Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2018

ΚΑΠΟΤΕ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΤΩ ΣΤΟΝ ΑΪΛΙΑ.

Σαν σήμερα στις 20 Ιουλίου εκείνα τα χρόνια στο Αγγελόκαστρο, τούτο το βιαστικό προσκύνημα κάτω στο ξωκλήσι στον ΑϊΛια, ήτανε σύντομο, κάτι σαν τις μυστηριακές τελετές, από κείνες που συναντάς σε βιβλία από άγνωστες λατρείες παλιών Θεών. Ήτανε βλέπεις τα καπνά αυτές τις μέρες πάνω στο «φόρτε τους», καίγονταν και τσουρουφλίζονταν στο καυτό λιοπύρι, κι ήταν λογαριασμός να χάσεις μέρα ολόκληρη, γι αυτό κι όλα γένονταν βιαστικά. Κι όμως παρ’ όλα αυτά τιμούσαν οι Αγγελοκαστρίτες τον απομακρυσμένο από το χωριό Άγιό τους.
Και ήταν κακοτράχαλος τότε ο δρόμος να φτάσεις κάτω στον Αϊ Λιά. Σαμάρωναν το λοιπόν γαϊδούρια, η έστρωναν κουρελούδες στις πλατφόρμες των τρακτέρ, μέχρι να φτάσουν όπως – όπως στον λόφο του Αϊ Λιά δίπλα εκεί στις όχθες του Αχελώου. Μια μικρή καμπάνα δεμένη τότε σε μια «αγριελιά» καλούσε τους πιστούς στο εκκλησάκι με την ανθοστολισμένη εικόνα του προφήτη πάνω στο άρμα του, και όσο η λειτουργία έστελνε προσευχές που πνίγονταν μέσα στον Αγγελοκαστρίτικο κάμπο, τόσο γαλήνευαν οι ψυχές και τα σκαμμένα απ’ το κόπο πρόσωπα των χωραφοφαγωμένων χωριανών.
Αν αφαιρέσεις όλα τούτα τα παλιά βιώματα δεν απομένει πια Ελλάδα λέω εγώ. Δεν ξέρω στις μέρες μας τι γίνεται - έχω πάνω από σαράντα χρόνια να βρεθώ στη χάρη του. Πιστεύω όμως ότι και σήμερα πάνω στον ψημένο στην ανθρώπινη ελπίδα λόφο, και την υγρασία που ξερνά η αδιάντροπη κάψα του Αχελώου, να είναι ίδια μ’ εκείνα τα χρόνια η τιμή στον ΑϊΛια, και να χαμογελάει κάτω απ’ τ’ άσπρα γένια του, και να μάς ευλογά, όλους τους απανταχού της γης Αγγελοκαστρίτες στο κατόπι μας.
Μπούτιβας Κώστας – Καστρινός.
φωτογραφίες απ’ το σύγχρονο φωτογράφο του χωριού Θανάση Ράπτη απ’ τον εφετινό εορτασμό σ’ αυτή εδώ τη διεύθυνση:https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1896219380673515&set=pcb.1896220097340110&type=3&theater

2 σχόλια :

Ευθύμιος Πριόβολος είπε...

Χρόνια πολλά φίλε! Δεν θα ήταν ομορφότερο αν πηγαίνοντας στον Άι- Λια ζούσαν πάλι τα μάτια και η ψυχή μας εκείνη την παλιά εικόνα του κάμπου και της γύρω περιοχής; Ο λοφίσκος έχει κλείσει παντελώς από τα βάτα και τα πουρνάρια! Δεν βλέπεις απολύτως τίποτα! Βάζουν και το πράσινο πανί από πάνω και νιώθεις πραγματικά σε κλουβί! Από τον καιρό του Δημαρχείου και στη συνεχεια της προεδρίας του Νίκου Μήλα είχα προτείνει (και γραπτώς) να κοπούν τα πουρνάρια και ν ανοίξει ο χώρος. Αλλά δυστυχώς... Φαίνεται πως η αισθητική και η προστασία του ιερού και ιστορικού αυτού χώρου δεν αγγίζουν πολλούς. Και κάτι άλλο: έμαθα πως ανήμερα δεν τελεστηκε η θεία λειτουργία στο ξωκλήσι του Άι- Λια, αλλά στο μοναστήρι, στον Παντοκράτορα.Δεν ξέρω γιατί. Αυτό με ανησυχεί.

Κώστας Μπούτιβας είπε...

Άλλος ένας χώρος εγκατάλειψης στον τόπο μας φίλε μου, που σε κάνει να θλίβεσαι για την κατάντια μας. Ότι και να πούμε, ότι και να γράψουμε δέν υπάρχει καμία ανταπόκριση. Είναι μεγάλος ο κατήφορος, και μάλλον προβλέπω να κοπεί τελείως κι αυτή η γιορτή, και να μένει μόνο ανάμνηση των παιδικών μας χρόνων. Ας ανοίξει τα μάτια της η κοινωνία του Αγγελοκάστρου μπάς και περισοθεί τίποτα. Τι άλλο να πω;