωρίτερα ο μπαγάσας; Αναρωτήθηκε. Όλα θ’ αλλάξουν φώναξε. Όλα θ’ αλλάξ….

Πατέρα τι έπαθες και φωνάζεις στον ύπνο σου; Ακούστηκε η φωνή απ’ το υπόγειο του γιού που κρύβονταν για ν’ αποφύγει το αυτόφωρο, γιατί είχε κάνει αρένα μονομάχων τη βουλή. Εφιάλτη έβλεπες;

Φτου σου γκίνια μουρμούρισε ο τέως αρχιγραμματέας. Όνειρο ήταν; Και μου το 'κοψε επάνω στο καλύτερο!

Μπούτιβας Κώστας - Καστρινός.

ΕΚΤΕΛΕΣΤΕΣ ΟΝΕΙΡΩΝ.

Πριν λίγο η σκηνή στο προποτζίδικο. Η γιαγιά, εκατόν πενήντα δύο χρονών και βάλε ήθελε λέει να παίξει στοίχημα. Διότι είναι πολλά τα λεφτά Άρη, κι όταν είναι πολλά τα λεφτά, παίζουν παιδιά, νέοι γριές και γεροί, γιατί όλοι έχουνε δικαίωμα στην ελπίδα. Σε αυτήν την ελπίδα, που όσο πάει γίνεται όλο και πιο αχνή στην καθημερινότητά μας.

Όσο κλυδωνίζεται ο Τιτανικός και μας παίρνει γενικώς ο διάολος , τόσο ανεβαίνει και o τζόγος. Κι ο κόσμος συμπληρώνει δελτία, αγοράζει σύννεφα στο όνειρο κι ελπίζει. Δε του μείνε και τίποτα άλλο δηλαδή. Ο πατέρας με τα δυο πιτσιρίκια σήμερα στο ταμείο του σουπερμάρκετ, άνεργος, μια φρυγανιές δύο σοκοφρέτες, δύο γάλατα κι ένα πακέτο ελληνικός καφές, δέκα ευρώ κύριε. Ζήτησε να αφαιρέσουν τον καφέ με ένα ντροπαλό χαμόγελο, να μείνει κι ένα δίευρω να παίξει ένα στοίχημα. Να αγοράσει κι αυτός μια ελπίδα για το αύριο, κι ας μείνει και χωρίς καφέ. Γιατί τίποτα άλλο δεν έμεινε πια στους ανθρώπους παρά μοναχά η ελπίδα. Κι αυτή η πουτάνα, θέλει ένα δίευρω τουλάχιστον...

Κι έρχεσαι εσύ ρε καραγκιόζη τηλεμαλάκα, να καταγγείλεις πως τα παιχνίδια του στοιχήματος είναι στημένα.... Έρχεσαι να ακυρώσεις τις ελπίδες που αγοράζουν αυτοί οι άνθρωποι και λες και ψέματα ότι έχεις και στοιχειά. Όσα στοιχεία και ναχεις, δε μπορείς να ακυρώσεις την ελπίδα του ανθρώπου. Έχεις τουλάχιστον να του προσφέρεις μια καινούργια ελπίδα; ΟΧΙ δεν έχεις.

Ε! Αει στο γεροδιάολο από δω. Άσε τον κόσμο να αγοράζει το μερίδιο του στο όνειρο.

Καστρινός.

ΑΠΟ ΚΟΜΠΑΡΣΟΙ – ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ. Ευχαριστήρια ανακοίνωση από ΑΧΕΛΩΟ Αγγελοκάστρου.

Το Δ.Σ. του ΑΧΕΛΩΟΥ Αγγελοκάστρου με αφορμή την παραμονή της ομάδας στην Α΄ κατηγορία, εξέδωσε ευχαριστήρια ανακοίνωση.

Οι κόποι της χρονιάς ανταμείφτηκαν με την παραμονή της ομάδας μας στην 1η μεγάλη Κατηγορία του νομού. Η επιτυχία αυτή είναι η αρχή για ένα νέο ΑΧΕΛΩΟ όχι κομπάρσο στο πρωτάθλημα, αλλά Πρωταγωνιστή. Βασικός μας στόχος είναι πάντα, το πλασάρισμα της ομάδας όσο πιο ψηλά γίνεται και η διατήρηση της ομάδας σε αξιόπιστο ανταγωνιστικό επίπεδο, με τιμιότητα και συνεχή δουλειά.

Η χρονιά ήταν γεμάτη δυσκολίες, ωστόσο, παίκτες και προπονητής δε σταμάτησαν να δουλεύουν και δικαιώθηκαν με την παραμονή της ομάδας. Τους αξίζουν συγχαρητήρια για την επιμονή τους. Το Δ.Σ θέλει ακόμη να ευχαριστήσει τον κόσμο του ΑΧΕΛΩΟΥ, ο οποίος όλη τη σεζόν έσπρωξε την ομάδα και την κράτησε στην κατηγορία. Επίσης ευχαριστούμε την Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Νομού Αιτωλοακαρνανίας και τον Σύνδεσμο Διαιτητών Ποδοσφαίρου Ν. ΑΙΤΩΛ/ΝΙΑΣ που έκαναν ότι μπορούσαν για να γίνει ένα όσο το δυνατόν, τίμιο και αδιάβλητο Πρωτάθλημα.

Το Δ.Σ. του ΑΧΕΛΩΟΥ Αγγελοκάστρου.

ΗΘΕΛΑ ΚΑΤΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΑΣ ΕΔΩ ΝΑ ΠΟΥΜΕ.

Στο τέλος κάθε αγωνιστικής χρονιάς, γίνεται ανασκόπηση των γεγονότων, και αναδεικνύονται οι πρωταγωνιστές και οι «αποδιοπομπαίοι τράγοι». Σπάνια, όμως, αξιολογούμε τα δικά μας πεπραγμένα. Ασχολούμαστε με όλους τους άλλους εκτός από τον εαυτό μας, βγάζοντας με τρόπο την ουρά μας απ’ έξω. Η μόνιμη δικαιολογία γι’ αυτούς που γράφουν είναι ότι «τα γραπτά μένουν". Σου λένε: όποιος θέλει, ας διαβάσει τι έγραφα κι ας μας κρίνει...Ποιος όμως ξαναδιαβάζει τα παλιά ώστε να βγάλει συμπεράσματα; Σχεδόν κανένας.

Εγώ όμως θα σας υπενθυμίσω τη δική μου "θέση" στο θέμα ΑΧΕΛΩΟΥ κατά τη διάρκεια όλης της χρονιάς. Κι επειδή γνωρίζω πως οι κακοπροαίρετοι είναι στημένοι πάντα στη γωνιά και περιμένουν, υπογραμμίζω τα εξής:

Δε με ενδιαφέρει να το παίξω ξερόλας και να σας πω... "εγώ σας τα ’λεγα". Θέλω, όμως, να αντιληφθείτε πως σε αυτό εδώ το χώρο τίποτα δε γράφεται ..."στα κουτουρού". Να το θυμάστε πάντα αυτό, γιατί ο ΑΧΕΛΩΟΣ έχει και μέλλων και συνέχεια.

Σημασία δεν έχει, μόνο, "τι γράφεις» αλλά και "πότε το γράφεις". Όπως θα διαπιστώσατε, κριτική γίνονταν συνήθως μετά από επιτυχίες (όταν οι πρωταγωνιστές ήταν στα πάνω τους). Κι αυτή η καλοπροαίρετη κριτική επίσης, γίνονταν εξ΄ αρχής και χωρίς υπεκφυγές. Δεν περιμέναμε να ολοκληρωθεί το έγκλημα για να πάρουμε θέση.

Συμπέρασμα: Με άλλους συμφωνούμε. Με άλλους διαφωνούμε. Δε φοβήθηκα όμως, να πάρω θέση και πολλές φορές να «εκτεθώ». Σε αντίθεση με κάποιους άλλους, που ολόκληρη τη χρονιά έδωσαν ρεσιτάλ ουδετερότητας και τώρα ψάχνουν κάποιες φτηνές δικαιολογίες. Εγώ αυτό που θέλω σαν μήνυμα να πω, σε Διοίκηση, παίχτες και φιλάθλους του ΑΧΕΛΩΟΥ είναι το εξής: Να έχετε πάντα τα μάτια της ψυχή σας ανοιχτά, γιατί ζούμε σ' ύποπτες εποχές.

Κώστας Μπούτβας - Καστρινός.

ΤΗΣ ΚΛΑΡΙΝΟΦΟΡΟΛΟΓΙΑΣ.

Ευθυμογράφημα του Καστρινού.

Τα πανηγύρια ξέφτισαν, στο Αγγελόκαστρο όμως Πασχαλιάτικα επικρατούσε αναβρασμός. Ήταν γνωστό ότι ο Πάνος ο Πλαστήρας θα έπαιζε έτσι μια βραδιά με μια τοπική κομπανία, μουσική αφρόκρεμα της περιοχής, έτσι για το χωριό. Ο άρχοντας βιρτουόζος κλαρινίστας, μόλις ανέβηκε στο πατάρι και άρχιζε να παίζει, δεύτερη βραδιά του Πάσχα, δεν μπορούσε κανείς να καθίσει στο τραπέζι, γιατί τα πόδια του τον οδηγούσαν θέλοντας και μη στην πίστα. Εξ άλλου γι’ αυτό το λόγο τα τραπέζια ήταν πιασμένα από μέρες. Έτσι κανείς δεν μου ’δωσε σημασία με τις τσάντες και τους φορητούς υπολογιστές που είχα πιάσει ένα απόκρυφο τραπέζι. Άλλωστε είναι γνωστό ότι με ένα laptop, μικρόφωνο και κάμερα μπορείς να μεταδόσεις σκηνές από το Αγγελοκαστρίτικο γλέντι μέσω διαδικτύου, μέχρι την Αυστραλία και την Αμερική, κι αυτός ήταν ο απώτερος σκοπός μου να φτάσω με το AGGELOKASTRO NEWS μέχρι τα πέρατα του κόσμου. Και να λοιπόν πως καταγράφηκαν τα γεγονότα.

H μεγάλη στιγμή έφτασε κι ο Χρήστος ο Μπρούμας ετοιμάστηκε κατά τα καθιερωμένα για την πρώτη παραγγελιά. Κλείνοντας το μάτι στον Πάνο και σ΄ όλο το συγκρότημα, όλοι γνωστοί αφού δεν άφηνε πανηγύρι για πανηγύρι ανήγγειλε:

-«Το Σελίμπεη». Δεν είχε τελειώσει η πρώτη στροφή (Αχ Σελίμπεη…..γιος του Κατσίμπεη) κι ο Χρήστος στη δεύτερη στροφή κάνει το μοιραίο σφάλμα. Βγάζει ένα εικοσάευρο και το κολλάει στου Πάνου το κλαρίνο.

- Στοπ! ακούστηκε βροντώδης η φωνή από ένα απόμερο τραπέζι. Εφορία!

- Τι θέλεις κύριος; Τα πήρε στο κρανίο ο Χρήστος.

- Δελτίο παροχής υπηρεσιών σου έδωσε;

- Και τι είσαι εσύ ορέ Μπασκίνα. Έτς μ’ σκάει και του το χάρισα.

- Δήλωση δωρεάς κάνατε;

- Τι είναι αυτό; Δικά μου λεφτά είναι, τα καίω και τα γαμ...

- Δικαίωμά σας να κάψετε και το σπίτι σας, από τη στιγμή όμως που μεταβιβάζετε ότιδήποτε, το κράτος βάση των μνημονίων και των υπογραμμένων συμβάσεων, πρέπει να πάρει το κάτι τι του.

- Τι λες ορέ ξευτίλα που θα μου κόψεις εμένα τη διασκέδαση!

- Μπορείτε να συνεχίσετε αλλά συμφώνως τω νόμω!

- Εγώ παίζω για το κέφι μου πετάχτηκε ο Πάνος ο κλαριντζής και δεν θέλω λεφτά!

- Για το κέφι σου να παίζεις στο σπίτι σου. Από τη στιγμή που παίζεις σε κοινό και χρηματίζεσαι, υποκρύπτεται δωρεά. Παίξε στα Πλαστραίηκα, να σ’ ακούνε οι γείτονες απέναντι. Και τώρα για περάστε κύριε καλλιτέχνα στο τραπέζι μας για τα περαιτέρω. Λοιπόν έχουμε και λέμε. Παίζετε πέντε ώρες επί τριάντα τραγούδια την ώρα επί είκοσι μας κάνουν 3000 €. Έχουμε περίπου πενήντα Σάββατα άλλες τόσο Κυριακές, βάλε γάμους, βαφτίσια, χορούς συλλόγων στην Αθήνα, κάνει ετήσιο εισόδημα 500.000 € το χρόνο. Ούτε εφοπλιστής να είσαστε. Για να δούμε τι δηλώνεις; Χμ-Χμ. Λαυράκι πιάσαμε.

Τελικά τι απέγινε! Η μάχη του αδούλωτου Αγγελοκάστρου, που θα μείνει στην ιστορία ως η μάχη της κλαρινοφορολογίας.

Όμως οι εφοριακοί παρά το κλοτσομπουνίδι, δεν το έβαλαν κάτω και εφόρμησαν ακάθεκτοι στο κυνήγι των επόμενων φοροφυγάδων. Έτσι σειρά πήρε ο περιπτεράς, τα Καφενεία δίπλα στο ρέμα, και ο Αντωνάκης με το μηχανάκι που κουβαλούσε πίτσες.

Είχανε λέει εντολές να δώσουνε ακαριαίο κτύπημα στους ασύδοτους φοροφυγάδες, και να δείξουν ότι η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να πατάξει την «λαμογιά»,κι αυτούς που έμαθαν χάρις στις διασυνδέσεις τους να φοροδιαφεύγουν. Και να κλείσουν και τα στόματα κι εν όψει Ευρωεκλογών, όσων υποστηρίζουν ότι πρώτη φορά είδαν κυβέρνηση που να μην κάνει απολύτως τίποτα.

Το γεγονός καμία σχέση δεν έχει με την πραγματικότητα. Είναι εντελώς Πρωταπριλιάτικο, φανταστικό, και θέλει να επιδείξει το φορολογικό αμόκ που επικρατεί σ’ όλη τη χώρα, επί της σημερινής κυβερνήσεως των μνημονίων.

Μπούτιβας Κώστας - Καστρινός.

ΑΧΕΛΩΟΣ Αγγελοκάστρου. Επίλογος με ανώδυνη ήτα.

Μερικές φορές, δεν αρκεί να γνωρίζεις την πραγματικότητα. Συνήθως, σε ξυπνάει από το λήθαργο ένα αναπάντεχο σοκ. Ένα χαστούκι που πληγώνει την αξιοπρέπειά σου και σε επαναφέρει στην τάξη. Αυτό το ηλεκτροσόκ προσέφερε σ’ όλη την φετινή αγωνιστική χρονιά ο ΑΧΕΛΩΟΣ. Όμως τώρα που όλα τελείωσαν είναι ώρα να καταλάβουμε ότι οι ποδοσφαιριστές δεν είναι «νούμερα» στις φανέλες. Είναι άνθρωποι που έχουν συγκεκριμένες δυνατότητες και βλέπουν κι αυτοί, αυτό που όλοι μας βλέπουμε.

Οι παίκτες δε φταίνε που βρέθηκε σ΄ αυτή την κατάσταση φέτος ο ΑΧΕΛΩΟΣ. Αυτούς τους παίχτες είχε η ομάδα, μ’ αυτούς πάλεψε. Καμία απαξίωση λοιπόν στους ποδοσφαιριστές, την στιγμή μάλιστα που όταν απαιτούνταν αγωνιστική ανάκαμψη την έδειξαν με το καλύτερο τρόπο ώστε να αποφευχθούν τα χειρότερα.

Ο ΑΧΕΛΩΟΣ βρέθηκε φέτος σε αδιέξοδο, γιατί οι συγκυρίες όλες πήγανε κόντρα. Οι οικονομικές δυσκολίες, οι αστάθμητοι παράγοντες όπως η απρόσμενη αναγκαστική αλλαγή του προπονητή με την αρχή της σεζόν, και ο εφησυχασμός απ’ την καλή πορεία της προηγούμενης χρονιάς, ήταν όλα αυτά που συνέβαλαν στη φετινή κακή πορεία της ομάδας. Τώρα που έπιασε τόπο η ελπίδα, επιβάλλεται να αντιληφθούμε ότι το να μην εγκαταλείπεις ποτέ, και να κυνηγάς πάντα το άπιαστο όνειρο είναι αυτοσκοπός στη ζωή. Η ζωή είναι ταξίδι, είναι αγώνας, είναι καθημερινότητα, είναι κόπος, είναι καημός, είναι ενθουσιασμός, είναι και απογοήτευση.

Όλα όμως είναι όμορφα στο τέλος, αρκεί να είναι αληθινά. Ευτυχώς σωθήκαμε…  και τουλάχιστον αυτό δεν είναι ψέμα.

Καστρινός.

«Είναι ευτυχής όποιος γνωρίζει ιστορία»

Άρθρο «γροθιά» του Ευθύμιου Πριόβολου.

Κάποτε ο Λένιν μιλούσε σε ακροατήριο κομματικών του συντρόφων. Όμως ένας από αυτούς αντιλήφθηκε, πως όσα έλεγε δεν συμφωνούσαν με την πραγματικότητα. Τόλμησε και τον ρώτησε: «Μα, σύντροφε Λένιν, αυτά που λέτε είναι αντίθετα προς τα γεγονότα!». Τότε ο Λένιν απάντησε ήρεμα στον αφελή σύντροφό του: «Ε τότε, τόσο το χειρότερο για τα γεγονότα!». Βέβαια η απάντηση που έδωσε ο Λένιν δεν ήταν δική του, ήταν του μεγάλου γερμανού φιλόσοφου Έγελου. Αυτό δεν έχει σημασία γι’ αυτά που θέλω να πω.

Σημασία έχει ότι αυτήν, δυστυχώς, την αρχή ακολουθούν πιστά και κάποιοι δικοί μας αριστεροειδείς καλαμαράδες, οι οποίοι κάθε 25η Μαρτίου αρχίζουν το τροπάριο της αμφισβήτησης για το ποιοι έκαναν την επανάσταση, για την προδοτική στάση της Εκκλησίας και του ορθόδοξου κλήρου κλπ, με ένα λόγο, για το κόψιμο και το ράψιμο της ιστορικής αλήθειας και των γεγονότων στα μέτρα τους. Όχι πως δεν υπήρξαν προσωπικοί υπολογισμοί στον ξεσηκωμό του Γένους, όχι πως δεν υπήρξαν προδότες, όχι πως δεν υπήρξαν καιροσκόποι και όλα αυτά τα συμπτώματα που πάντα χαρακτηρίζουν τους ανθρώπους, τις ανθρώπινες κοινωνίες, τα μεγάλα γεγονότα, την ιστορία. Αλλά από αυτή την επισήμανση μέχρι να κάνουμε το δάσκαλο και τον ιστορικό και να πουλάμε γνώση και τάχατες έρευνα και επιστήμη αμφισβητώντας εσκεμμένα ιστορικές αλήθειες, γεγονότα, προσωπικές θυσίες, και να προσπαθούμε να αποδομήσουμε την επανάσταση του 1821 με σκοπό να τη φέρουμε στα μέτρα των θεωρητικών μας πολιτικών δασκάλων, πάει πολύ. Όλα αυτά που λέει η κ. Ρεπούση, ο κ. Δήμου, ο κ. Λιάκος, ο κ. Τατσόπουλος και άλλοι σύγχρονοι φωτιστάδες, δεν είναι τίποτε άλλο, παρά μια αντιγραφή από τις διαφορετικές και αλληλοσυγκρουόμενες απόψεις των Μάρξ και Ένγκελς (αλληλοσυγκρουόμενες λόγω της περίφημης Άνοιξης των Λαών ,1848) για τον ξεσηκωμό των Ελλήνων για την ελευθερία και την εθνική ανεξαρτησία.

Προς Θεού, μη θεωρήσει κανένας πως τάχα πολιτικολογώ και βρει μια ωραία αφορμή για να πει τα δικά του! Όχι ! Δάσκαλος είμαι, όχι πολιτικός, δάσκαλος που έμαθα να διαβάζω και δε θέλω να με κοροϊδεύουν σε αυτά που έχω διαβάσει και γνωρίζω. Αν θέλουν κάποιοι να είναι ιστορικοί, να είναι ερευνητές, να είναι αντικειμενικοί και προ πάντων τίμιοι προς αυτούς που απευθύνονται - και βέβαια δημοκρατικοί , όπως επαίρονται - θα πρέπει να παραθέτουν και κείμενα σαν τα παρακάτω (και οπωσδήποτε το πέλαγος των πηγών και της ιστορικής βιβλιογραφίας που αναιρούν την απολυτότητα και την μονολιθικότητα της σκέψη τους). Παραθέτω μερικά μόνο. Διαβάστε τα. Σημειωτέον ότι αναφέρονται στον αγώνα των ελλήνων για την ανεξαρτησία. Είναι αποσπασματικές απόψεις των Μάρξ και Ένγκελς ( αφού από εκεί αντλούν η κ. Ρεπούση και οι λοιποί) για τον ελληνικό λαό, το ρόλο της ορθόδοξης εκκλησίας στην επανάσταση, για το λάθος της Τουρκίας να διατηρήσει τη χριστιανική πίστη, για τη ναυμαχία του Ναυαρίνου. Κι αν με ρωτήσετε που τα βρήκα, σας απαντώ, εκεί που βρήκαν και οι παραπάνω «ιστορικοί» τις δικές τους, γνωστές, θέσεις.

1. «.. Αυτά τα άθλια συντρίμμια πρώην εθνών, Σέρβοι, Βούλγαροι, Έλληνες και ο υπόλοιπος λαοσυρφετός, …κάθε μια από αυτές τις νανοφυλές …» ( Ένγκελς).

2. « …οι Έλληνες της Τουρκίας είναι σλαβικής καταγωγής, οι οποίοι [απλά] υιοθέτησαν την σύγχρονη ελληνική γλώσσα…» (Ένγκελς).

3. «..Εκατοντάδες Ρώσσοι πράχτορες περιέρχονταν την Τουρκία, παρουσιάζοντας στους Ελληνορθόδοξους τον ορθόδοξο αυτοκράτορα ως την κεφαλή, τον φυσικό προστάτη και τον τελικό ελευθερωτή της καταπιεσμένης Ανατολικής Εκκλησίας. Ο κλήρος της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας πολύ γρήγορα οργανώθηκε σε μια μεγάλη συνομωσία με σκοπό την διάδοση των ιδεών αυτών…» (Ένγκελς).

4. «…Η βασική μομφή μου εναντίον των Τούρκων είναι ότι διατήρησαν τον χριστιανισμό…» (Μάρξ)

5. « …η καταστροφή του τουρκικού στόλου στο Ναβαρίνο ήταν μια «δόλια» ενέργεια αφού στράφηκε προς μια Δύναμη με την οποία η Αγγλία δεν βρισκόταν σε «εμπόλεμη κατάσταση…» (Μάρξ).

Αυτά.

Ευθύμιος  Ανδρ.  Πριόβολος.

Γυμνασιάρχης- Συγγραφέας.

ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ.

-Πες και τίποτα ρε άνθρωπε μουγκάθηκες. Περισσότερο άκουγα τη φωνή σου στη δουλειά παρά τώρα. Χώθηκες μες τον υπολογιστή, πληκτρολόγιο θα γίνεις.

-Αει παράτα μας μορέ πρωί - πρωί! Τι να πω; Τα λέει ο Λυριτζής κι ο Παπαδάκης για μένα. Μετά βλέπεις ότι γράφω. Έτσι μιλάω εγώ χρόνια και ζαμάνια. Τώρα σε πείραξε;

Κι όντος έτσι είναι φίλε μου. Πιστεύω ότι τα καταφέρνω καλύτερα γράφοντας, παρά μιλώντας. Κι όλο περισσότερο τώρα τελευταία που οι πάντες και παντού «μπουρδολογούν» μιλάω με τα δάχτυλα αντί με το στόμα, και τα καταφέρνω νομίζω καλύτερα. Γιατί κυρίως όταν γράφω νιώθω περισσότερο ασφαλής παρά όταν μιλάω. Όταν μιλάω, κάποιος πάντα θα είναι απέναντί μου και πάντα θα σκέφτομαι, μήπως λέω πολλά, μήπως βαριέται ν’ ακούει, μήπως λέω «παπαριές» μήπως τον ζάλισα. Ενώ όταν γράφω απ’ αυτή την άποψη είμαι πάντα ήρεμος. Εσείς μπορείτε να βαρεθείτε όσο θέλετε, να τα ξύνεται χωρίς να σας βλέπω, να με βρίζετε άνετα, ή να πάτε facebook... Εμένα πάλι δε θα με νοιάζει, γιατί δεν θα το ξέρω. Εγώ θα τα χω πει, θα ’χω κάνει την κουβέντα μου με το άγνωστο, και το άγνωστο έχει πάντα μεγάλα αυτιά και υπομονή μεγάλη...

Κι επειδή αυτά που σκέφτομαι καμιά φορά είναι πάρα πολλά, νομίζω ποτέ δεν θα κατάφερνα να τα πω όπως τα γράφω. Αυτά μονάχα να τα γράψω μπορώ, γιατί αν η φωνή μου τα πει δυνατά, μου φαίνεται ότι όλα ετούτα ξαφνικά θα πάρουν ζωή. Αυτές οι μικρές σκιές εκεί στο πίσω μέρος του μυαλού μου θα πάρουν μορφή μέσα απ’ το μπλά-μπλα και θα περιφέρονται ελεύθερα στο κενό, κι ύστερα, αφού περιπλανηθούν για λίγο θα χαθούν σ’ αυτό το κενό,. Κι επειδή όλα αυτά είναι ένα κομμάτι από μένα δε θέλω με τίποτα να χαθούν. Αυτά μόνο σε γράμματα και σε λέξεις μπορούν να φυλακιστούν, για να ’ναι ασφαλή, και να νοιώθω κι εγώ σιγουριά ότι δεν χάθηκαν, κι ότι μπορεί να έφτασαν και σε σένα.

Εσύ! Είσαι ακόμα εδώ η πήγες Twitter;

Κώστας Μπούτβας - Καστρινός.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΕΣ.

1969. Μπροστά απ’ το μνημείο τότε των πεσόντων με το δάσκαλο το Σπυρόπουλο.

Κι εκεί που καθόμουν - πατροπαράδοτα και πάγια τα τελευταία χρόνια σε κάθε εθνική γιορτή μετά την παρέλαση - στο καφενείο με το Θύμιο το Πριόβολο και πίναμε το ούζο μας, και περνάγανε τα ελικόπτερα της Πρωτευουσιάνικης παρέλασης πάνω απ’ τα κεφάλια μας, οι αναμνήσεις των παιδικών χρόνων στο χωριό τέτοια μέρα, πάλι μας συνεπήραν και μας γυρίσανε σε άλλες εποχές.

Ντυνόμασταν Θυμηθήκαμε Τσολιάδες και πηγαίναμε απ’ το σχολείο στην Εκκλησία. Εκείνο το σήκωμα της σημαίας ψηλά σε όλη τη διάρκεια της δοξολογίας, μου είχε γίνει τότε εφιάλτης. Και ποτέ μου δεν κατάφερνα να την κρατήσω συνέχεια ίσια. Όλο μου έγερνε κι έλεγα ωχ! τώρα θα μου πέσει. Και μετά ξανά πίσω επάνω στο σχολείο, που ήτανε τότε το μνημείο των πεσόντων για τη κατάθεση στεφάνων. Μας μάθαιναν για το Κρυφό Σχολειό, και λέγαμε ποιήματα στο σχολείο το απόγευμα σε μια γιορτή που μαζευόνταν όλο το χωριό. Και παίζαμε σκετσάκια με τους Σουλιώτες και τις Σουλιώτισσες που πηδούσανε στο Ζάλλογγο, και δώστου μια μια, πήδαγαν κάτω απ’ το ξύλινο πατάρι τα κορίτσια. Και άλλες ιστορίες με τον Αθανάσιο Διάκο που τον σούβλισανε, και τον Κολοκοτρώνη που τον εκλείσαν φυλακή.

Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε και πολλά πράγματα άλλαξαν...Θα μου πεις εδώ αλλάξανε την ίδια την ιστορία, τι μας λες τώρα ρε Καστρινέ. Εμείς όμως που μεγαλώσαμε με το "Όλη η δόξα όλη η χάρη, άγια μέρα ξημερώνει", και τη στολή της φουστανέλας κάθε 25 Μαρτίου - που όλο με στένευε εκείνο το μάλλινο πλεγμένο καλτσόν στο καβάλο- εξακολουθούμε να νοσταλγούμε εκείνη την εποχή.... Σχωρέστε μας Πατριώτες...

Κώστας Μπούτιβας - Καστρινός.

ΣΤΕΡΝΟ ΑΝΤΙΟ Σ’ ΕΝΑΝ ΚΑΛΟ ΣΥΓΧΩΡΙΑΝΟ

Ο συγχωριανός μας, ένας έντιμος Αγγελοκαστρίτης ο Τάκος ο Παρράς έφυγε από κοντά μας για το ταξίδι που δεν έχει γυρισμό σε καλή ηλικία άνω των 80 ετών. Η είδηση του θανάτου του σκόρπισε λύπη στο χωριό, και σ’ όλους όσους τον γνώριζαν.

Εμπνευστής και Ιδρυτής του Συλλόγου απανταχού Αγγελοκαστριτών υπήρξε ο πρώτος του Πρόεδρος.

Αν οι ψυχές παραμένουν και τριγυρνούν κατά όπως λένε σε τούτον το δικό μας πρόστυχο κόσμο, είναι σίγουρο ότι ο μπαρμπα Τάκος θα μας παρατηρεί, θα στοχάζεται τις αναποδιές μας και δεν θα σταματά να λογαριάζει, μήπως και μπορέσει να διορθώσει κάτι στραβό.

Το όνομά του ήταν Κώστας, όμως η ξεκάθαρη η ντόμπρα στάση του στις ανθρώπινες σχέσεις, του έδωσαν ένα άλλο όνομα, ένα οικείο χαϊδευτικό, για όλους ήταν ο Τάκος. Και ήταν τόσο καθοριστικό, που με αυτό μεγάλωσε και πορεύτηκε όλα τα χρόνια του.

Κι ο λόγος του ήταν πάντα βαρύ συμβόλαιο. Δεν είχε ανάγκη από σφραγίδες, χαρτιά και υπογραφές, φτάνει να σου ’δινε το χέρι, δεν υπήρχε κάτι στον κόσμο που μπορούσε να αλλάξει τον λόγο του.

Έτσι θα θυμάμαι τον Τάκο που είχα την ευτυχία να συνεργαστώ μαζί του στην ίδρυση και καθιέρωση του συλλόγου Αγγελοκαστριτών.

Κι ας ήμασταν διαφορετικές γενιές – είχε την ίδια ηλικία με το μακαρίτη τον πατέρα μου – ήταν σωσίβιο πάντα για μας, που πνιγόμασταν με το πραμικρό σε μια κουταλιά νερό.

Καλό ταξίδι μπάρμπα Τάκο…μας δίδαξες το τρόπο να ανοίγουμε δρόμους στα κατσάβραχα και αυτό δεν γίνεται, και δεν μπορεί να ξεχαστεί. Καλό Παράδεισο να έχεις.

Κώστας Μπούτιβας.

Η κηδεία του σήμερα το απόγευμα Δευτέρα 24 Μαρτίου 2014, στην εκκλησία του Χωριού.

ΓΑΪΔΟΥΡΙΑ ΚΑΙ ΣΑΜΑΡΙΑ.

Το χρονογράφημα του Σαββάτου.

Εκείνα τα χρόνια τα παλιά που πηγαίναμε γυμνάσιο στο Αγρίνιο, απ’ την πλατεία Χατζοπούλου που έκανε τέρμα το αστικό μέχρι το πάρκο που ήταν το γυμνάσιο, σ’ όλη αυτή τη διαδρομή θυμάμαι ήτανε τρία τότε σαμαράδικα. Τα δύο μάλιστα έφεραν και επιγραφή στην καθαρεύουσα «Σαγματοποιείο».

Σήμερα, που έχω να δω γάϊδαρο κάτι χρόνια στο χωριό, έμεινε μόνο το όνομα «Σαμαράς», μάλλον σαν παραλειπόμενο από κάποιο πρόγονο που έκανε αυτό το επάγγελμα. Προς Θεού δεν θέλω να υποθέσω τίποτα για το σημερινό Πρωθυπουργό. Μια χαρά ήτανε και το επάγγελμα – και μάλιστα εκείνη την εποχή προσοδοφόρο - και οι άνθρωποι που το εξασκούσανε. Και ίσα-ίσα όπως θα αποδείξω εμπεριστατωμένα παρακάτω οι σαμαράδες είχανε και κάποια σχέση με τη πολιτική.

Όπως είναι γνωστό στους παλιότερους, αλλά και να μαθαίνουνε και οι νέοι, το σαμάρι χρησίμευε να μπαίνουν τα φορτία στην ράχη του ζώου χωρίς να το πληγώνει το βάρος τους. Κι ήθελε μαστοριά μεγάλη το καλό σαμάρι όπως και τέχνη μεγάλη το φόρτωμα του σαμαριού. Αν φορτώνονταν μονόπαντα, έφευγε το σαμάρι προς την κοιλιά του ζώου και κάποια στιγμή σαμάρι και φορτίο τα έτρωγε το χώμα. Το κυριότερο όμως ήταν η καθοδήγηση του ζώου, γιατί κυρίως ο γάϊδαρος ήταν πολύ ιδιότροπο ζώο. Αν στύλωνε τα ποδάρια του, δεν τον κουνούσες με τίποτε. Και τότε οι χορικοί έσπαζαν βέργες στη ράχη αυτών των ζώων χωρίς τα ζωντανά τα άτιμα να κάνουν ρούπι. Οι έμπειροι όμως που ήξεραν προτιμούσαν να χτυπάνε το σαμάρι. Ο γάιδαρος ένιωθε ότι ερχόταν και η σειρά του και τότε ξεκινούσε. Ακόμα και τα γαϊδούρια βλέπεις θέλουνε τον τρόπο τους.

Τώρα θα μας πείτε τι σχέση έχει σήμερα η πολιτική με τα σαμάρια.

Μην βιάζεστε!

Παλιότερα το κράτος φορτώνανε βάρη και φόρους στον λαό και τα εισέπραττε με το φόβο του χωροφύλακα - δηλαδή φορτώνανε τα ζώα χωρίς σαμάρια - Αυτό όμως έφερνε δυσφορία στο λαό, και γι’ αυτό και η εξουσία προόδευσε και έμαθε πώς να φορτώνει περισσότερα βάρη με λιγότερες συνέπειες. Έφτιαξε δηλαδή ένα σαμάρι και το ονόμασε υπουργείο οικονομικών. Μέσω αυτού λοιπόν γίνεται το φόρτωμα και ο καταμερισμός πια των βαρών. Έλα όμως που όπως είπαμε παραπάνω αυτό θέλει μαστοριά και τέχνη, και τούτοι εδώ οι σημερινοί είναι οι πιο ατζαμήδες που πέρασαν ποτέ. Κανένας τους δεν βλέπει ότι φορτώνεται μονόπαντα το σαμάρι και κινδυνεύει το ζώο να ανατραπεί; Γκαβάδια είναι; Τα μπροστινά πόδια του ζωντανού που λύγισαν δεν τα βλέπουν; Ρεεεε στρώθηκε το ζώο καταγής κι εσείς ακόμα βάζετε στο σαμάρι του!

Ξεχνάνε όμως και κάτι. Όσο μεγαλύτερη υπομονή κάνει ο γάιδαρος, τόσο πιο βίαια είναι τα ξεσπάσματά του. Άμα αρχίσει τις κλωτσιές αλίμονο σ αυτούς που θα βρεθούν τότε κοντά του. Εγώ «Αγγελοκαστρίτικο παραφορτωμένο γαϊδούρι» γκαρίζω απ’ το βράδυ ως το πρωί, κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Μπούτιβας Κώστας - Καστρινός.