ΚΟΡΟΪΔΕΥΟΜΑΣΤΕ ΕΝ ΛΕΥΚΩ.

Άρθρο του εκπαιδευτικού Ευθύμιου Πριόβολου.

Σκέφτονται να κλείσουν τα Σχολεία και να εφαρμόσουν τη λεγόμενη « Λευκή Εβδομάδα», την εβδομάδα της Καθαράς Δευτέρας, δηλαδή την πρώτη εβδομάδα της Μεγάλης Σαρακοστής, ύστερα από αίτημα που υπέβαλλε η ένωση των ξενοδόχων, ώστε οι γονείς των μαθητών να μπορέσουν, λέει, να εκδράμουν και να επισκεφθούν τα χειμερινά κέντρα διακοπών....

Ή εγώ έχω παντελώς λευκό μυαλό και δεν έχω καταλάβει ότι όλοι οι γονείς των 400 μαθητών μου είναι εργαζόμενοι και κανένας άνεργος, ότι έχουν οι περισσότεροι τη δυνατότητα χειμερινών διακοπών, ότι δεν έχουμε παιδιά στο Σχολείο μας που στερούνται στοιχειώδη, ότι θα δώσουν άδεια στους «εργαζόμενους» γονείς οι φορείς της εργασίας τους για να πάρουν τα παιδιά και να πάνε διακοπές ή τελικά αυτοί που τα σκέφτονται αυτά, ειλικρινά έχουν λευκή συνείδηση και κατάλευκο φιλότιμο.

Κι ύστερα, οι άλλοι οι εργαζόμενοι, πλην των δασκάλων και των καθηγητών, στον δημόσιο και ειδικότερα στον ιδιωτικό τομέα, δεν έχουν ψυχή;

Σαν δεν ντρεπόμαστε! Τρεις φορές σαν δεν ντρεπόμαστε! Πέρα από τα οικονομίστικα, τα συντεχνιακά και προ πάντων τα προεκλογικά παιχνίδια, πώς μπορεί να δικαιολογηθεί παιδαγωγικά το κλείσιμο των Σχολείων για τέτοιο λόγο; Γιατί , ό,τι αφορά στο Σχολείο, πρέπει να αποφασίζεται μόνο και μόνο με ένα κριτήριο, το συμφέρον και το καλό των παιδιών και τίποτα άλλο! Στη σκέψη αυτή για το κλείσιμο των σχολείων αυτή την περίοδο, πού μπορεί να διακρίνει κανείς ωφέλεια για τα παιδιά; Υπάρχουν τόσες άλλες παιδαγωγικότατες λύσεις (για παράδειγμα, επιδοτούμενες, παρακαλώ, σχολικές εκδρομές, τώρα το χειμώνα, σε χώρους εγνωσμένης παιδαγωγικής αξίας, ιστορικούς κλπ, με αυστηρά τηρούμενο παιδαγωγικό πρόγραμμα και όχι βέβαια μπουζοκοπρόγραμμα…). Στη λεγόμενη «Λευκή Εβδομάδα» αμφιβάλλει κανείς ότι το 80% του μαθητόκοσμου θα είναι στα σπίτια και έξω από τα σπίτια; Μην κρυβόμαστε.

Τουλάχιστον η ελαχιστότητά μου, επειδή με αυταπάρνηση υπηρετώ τα παιδιά κοντά στα 32 χρόνια, θέλω, περισσότερο τώρα, που τελειώνουν τα χρόνια μαζί τους, όταν μιλάω γι΄ αυτά και τους γονείς του, να μην κοροϊδεύω.

Κι αυτό μου αρκεί.

Ευθύμιος Πριόβολος.

ΝΤΟΥΜΑΝΙ.



Όλο το Χειμώνα, λες και νεκρανασταίνεται ο Νέρωνας, ότι καίγεται, παίρνει φωτιά σ΄όλη τη χώρα σε τζάκια σόμπες και μαγκάλια. Το λεκανοπέδιο της Αττικής που ζούν σχεδόν οι μισοί Έλληνες τα βράδια μοιάζει «Ρώμη φλεγόμενη» και πνίγεται απ’ τη κάπνα. Κι έχει ακόμα πολύ δρόμο ο Χειμώνας, πάει να πει μεγαλύτερη ρύπανση και χειρότερη ποιότητα ζωής.

Και θα περίμενε κανένας να ξεσηκωθεί ο κόσμος. Να βγουν στο δρόμο οι πολίτες που νοιάζονται τουλάχιστον για την υγεία των παιδιών τους. Αλλά ο γενικευμένος ύπνος καλά κρατεί.

Απ’ τους κρατούντες και γενικά απ’ τους πολιτικούς καμιά υπεύθυνη κουβέντα, για το πώς θα σταματήσει το κακό και ο συνεχιζόμενος κατήφορος. Τους αρκεί μονάχα να εκφράζουν αγανάκτηση και να αλληλοκατηγορούνται.

Φταίμε όμως κι εμείς και φταίμε όλοι μας, εφόσον παραμένουμε άβουλοι θεατές του φαινομένου. Θα μου πεις εδώ ανεχόμαστε τα σκάνδαλα, τις μίζες, τα χάλια της παιδείας και της δημόσιας περίθαλψης μα και τον οχετό τον καθημερινό των καναλιών, το πρόσκαιρο ντουμάνι της πόλης τώρα μας μάρανε;

Όταν τίποτα πια δεν μπορεί να μας αφυπνίσει είναι φυσικό να ζούμε μες τη καταχνιά, να βρίσκουν ευκαιρία οι καιροσκόποι και να ’ρχονται μέσα απ τη στάχτη της καμένης μας ελπίδας, στάχτη στα μάτια να μας ρίξουν με δημοσκοπήσεις.

Τι να τις κάνω ρε αδερφέ τις δημοσκοπήσεις. Κάπως αλλιώς πρέπει να γίνει η αρχή για γενικό ξεκάπνισμα.

Καστρινός.

ΑΧΕΛΩΟΣ Αγγελοκάστρου. ΜΑΖΕΥΕ ΚΙ ΑΣ ΕΙΝ’ ΚΑΙ ΡΟΓΕΣ.

Μια νίκη «βάλσαμο» για τον ΑΧΕΛΩΟ αυτή με τον Αστέρα Αγρινίου. Μάζευε κι ας ειν’ και ρόγες. Τρείς υπερπολύτιμοι βαθμοί στο σακούλι της σωτηρίας. Και μια τρανή απόδειξη. Κανένας παίχτης δεν φταίει για το εδώ που βρίσκεται ο ΑΧΕΛΩΟΣ. Αυτό είναι το υλικό της ομάδας και κάνει ότι μπορεί. Και δεν υπάρχει τίποτα πιο ανόητο από το να απαξιώνεις τους ποδοσφαιριστές που θα προσπαθήσουν να σε σώσουν. Και μ’ αυτούς θα πορευτείς, αναγκαστικά, μέχρι το τέλος. Επιβάλλεται, επομένως, να στηριχθούν, για να γίνει η «Κακαβαριά» κόλαση που θα καταπιεί τους αντίπαλους στο δεύτερο γύρο.

Επιμένω ότι ο ΑΧΕΛΩΟΣ είναι «κεφάλαιο» για τη πρώτη κατηγορία και θα πέσει μόνο αν συναινέσουν Θεοί και διάολοι. Πιστέψτε το, πολλά μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο μέχρι το τέλος. Η «σκασμός» και η ψυχραιμία μέχρι το Πάσχα είναι μονόδρομος. Μετά τη σωτηρία, θα υπάρξει χρόνος για ψύχραιμη αξιολόγηση προσώπων και καταστάσεων. Όχι, όμως, τώρα. Τώρα Προέχει η μάχη για επιβίωση.

Καστρινός.

ΟΙ ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ.

Το χρονογράφημα του Σαββάτου.

Μπήκε στο Καφενείο αναστατωμένος.

- Είναι Ούφο σας λέω είναι Ούφο.

- Τι Ούφο μας λες ρε άνθρωπε πρωί-πρωί ;

- Σας λέω είναι εξωγήινοι.

- Ποιοι μωρέ και μας έσκασες.

- Οι κυβερνώντες σας λέω!

- Τώρα που το λες δεν έχεις κι άδικο. Λες να έπεσαν από την Ανδρομέδα;

- Οχιιιι. Έρχονται από τον «αστερισμό του Χαμαιλέοντος» και έχουν μυστική βάση στην Λεωφόρο Συγγρού!

- Μπα τι μας λες μήπως συστεγάζονται με τους Νεοδημοκράτες;

- Μα είναι οι Νεοδημοκράτες! Καλά που ζείτε δεν γνωρίζετε ότι ο Οίκος των Σαμαροειδών αποτελείται από σαυροειδή;

- Και είναι καρατσεκαρισμένο αυτό;

- Βεβαίως. Γιατί νομίζετε ότι έστριψε ο «Στρατηγός άνεμος»;

- Α! Για το Βύρωνα λες; Νομίζω ήταν από άλλο πιο δεξιό διαστημόπλοιο αυτός.

- Είσαι αφελής. Απλά ένα βράδυ το «Άλιεν» ο Στουρνάρας νόμισε ότι ήταν Δράκος Συριζαίος και πήρε το σκουπόξυλο. Αυτό δεν του το συγχώρησε ποτέ ο Πολύδωρας!

- Βρε τι μαθαίνει κανείς. Κι αυτά… τι σχέση έχουν με μας όλα αυτά;

- Καλά ποιοι νομίζεις ότι προσπαθούν με νύχια και με δόντια να μας σπρώξουν στην πτώχευση, και το χειρότερο θέλουν να αδειάσει η χώρα μας που ήταν το κέντρο της γης απ’ την Αρχαιότητα για να έλθουν «εκείνοι» απ’ το μακρινό πλανήτη τους;

- Μα νομίζω ότι αυτό το επιδιώκουν οι Γερμανοί για πάρτι τους.

- Λάθος. Οι Γερμανοί είναι χέστιδες, ετούτοι είναι οι ύπουλοι. Ποιοι έβγαλαν το «διαίρει και βασίλευε»;

- Οι Ρωμαίοι απ’ ότι ξέρω.

- Μωρέ δεν ξέρω εγώ τι κάναν αυτοί, ποιοι το εφαρμόζουν είναι το θέμα.

- Ιστορικά όλες οι μεγάλες δυνάμεις.

- Ωχ όλο με μπερδεύεις. Που είχαμε μείνει. Ά ναι στα σαυροειδή που ελέγχουν την κυβέρνηση.

- Είναι σίγουρο αυτό; Τεκμηριωμένο;

- Μη βιάζεσαι. Ευτυχώς που υπάρχουν και αντιστάσεις.

- Ποιοι οι μαύροι νάνοι, και οι κόκκινοι γίγαντες;

- Όχι είναι αυτοί που έχουν στο DNA τους τα σοσιαλιστικά ιδεώδη!

- Καλά υπάρχουν ακόμη αυτά;

- Βέβαια. Το θέμα όμως είναι ότι η εσωτερική πάλη δεν έχει κριθεί. Μια νικάν τα σαυροειδή και μια οι σοσιαλιστές. Γι’αυτό βλέπεις το αλαλούμ που γίνεται και νομίζετε ότι φταίει η συγκυβέρνηση, ο Άδωνης και η τρόϊκα.

- Μωρέ τι μου λες, εδώ έχουν χάσει τα αβγά και τα πασχάλια!

- Έτσι νομίζεις. Τώρα συγκεντρώθηκε όλη η αντιστασιακή δύναμη πάνω στον Πατριώτη σου τον Θάνο.

- Λόγω σοσιαλισμού;

- Όχι λόγω εξυπνάδας! Έτσι εξηγούνται οι παλινωδίες του!

- Και δεν μου λες; Τι θα ψηφίσεις στις επόμενες εκλογές;

- Μα τους μόνους που μπορούν να τα βάλουν με τα Ούφο. Τον Αλέξη και τα λιοντάρια του!

-Α! τώρα εξηγούνται όλα. Από ποιόν αστερισμό είπαμε ότι είσαι εσύ;

Μπούτιβας Κώστας - Καστρινός.

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΓΓΕΛΟΚΑΣΤΡΙΤΩΝ. ΚΟΠΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΗΣ ΠΙΤΑΣ.



Πατήστε πάνω στην Πρόσκληση.



ΕΝΑΣ ΚΟΥΡΣΑΡΟΣ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΤΟΥ ΑΧΕΛΩΟΥ.

Το αριστερό μπακ Αντώνη Κουρσάρη που έμεινε ελεύθερος από τον Κεραυνό Γαβαλούς και που διεκδικούσαν αρκετές ομάδες της κατηγορίας, προσάρτησε στο δυναμικό  της ομάδας ο ΑΧΕΛΩΟΣ Αγγελοκάστρου. Πρόκειται για μια καλή μεταγραφική ενίσχυση στη μάχη που δίνει η ομάδα για παραμονή στη μεγάλη κατηγορία του νομού.                          Καστρινός.

ΤΑ ΜΕΛΟΜΑΚΑΡΟΝΑ.

Αφήγημα του Καστρινού.

 Απ’ τη Πρωτοχρονιά ήταν η πιατέλα με τα μελομακάρονα πάνω στο πάγκο του Καφενείου. Την είχε βάλει σε μια άκρη ο Τάκης ο καφετζής να παίρνουν οι πελάτες να τους γλυκάνει τον καινούργιο χρόνο λέει. Μόλις τελείωσε το πέμπτο τσίπουρο σήμερα, σηκώθηκε ο μπαρμπαΝιόνιος ο Ρεμπουπλικάνος - είχε κάνει ένα φεγγάρι στην Αμερική δουλεύοντας στα σίδερα που στήνονταν οι ουρανοξύστες, και έτσι του ’μεινε το παραγκώμι - και πήρε τα δύο τελευταία μελομακάρονα. Δηλαδή αυτός τον παρακολουθούσα όλες τις μέρες, είχε καταβροχθίσει και τα περισσότερα.

-Τους άλλαξες τα φώτα μπαρμπαΝιόνιο, τα εκτιμάς δεόντως βλέπω τα γλυκά του είπα.

-Σβήνουνε τη σπιρτάδα απ’ τα’ αλκοόλ και μου θυμίζουνε και κάποια ιστορία, μου είπε. Έλα κάτσε εδώ να σου την πω, και να την γράψεις, έτσι ωραία όπως εσύ τις φτιάχνεις. Σε παρακολουθώ και σε διαβάζω συνέχεια εγώ στο διαολομηχάνημα που μου ’φερε ο γιός μου απ την Αμέρικα να επικοινωνούμε. Μου έδειξε εδώ ο Τάκης και σε βρήκα. Άκου λοιπόν:

Το κουτί με τα μελομακάρονα αγοράστηκε απ’ τη κυρά Ματίνα από ένα πάγκο στο πανηγύρι του ΑϊΛευτέρη στα Καμίνια λόγω των ημερών. Γιορτές χωρίς μελομακάρονα στο σπίτι, δεν περνάνε.

Η Βούλα βρίσκονταν ακόμα στο μπάνιο πασαλειμμένη με κρέμες και ζωγράφιζε τη μούρη της με διάφορα μολύβια. Έτσι έμεινε η μαμά να υποδεχτεί τον μέλλοντα γαμπρό. Ο γαμπρός πέρασε μέσα σ’ ένα σαλόνι στολισμένο Χριστουγεννιάτικα, κάθισε αναπαυτικά σε μια δερμάτινη πολυθρόνα κι έδωσε όλες τις πληροφορίες στην ερωτηματική φυσιογνωμία της μαμάς.

-Είμαι 35 ετών, δουλεύω οδηγός στα λεωφορεία, έχω μια παντρεμένη αδερφή και ουδεμία άλλη υποχρέωση. Δεν έχω χρέη σε κανέναν και στο κράτος, και αγαπάω τη θάλασσα το ψάρεμα τη κόρη σας και τον Ολυμπιακό. Κι επειδή είμαι σε μία ηλικία που ένας άνθρωπος πρέπει να σκέπτεται να δημιουργήσει οικογένεια και να σταματήσει να χάνεται στην ταλαιπωρία, Αγαπώ τη κόρη σας και αν και σεις πείτε το ναι θα την αγαπάω περισσότερο και νόμιμα.

-Αχ αυτός ο σκανταλιάρης ο έρωτας! Είπε η μαμά καθώς πρόσφερε το πιατάκι με το μελομακάρονο. Ο γαμπρός έφαγε το μισό και για να κάνει κομπλιμέντο δήλωσε:

-Α! υπέροχο σπιτικό. Εσείς το φτιάξατε;

-Όχι η Βούλα με τα χεράκια της είπε δειλά η μαμά με αρκετή διπλωματία.

Σε ένα μήνα με δόξα και τιμή δέχονταν τα συγχαρητήρια απ’ τ’ απλωμένα χέρια συγγενών και φίλων.

Όλο αυτό τον καιρό το κουτί με τα μελομακάρονα είχε ξεχαστεί μέσα στη σκαλιστή σερβάντα, δίπλα από μια γυάλινη κανάτα του νερού, κι ένα μισό μπουκάλι λικέρ μπανάνα. Κι όταν η σκαλιστή σερβάντα που άρεσε στη Βούλα μεταφέρθηκε προίκα στη τραπεζαρία του νέου νοικοκυριού, το κουτί με τα μελομακάρονα, ακολούθησε κι αυτό μοιραία τη νέα του κατάσταση. Κι άρχισαν να μουχλιάζουν απ’ το κακό τους μέσα στη σερβάντα, γιατί ποτέ τους δεν υπήρξανε γλυκά του γάμου αλλά προτιμούνταν μονάχα τις γιορτές.

Οι νεόνυμφοι αφού έπλευσαν κάνα εξάμηνο μέσα στην ευτυχία, σαν πέρασε και το Καλοκαίρι, άρχισαν να ανακαλύπτουν πολύ ανία ο ένας για τον άλλο. Άρχισαν να μαλώνουν για ηλίθιες λεπτομέρειες, και το κυριότερο, τα χρήματα δεν έφταναν ποτέ στη Βούλα που πάντα εισέπραττε τη κλασική απάντηση.

-Που να τα βρω; Δεν έχω άλλα, πήγαινε κόψε το λαιμό σου. Δάκρυα, λυγμοί, μικρολιποθυμίες μαζί με αιωρούμενες παντόφλες σ’ απίθανες τροχιές ήταν τα επακόλουθα.

Μέχρι που η κυρία γνώρισε τον «ανώτερο άνθρωπο». Λίγο χοντρό, με χοντρή φωνή κι ακόμα πιο χοντρή πορτοφόλα. Ο χοντρός κύριος πλήρωνε τους χοντρούς λογαριασμούς στα μαγαζιά της Βούλας, και δάνειζε κάπου- κάπου και το σύζυγο. Κι ο χοντρός ο «Μάγος» με τα δώρα ήτανε, που έφερε τη γαλήνη και την αφθονία στο Αντρόγυνο. Κι έτσι όπως κατάντησε η κοινωνία, έκανε τα στραβά μάτια ο σύζυγος, και πέρναγαν αυτοί καλά και ο χοντρός καλύτερα.

Πέρασε όμως ένας χρόνος κι ήρθανε πάλι οι γιορτάδες. Ο χοντρός ο «Μάγος» ήρθε ένα βράδυ - χρονιάρες μέρες σου λέει - για να τους βγάλει έξω να γλεντήσουν στα μπουζούκια. Η Βούλα έλειπε στο κομμωτήριο, και ο οικοδεσπότης ανέλαβε να τον τρατάρει αυτοπροσώπως. Άνοιξε τη σερβάντα να του βάλει ένα ουίσκι, κι εκεί βρήκε και τα μελομακάρονα.

-Πάρε του είπε. Τα έχει φτιάξει με τα χεράκια της η Βούλα. Και όπως ήταν ο χοντρός και «φαγανός», τρία κατέβασε χωρίς ούτε καν να τα κοιτάξει για να φύγει σε λίγο «σφαίρα» προς άγνωστο κατεύθυνση. Δεν τον ξαναείδαν ποτέ από τότε. Οι φήμες είπαν ότι έπαθε δηλητηρίαση και νοσηλεύτηκε όλες τις χρονιάρες μέρες. Πάντως δεν ξαναφάνηκε ποτέ. Μπορεί να φοβήθηκε ότι ο σύζυγος ήθελε από ζήλεια να τον «στείλει». Κι έτσι η γκρίνια στο αντρόγυνο έπιασε πάλι την παλιά της θέση.

-Τι φταίω εγώ διαμαρτύρεται ο σύζυγος. Μελομακάρονα του έδωσα που εσύ έφτιαξες με τα βρομόχερά σου.

- Το κακό σου το φλάρο έφτιαξα. Η μάνα μου στο είπε για να νομίσεις ότι είμαι νοικοκυρά.

-Είστε λαμόγια. Απ’ την αρχή επάνω στην απατή και στο ψέμα στηρίχτηκε αυτός ο γάμος. Ωρύεται ο σύζυγος.

-Και είχε δίκιο δεν είχε; Ρωτάει και ξαναρωτάει ο μπαρμπαΝιόνιος που δεν ξέρω τι σχέση είχε με τη ιστορία.

- Εμ! βέβαια είχε μπαρμπαΝιόνιο. Τον ξεγελάσανε οικτρά. Από το πανηγύρι είχε αγοράσει τα μελομακάρονα η κυρά Ματίνα.

-Τάκη! Ένα τσίπουρο διπλό στο Κώστα από μένα.

Κώστας Μπούτιβας - Καστρινός.

ΕΝΑ ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΑΙΣΧΟΣ.



Άρθρο του Ευθύμιου Πριόβολου.

Ανήμερα τῶν Χριστουγέννων, εἶδα στήν ἐκκλησιά τοῦ χωριοῦ μου τόν γέροντα πατέρα μου καί τή γερόντισσα μάνα μου νά κοινωνοῦν, μέ ἕνα σεβασμό, μέ ἕνα δέος, καί ἕνα ρίγος συγκίνησης μέ δι...απέρασε σύγκορμο. Καί μετά στό σπίτι μας μοῦ εἶπαν:

- Εἴμαστε μεγάλοι ἄνθρωποι, παιδί μου, νά εἴμαστε ἕτοιμοι, δέ ξέρουμε ἄν θά εἴμαστε τοῦ χρόνου…

Τήν πίστη τους αὐτή, τήν πίστη τῶν γονιῶν μου, τήν ἁπλή, τήν ἀνόθευτη, τήν «ἀγράμματη» πίστη, πού στάλαξαν καί σέ μένα, ὅσο κι ἄν τήν ματώνω, ὅσο κι ἄν τῆς ὑπολείπομαι, ὅσο ἀνάξιος κι ἄν ἀποδείχνομαι, δέν ἐπιτρέπω σέ κανέναν καί καμία νά τήν διακωμωδεῖ, νά τήν βρωμίζει, νά τήν ἐκχυδαΐζει. Ὅσο εἶναι δικαίωμά τους νά μήν πιστεύουν στό Θεό, νά μή πιστεύουν καί νά μήν σέβονται τήν «καρδιά» τῆς ὀρθόδοξης χριστιανικῆς πίστης, τή θεία κοινωνία, ἄλλο τόσο εἶναι δικαίωμα δικό μου νά μήν ἀπαρνιέμαι τόν ἑαυτό μου, νά σέβομαι τήν πίστη τῶν γονιῶν μου, νά μήν ἀπαρνιέμαι αὐτό πού πιστεύω, νά μήν ἀπαρνιέμαι τήν ταυτότητά μου.

Γί αὐτό αἰσθάνομαι ἐλάχιστο χρέος νά διαμαρτυρηθῶ γιά τήν διακωμώδηση τοῦ μυστηρίου τῆς θείας κοινωνίας, ἀπό ἀνθρώπους πού ὑποτίθεται ὅτι μᾶς ἐκπροσωποῦν στό κοινοβούλιο. Πρόκειται γιά τόν βουλευτή τοῦ ΣΥΡΙΖΑ Βαγγέλη Διαμαντόπουλο, ὁ ὁποῖος στό Ἄργος Ὀρεστικό, σέ καρναβαλική πρωτοχρονιάτικη ἐκδήλωση πού ἔγινε ἐφέτος, «κοινώνησε», σύμφωνα μέ ρεπορτάζ τοπικῶν μέσων, κρατώντας τό «ἅγιο δισκοπότηρο» τήν βουλευτή τῆς Νέα Δημοκρατίας Μαρία Ἀντωνίου.

Δέν εἶναι οἱ μόνοι θεομπαῖχτες ἀπό τούς βουλευτές. Ἀπό τούς 300 κρατικοδίαιτους μέ φορτωμένες τσέπες, πού, ὑποτίθεται, μᾶς ἐκπροσωποῦν, οἱ περισσότεροι εἶναι ὑποκριτές καί θεομπαῖχτες, γι΄ αὐτό καί καρνάβαλοι, ὅπως καί κάποιοι κληρικοί. Ποδοπατοῦν, λερώνουν βρωμίζουν τήν πίστη καί τά σύμβολα ἑνός λαοῦ. Πᾶνε νά ξεριζώσουν κάθε τί πού κράτησε καί κρατάει αὐτόν τόν εὐκολόπιστο καί χιλιοπροδομένο λαό, εἴτε στό ὄνομα μίας ἀκροαριστερῆς καί ἀναρχικῆς ἀντίληψης, βλέπε Διαμαντόπουλο, εἴτε στό ὄνομα τῆς ὑπεράσπισης τῶν ἱερῶν καί ὁσίων, βλέπε Ἀντωνίου, πού ἀνήκει σέ κόμμα πού τάχα ἐπαγγέλλεται τά ἱερά καί τά ὅσια τοῦ ἔθνους, εἴτε στό ὄνομα κάθε ἰδεολογίας μέ χυδαία ὄψη καί σκοπούς.

Θά βιαστοῦν κάποιοι νά μιλήσουν γιά ἐλευθερία ἔκφρασης, σάτιρα, ἔθιμο, κι ὅλα αὐτά τά ὡραῖα καί «δημοκρατικά». Μόνο πού αὐτά ἰσχύουν, ὅταν δέν προσβάλλονται οἱ ἰδεολογίες τους, καί τό ἔχουν ἀποδείξει καί τό ἀποδεικνύουν περίτρανα!

Δέν θέλω νά δώσω συνέχεια στήν ἀμετροέπεια τῶν δύο συγκεκριμένων καρνάβαλων βουλευτῶν. Ἄν δέν εἶναι καρνάβαλοι, ἄς γελοιοποιήσουν κάτι ἀπό τή θρησκεία τοῦ Ἰσλάμ, ἤ τούς ἁπανταχοῦ Μουσουλμάνους ἤ τούς Μουσουλμάνους τῆς χώρας μας! Ἄς τό τολμήσουν! Διαφορετικά εἶναι πουπουλένιες ὄρνιθες !

Καταδικάζω τήν πράξη τους, ὑπερασπιζόμενος τούς γονεῖς μου, τήν πίστη πού μου ἔδωσαν, τήν ταυτότητά μου ὡς ἀνθρώπου πού ἀγωνίζεται γιά τό κοσμοπολίτικο ἑλληνικό πνεῦμα καί τρόπο ζωῆς, ὡς ἀνθρώπου πού ἀσπάζεται τήν ὀρθόδοξη πίστη καί ζωή, ναί, αὐτή τήν πίστη τῶν ἀγγράμματων γονιῶν μου καί τοῦ ἁπλοῦ λαοῦ, ὄχι τῶν ἐπίορκων κληρικῶν καί τῶν πανεπιστημίων, γιατί ἐκεῖ βρίσκω ἀλήθειες καί νάματα ζωῆς!

Φίλες καί φίλοι,

Ἐνόσω ἡ ζωή θά ξετυλίγεται, λέει ὁ Χέγκελ, ὁ μεγάλος Γερμανός φιλόσοφος, μέσα σέ ἕνα κλίμα συγκρούσεων, ἀντιθέσεων, διαφορετικῶν ἀπόψεων, ὁ καθένας ἔχει χρέος νά μήν ἀπαρνιέται τήν ταυτότητά του, νά μήν προδίδει τόν ἑαυτό του, νά μη λησμονάει τήν προέλευσή του, ἀλλά μέσα ἀπό τή διαλεκτική νά οἰκοδομεῖ καί τό διαφορετικό καί τό νέο, χωρίς, - θά προσθέσει η ταπεινότητά μου - νά προσβάλλει καί νά γελοιοποιεῖ. Ἄν δέν ὑπάρχει αὐτό, ἡ ζωή καί ἡ ἱστορία θά εἶναι πάντα πιτσιλισμένη ἀπό ἀμετροέπειες, θά εἶναι μόνο ὅ,τι εἶπε ὁ Νίτσε, ἕνα ἀπέραντο αἶσχος.

Ευθύμιος Πριόβολος.

ΑΧΕΛΩΟΣ Αγγελοκάστρου. ΠΑΓΩΣΕ ΣΤΟ ΛΟΥΤΡΟ.



Λουτρό με παγωμένο νερό έκανε στους φιλάθλους του ο ΑΧΕΛΩΟΣ για μια ακόμα φορά, ξεκινώντας το 2014 με μια απογοητευτική ακόμα ήτα με 4-1 απ’ τον Αμβρακικό Λουτρού. Αν και προηγήθηκε στο 5ο λεπτό βρέθηκε στο 25ο να χάνει 2-1 και αφού έχασε και πέναλτι στις αρχές του 2ου ημιχρόνου, τα άλλα ήταν φυσικό επακόλουθο.

Δεν χάθηκε, βέβαια ο κόσμος θα μου πείς από μια εκτός έδρας ήτα. Έχουμε φέτος δει και χειρότερα. Η δε σωτηρία της ομάδας θα κριθεί από πολλούς ακόμα αγώνες εντός κι εκτός έδρας, και στο τέλος λέει «ξυρίζουν» το γαμπρό. Το γεγονός όμως ότι ο κόσμος του ΑΧΕΛΩΟΥ που πάει στο γήπεδο και γυρίζει πίσω τις περισσότερες φορές με κατεβασμένα τα μούτρα, δε μπορεί να αγνοηθεί. Κάποια στιγμή πρέπει να δοθούν καθαρές απαντήσεις. Θα μου πεις από ποιόν; Στο ποδόσφαιρο εκ των πραγμάτων, οι επιτυχίες πιστώνονται σε αυτούς που έχουν την ευθύνη και αποφασίζουν. Όπως, αντίστοιχα, χρεώνονται και οι αποτυχίες.

Ας βγεί κάποιος ορε ν’ απαντήσει. Να πει δυό κουβέντες. Δεν υπάρχει συμβούλιο δεν υπάρχει κανένας; Δυο λόγια για τον κόσμο!

Κάναμε λάθος σχεδιασμό; Νομίζαμε ότι εύκολα θα παραμείνει στη κατηγορία η ομάδα; Τα κάναμε όλα σωστά και φταίει ο Τσιλίκας που δεν μπορεί να αξιοποιήσει το υλικό που έχει στα χέρια του; Φταίνε τα παλιόπαιδα οι ποδοσφαιριστές; Κάποια στιγμή, κάποιος πρέπει να απαντήσει στο κόσμο. Η αλήθεια ποτέ δεν έβλαψε κανέναν.

Καστρινός.

ΔΙΑΠΛΗΚΤΙΣΜΟΣ ΜΕ ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΧΡΟΝΟ.

Ωπα ρε μάγκα καινούργιε χρόνε κάτσε....

Ήρθες πάλι στολισμένος με τα λαμπάκια σου με τα φρου-φρού κι αρώματά σου, και σε υποδεχτήκαμε με βαρελότα με βεγγαλικά και με σαμπάνιες, κι έφερες τ’ άδεια σου τσουβάλια, που στα γεμίζουμε κάθε φορά με τις ελπίδες και με τις ευχές μας.... Καλά ως εδώ, μαγκιά σου και γούστο μας. Όμως ακόμα δεν βγήκες απ’ τ’ αυγό, εκείνες τις δοξολογίες τι τις θέλεις, κι άρχισαν οι κωδωνοκρουσίες απ’ τα καμπαναριά πρωί – πρωί και πετάχτηκα απ’ το κρεβάτι με τη τσίμπλα στο μάτι και το πονοκέφαλο απ’ το κρασί και έψαχνα Πρωτοχρονιάτικα να δω τι γίνεται.

Κάτσε ρε νιάνιαρο, μου φαίνεται για παρέλαση ψοφάς κι εσύ. Άστο σε πήρα χαμπάρι, το έπιασα το κόλπο σου.

Δεν είσαι καθόλου καινούργιος, πάτησες ένα λίφτινγκ κι ένα τσίτωμα από το κρύο, κι ήρθες εδώ να μας παραστήσεις το τζόβενο. Αλλά είσαι ο ίδιος πάντα. Ο ίδιος ο χρόνος ο παλιός, που όσο και αν ήρθες ως βελτιωμένη έκδοση, μεγάλωσες κι εσύ απότομα, και μόλις έπιασες κι εσύ καρέκλα - φτυστός οι πολιτικοί - δοξολογίες θέλεις και τεμενάδες.

Γι αυτό εγώ τίποτα δε θα βάλω φέτος μέσα στα σακιά σου... Ούτε ελπίδες, ούτε ευχές, ούτε όνειρα. Έτσι κι αλλιώς, θα τα πετάξεις πάλι κάτω μέχρι του δρόμου τα μισά. Ήδη έδειξες απ την αρχή το χαρακτήρα σου. Να πάρεις τα τσουβάλι σου λοιπόν και να μ’ αφήσεις ήσυχο. Θα κρατήσω τα όνειρα, τις ευχές και τις ελπίδες μου για μένα, και δε θα σου χαρίσω τίποτα, κι άμα χαθούν στο δρόμο θα ξέρω ότι θα φταίω μονάχα εγώ, κι όχι εσύ που μου ήρθες για βελτιωμένο μοντέλο, ενώ είσαι ο ίδιος ο παλιός.

Μάγκα μου καλώς όρισες, αλλά εμένα τώρα δε με ξεγελάς.

Το ότι ήμουνα εδώ εν μέσω Αρμαγεδδώνα, για να σε δω να έρχεσαι. Αυτό μου φτάνει.

Και είμαι έτοιμος, να αντέξω γι άλλη μια φορά τις κακουχίες και τις λαμογιές σου. Το 14 ο Κρόϊφ το φορούσε. Βάλε μυαλό και «παίξε μπάλα», να σ’ αγαπήσει ο κόσμος και να πάς καλά.

Σπαθί ξηγιέμαι και ανθρώπινα.

Μπούτιβας Κώστας - Καστρινός.